BoekenBoeken
Home Strips Stripachtergrond De geschiedenis van het stripverhaal 51: Crime does not Pay

De geschiedenis van het stripverhaal 51: Crime does not Pay

0
112

Na het uitstapje naar Japan en het artikel over de veranderingen in het auteursrecht de afgelopen keren, gaan we nu weer even terug naar Amerika met de geboorte van een nieuwe superheld en een heel nieuw genre. Lees snel verder!

Charles Biro

Om dit nieuwe genre te introduceren moeten we eerst even kennis maken met Charles Biro. Charles begon zijn carrière in de comics in 1936 bij Harry ‘A’ Chesler, die toen de eerste Comic Book Packager had opgericht. De Packagers waren studio’s waar uitgeverijen comic verhalen konden kopen. Charles leerde in deze tijd alle facetten van het maken van een comic. Hij leerde hoe hij een goed verhaal moest schrijven, hij leerde hoe hij de strip moest tekenen en hij kreeg op den duur de rol als supervisor van de art department bij Harry’s Packager. Na een aantal jaren ging hij werken bij John L. Goldwater’s uitgeverij, MLJ Comics, waar hij een soortgelijke rol vervulde. En na ook hier een paar jaar gewerkt te hebben ging Charles werken bij Lev Gleason Publications.

Lev Gleason Publications was een comic uitgeverij in Manhattan, die voor het eerst comicbooks maakte die zich op volwassen hadden gericht. En ook hier werd Charles weer ingezet als alleskunner. Een van de comic series waar Charles zich mee bezig ging houden was die van de comic serie Daredevil. Dit is niet de Daredevil die we tegenwoordig van de Marvel Comics kennen, maar een andere held met dezelfde naam. Dit was een man genaamd Bart Hill, die niet kon spreken en opgevoed was door Aboriginals in de Australische Outback en vocht tegen het onrecht, zoals bijna elke superheld.

Charles was ook politiek geëngageerd en gaf onder andere pro-Russische propaganda. Dit zorgde er ook voor dat hij door de Amerikaanse regering vervolgd werd. Zijn communistische sympathie zorgde er ook voor dat hij alle verdiensten die hij als editor kreeg ook eerlijk verdeelde onder alle werknemers. Maar zijn plaats in de comic geschiedenis verdient Charles naar aanleiding van een vreemd voorval waarbij hij een man sprak die hem vertelde een vrouw gekidnapt in zijn kamer te houden. Charles wist niet of hij de man moest geloven, maar niet lang daarna bleek het inderdaad waar te zijn. Hierop bedacht Charles dat de waargebeurde verhalen uit de krant veel gekker waren dan hij ze zelf zou kunnen bedenken en dat hier verhalen in zaten.

Samen met zijn collega Bob Wood begon hij daarom in 1942 een serie met de naam: Crime does not Pay. Deze werd vanaf nummer #22 hernoemd naar Silver Streak Comics. De verhalen waren echte verhalen van criminelen die elkaar doodschoten, vrouwen die door hun mannen werden mishandeld en andere heftige zaken. Elk verhaal eindigde wel met dat de dader uiteindelijk wel zijn welverdiende straf kreeg, maar ook dat ging met veel geweld gepaard. In de comic vaak gevolgd door Mr Crime, die met ons het verhaal volgde. De comics scene was een nieuw genre rijker.

Crime does not Pay

Met de komst van Crime does nog Pay in november 1942 werd een nieuw genre geboren. In het begin was het geen groots succes, maar het deed het redelijk. Maar toen na de Tweede Wereldoorlog men klaar was met de superhelden strips, was Crime does not Pay een alternatief om te lezen. En dat was te merken aan de verkoopcijfers, in het begin van de serie verkocht men rond de 325.000 comics. In 1948 schoten de verkoopcijfers van Crime does not Pay omhoog naar 1 miljoen verkochte exemplaren. Ook andere uitgeverijen hadden het succes van Crime does not Pay gezien en besloten om ook crime comics te gaan uitgeven. Zelfs Jack en Joe begonnen (via hun eigen comic packager) met het maken van een crime comic, Justice traps the guilty.

Maar ook Timely Comic (wat later Marvel zou worden), DC en Fox Feature Syndicate begonnen met he uitgeven van crime comics. En sommige uitgeverijen veranderden hun titels zodat ze ook op de ‘crimewave’ konden meevaren. En het hielp ook mee dat men in Hollywood volop in de bloei periode van de Film Noir zat. Dit alles had tot gevolg dat rond 1949 één op de zeven uitgegeven comics een crime comic was. De grote concurrentie strijd van de crime comics zorgde ervoor dat de comic makers iets moesten doen om op te vallen in alle comic geweld. Men koos ervoor om elkaar af te troeven qua geweld en seks. Er is een verhaal dat door het bloed in de comics een drukker extra rode inkt moest aanvoeren omdat hij er al snel doorheen was.

Lezers gingen echter verhalen uit de comics in het echt nadoen. In enkele gevallen zou het gaan om tieners die, naar eigen zeggen, geïnspireerd waren geraakt door de comics en dat had natuurlijk consequenties. De burgemeester van Chicago verbood bijvoorbeeld de Crime does not Pay comics in zijn stad en in 50 andere grote steden in Amerika probeerde men de verkoop van crime comics te reguleren. Canada voerde zelfs een totaal verbod van crime comics in. Zo zag de uitgeverij van Crime does not Pay zijn businessmodel kapot gaan. Men probeerde het tij te keren door een in-house code te maken om te zorgen dat het geweld en seks niet te extreem zouden worden. Ook zette men disclaimers op de covers van de comics. Maar dit hielp niet veel en het einde van de serie was gedoemd.

Na het einde van de serie ging Charles werken in de tv-wereld waar hij storyboards maakte voor advertenties. Zijn zakenpartner Bob ging een hele andere kant op. Nadat de serie gestopt was, ging Bob drinken en gokken en dit werd steeds problematischer. Op een nacht in augustus 1958 stapte hij in een taxi en vertelde bij aan de chauffeur dat hij in de problemen zat en dat hij een paar uur ging slapen en dan in de rivier ging springen. Toen de chauffeur vroeg wat er aan de hand was en of hij iemand had vermoord zou Bob gezegd hebben: “Ja ik heb een vrouw vermoord, in kamer 91. Bel maar iemand bij de krant, dan kun je er wellicht nog iets aan verdienen.”

De chauffeur belde echter de politie en men kwam erachter de Bob elf dagen lang een prostituee had vastgebonden en verkracht in die kamer en daarna met een strijkijzer had doodgeslagen. Bob werd veroordeeld voor doodslag en dit werd in de media groots uitgepakt. De editor van Crime does not Pay die de gevangenis in ging voor doodslag. Drie jaar na zijn vrijlating komt Bob om het leven. Er zijn twee versies over zijn overlijden: De eerste versie is dat hij onder een auto kwam toen hij de Garden State Parkway probeerde over te steken. Een andere lezing is dat Bob weer schulden had gemaakt bij criminelen en dat ze zijn schuld kwamen innen. In elk geval werd zijn lichaam aan de kant van de weg gevonden. Maar dit keer was het geen nieuws wat in de media werd opgepakt.

Wordt vervolgd

GEEN REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here