Wat zit er onder een kelderluik dat soms uit zichzelf opengaat, maar dat je zelf niet open lijkt te kunnen krijgen? Alleen die vraag zorgde er bij mij al voor dat ik steeds verder wilde lezen in Spiegelhuis van Nico de Braekeleer.
Het verhaal begint met Louise, die vrijwel meteen iets meemaakt dat een lugubere toon neerzet. In eerste instantie vroeg ik me daardoor wel even af of ik misschien iets had gemist, aangezien het verhaal volgens mij vooral om Emily zou draaien. Maar hoe verder je leest, hoe duidelijker wordt waarom juist Louise aan het begin van het boek staat. Dat vond ik uiteindelijk juist goed gedaan.
Daarna volg je Emily, die veel last heeft van angstaanvallen. Ze besluit op een gegeven moment samen met haar beste vriendin Safia naar het oude vakantiehuis van haar opa te gaan. Ook haar broer Laurens, zijn vriendin Poppy en de buurjongen Seppe gaan mee. Het huis heeft al een tijd leeggestaan en is behoorlijk vervallen. Een ideale setting voor een horrorverhaal dus.
Wat zit er onder het kelderluik?
Al snel wordt duidelijk dat er iets vreemds aan de hand is in en rondom het huis. Vooral het kelderluik zorgt voor veel vragen. Waarom krijgen ze het niet open? Waarom lijkt het op sommige momenten juist vanzelf open te gaan? En wat bevindt zich er eigenlijk aan de andere kant? Langzaam kom je erachter wat het Spiegelhuis is en welke rol het speelt in het verhaal. Juist dat mysterie vond ik ontzettend goed uitgewerkt. Ik wilde steeds verder lezen, omdat ik nieuwsgierig bleef naar wat er precies aan de hand was en wat de personages zouden aantreffen wanneer ze uiteindelijk verder het onbekende ingingen.
Wat ik daarnaast erg sterk vond, is hoe gedetailleerd alles beschreven wordt. Ik kon me tijdens het lezen echt een goed beeld vormen van het vakantiehuis, het Spiegelhuis en de verschillende plekken waar de personages terechtkomen. Daardoor kwam de sfeer voor mij goed tot leven en werd het verhaal op sommige momenten extra luguber.
Niet voor de gevoelige lezer
Dit is wat mij betreft ook echt een boek voor horrorfans. Er zitten behoorlijk expliciete en lugubere scènes in het verhaal. Als je niet goed tegen horror kunt of moeite hebt met expliciete gebeurtenissen die een beetje doen denken aan de sfeer van Saw, dan is dit waarschijnlijk niet het juiste boek voor jou. Kun je daar juist wel tegen, dan zit je met Spiegelhuis wat mij betreft goed. Het verhaal weet spanning op te bouwen en bevat momenten die behoorlijk gruwelijk kunnen zijn. Juist de combinatie van het mysterieuze aspect en de expliciete horror werkte voor mij goed.
Klein punt van kritiek
Toch was er één onderdeel waarvan ik graag meer had willen lezen. Op een bepaald moment verschijnt er een personage in een groen regenpak met een wit masker en speelt ook een blokhut een rol. Dit gedeelte wordt naar mijn gevoel vrij kort beschreven, waarna het verhaal al snel weer teruggaat naar het huis. Op dat moment voelde het voor mij alsof dit stukje wat kort werd afgekapt.
Ik had liever gezien dat hier meer diepgang in was aangebracht en dat er uitgebreider werd ingegaan op wat er rondom de blokhut gebeurt. Nu ik het volledige verhaal heb gelezen, begrijp ik dat dit onderdeel wel degelijk belangrijk is en niet zomaar uit het verhaal gehaald kan worden. Juist daarom had ik er graag wat meer over willen lezen. Aan het einde komt alles gelukkig goed samen en wordt duidelijk waarom bepaalde gebeurtenissen en elementen eerder in het verhaal zijn opgenomen. Toch had dit specifieke onderdeel voor mij iets uitgebreider mogen worden uitgewerkt.
Conclusie
Spiegelhuis is een luguber en spannend horrorverhaal dat mij al snel wist mee te trekken. De mysterieuze start, het kelderluik en de voortdurende vraag wat er zich achter de deuren van het Spiegelhuis bevindt, zorgden ervoor dat ik nieuwsgierig bleef en steeds verder wilde lezen. De gedetailleerde beschrijvingen maken het bovendien gemakkelijk om je een voorstelling te maken van de verschillende locaties en gebeurtenissen. De horror is op sommige momenten behoorlijk expliciet, waardoor dit boek vooral geschikt is voor lezers die daar goed tegen kunnen.
Ik had graag iets meer diepgang gezien rondom het personage in het groene regenpak en het gedeelte met de blokhut, maar verder heb ik ontzettend genoten van dit verhaal. En dan is er ook nog een plottwist die ik eerlijk gezegd totaal niet zag aankomen. Voor liefhebbers van expliciete en lugubere horror is Spiegelhuis absoluut een aanrader.
