De geschiedenis van het stripverhaal 4: Een beeldend verhaal

0
138

Gert-Jan van Oosten duikt iedere week de geschiedenis in om de herkomst van het stripverhaal te onderzoeken. Vorige keer leerden we meer over Bud Fisher. Deze week gaan we weer verder!

De geschiedenis van het stripverhaal 4: Een beeldend verhaal

Doordat Hearst de succesvolle strip van Fischer in andere kranten in de Verenigde Staten begon te plaatsten, kon iedereen in de VS dezelfde strip lezen en werd het een succes. Op die manier werd er ook geld verdiend aan strips. Dit trok kunstenaars uit andere vlakken aan een daarvan was Winsor McCay.

Winsor McCay

Op vroege leeftijd begon hij al met tekenen en was hij al bezig met zeer gedetailleerde tekeningen. Hij bleek ook het talent te hebben dingen die hij zich alleen herinnerde zeer gedetailleerd kon tekenen: iets wat hij later “memory sketching” zou noemen. Hij begon zijn carrière als posterartiest voor een Dime Museum. Dat waren musea die gericht waren op de arbeidersgezinnen waar men entertainment en kennis kon vinden. Deze musea waren met name aan het einde van de 19de eeuw erg populair.

McCay ging werken bij de Cincinnati Commercial Tribune waar hij illustraties maakte en opviel door zijn gebruik van detail en perspectief. Een paar jaar later ging hij bij de concurrent, The Cincinnati Enquirer, werken, waar hij uiteindelijk hoofd van de kunstafdeling werd. In deze tijd begon hij zijn persoonlijke stijl te ontwikkelen: eentje die door de kunsstroming art nouveau (ook wel jugendstil genoemd) geïnspireerd was. Binnen deze stroming staan decoratie en detail centraal. In 1903 begon McCay met zijn eerste strip voor de Enquirer, gebaseerd op gedichten van George Randolph Chester.

McCay verhuisde naar New York en ging werken bij de New York Herald waar op dat moment Richard Outcault (van de Yellow Kid) ook werkte. De twee heren begonnen een rivaliteit te ontwikkelen en probeerden elkaar af te troeven door betere striptekeningen te maken. Dit resulteerde in het feit dat Outcault wegging en weer voor Hearst bij de New York Journal ging werken. In mei van 1904 kwam de eerste in kleurenstrip van McCay in de zondageditie van de Herald: “Phurious Phinish of Phoolisch Philipe’s Phunny Phrolics.”

De eerste populaire strip van McCay waar hij mee opviel was Sammy Sneeze. Sammy Sneeze was een jongetje dat steeds moest niezen, wat tot diverse grappige situaties leidde. Zijn grootste succes zou echter nog komen belangrijke innovatie in de wereld van strips.

McCay begon in 1905 met de strip “Little Nemo” (Nemo betekend in het Latijn ‘niemand’): een strip over een jongetje dat zich in allerlei bizarre werelden en situaties droomde. Het was een wekelijkse strip die in de Herald begon. De innovatie die McCay in deze strips meebracht was dat hij de eerste was die met de vakjes van de tekeningen ging spelen. Dit had hij ook al in Sammy Sneeze gedaan, maar in deze strip werd het ook een onderdeel van het verhaal. Men ontdekte hierdoor dat je spannende onthullingen meer aandacht kon geven door hier bijvoorbeeld een groter kader voor te gebruiken. Door deze ontwikkeling is het ‘pacen’ van het verhaal. Dit wil zeggen dat de stripmakers meer middelen hebben om een lezer door een verhaal te begeleiden. Het betekent ook dat schrijvers meer tekst kwijtkunnen als ze een vakje groter maken. Hoe langer een lezer in een vak blijft, hoe langzamer hij/zij het verhaal leest.

Ook in in deze strip kwamen detail en perspectief goed tot hun recht, en Little Nemo werd een succes; zó succesvol dat Hearst weer een bod deed. Uiteindelijik betekende dat dat McCay ook voor hem ging werken en de strip in de New York American in 1911 zijn opwachting maakte.

McCay ging net als veel kunstenaars in die tijd het theater in om live te tekenen. Dit heette Chalk Talk. Hierbij ging de artiest op het podium staan en liet vaak met een bord en een krijtje (”chalk,” dus) en liet zijn kunsten zien. Je moet je dan voorstellen dat een tekenaar een jong iemand tekent en onder het genot van live muziek ‘tovert’ de tekenaar met een aantal lijntjes de jonge jongen tot een oude man.

De Chalk Talks van McCay waren erg populair. Hij kon zelfs niet bij de opening zijn van ‘zijn’ Little Nemo musical omdat hij aan het overkant van de straat een volle zaal had voor zijn Chalk Talk.

Dit geplante zaadje zou al snel tot iets nieuws en groots uitgroeien!

Bron: The Comic Book History of Comics

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.