De Schaduw van de Revenaunt 3: Ordelanden – Paul E. Horsman

0
27

Omslag De Schaduw van de Revenaunt 3: Ordelanden

Nadat Ghyll en zijn reisgenoten de aanval van Vasthul en diens leger ondoden tegen alle verwachtingen in hebben weten te overleven zijn ze voor goed verlost van Vasthul. Ghyll kan zich hierdoor concentreren op het koningschap en de zwangerschap van zijn kersverse bruid Kerianna. De rust is echter van korte duur. Op het moment dat zijn schildknaap Torril vermist wordt heeft diens vader, de koning van de Nhael, een delegatie naar Rhidauna gestuurd, omdat ze Ghyll ervan verdenken prins Torril tegen zijn wil vast te houden.

Ondertussen roert er het een en ander in de nabijgelegen Ordelanden en wordt er steeds door een ander land of staat uit de Ordelanden een beroep gedaan op Ghylls hulp. Als koning van Rhidauna kan hij deze verzoeken niet terzijde leggen en besluit hij te doen wat hij kan. Al snel blijkt het dat de Dar’khamorth achter veel van de problemen zitten.

Terugval
Waar Paul E. Horsman met Zihaen een aantal verbeterpunten liet zien ten opzichte van het eerste deel Rhidauna, doet hij deze verbeterpunten in Ordelanden helaas grotendeels teniet. Zo zit er in dit verhaal weer een (te) vast stramien. Steeds gaat Ghyll met een aantal van zijn onderdanen op een missie om zaken op orde te stellen, waarna hij weer terugkeert naar zijn kasteel om bij zijn zwangere vrouw te zijn om vervolgens weer op een missie te gaan. Dit herhaalt zich enkele keren, waardoor het verhaal voorspelbaar wordt.

Horsman behoudt zijn statige schrijfstijl die na even wennen wel prettig leest. De dialogen en de gebeurtenissen in het boek laten zo nu en dan echter te wensen over.

Gedurende het verhaal raakt er weleens een personage gewond tijdens een missie, maar in principe lukt het Ghyll of zijn onderdanen steeds weer om overal alle problemen op te lossen. Omdat de hoofdpersonen zelf niet langer het doelwit zijn, maar zichzelf in de problemen storten door anderen te helpen, ontbreekt het gevoel van dreiging. Dit wordt versterkt doordat de vijanden bijzonder incapabel zijn.

Horsman behoudt zijn statige schrijfstijl die na even wennen wel prettig leest. De dialogen en de gebeurtenissen in het boek laten zo nu en dan echter te wensen over. Zo vinden Torril en Gareph, één van de nieuw verworven schildknapen van Ghyll, op een gegeven moment een jonge meid opgesloten in een kleine kooi in een cel. Ze zat daar al tijden opgesloten en er is een bloederige strijd aan haar bevrijding vooraf gegaan, maar zodra ze bevrijd is, is het één en al vrolijkheid en gelach. Dit voelt niet geloofwaardig aan. Momenten later blijkt dat dit meisje wel erg sterk is – ter demonstratie breekt ze met gemak een speer in tweeën- waarop Torril  vervolgens laat zien dat hij hetzelfde kan, dan kijken de twee elkaar aan en roepen “tweegevecht!”. Door dit soort momenten is meteen alle spanning die je even daarvoor voelde verdwenen. Deze passages zijn talrijk, zeer theatraal geschreven en doen wat knullig aan.

Heel veel personages
Wat ook wat vreemd aan kan doen is dat waar Ghyll of een van zijn onderdanen ook komen, er steeds wel een tienerzoon of dochter van een belangrijk persoon over een bepaald vermogen lijkt te beschikken en in het reisgenootschap van Ghyll belandt. Omdat dit steeds gebeurt zie je ook deze gebeurtenissen al van ver aankomen. De vermogens van deze mensen lopen zeer uiteen. Er lijken geen duidelijke wetten te bestaan binnen de magie in de wereld van Horsman. Zo gebeurt het ook weleens dat een bestaand personage opeens over een kracht beschikt waar hij noch de lezer het weet van had. Dit voelt aan alsof Horsman dit personage die bepaalde kracht heeft gegeven, speciaal zodat hij zichzelf uit de problemen kan helpen.

Daarnaast zit het boek overvol met nieuwe personages. De namen vliegen je net als in Zihaen weer om de oren. Van iedere plaats waar Ghyll of iemand uit zijn gezelschap komt ontmoeten we een heel scala aan mensen. Deze mensen komen later in het verhaal niet of nauwelijks nog voor. Op een gegeven moment raak je hierdoor als lezer enigszins uit het verhaal, omdat je niet zo goed weet of je de personen over wie er gesproken wordt nou wel of niet al eerder voorbij hebt zien komen. Een namenlijst achterin het boek was een uitkomst geweest, maar voor het eerst in de trilogie ontbrak deze.

Ook zit er voor het eerst in de serie geen kaart voorin het boek. Juist nu was een kaart van toegevoegde waarde geweest, omdat je dan iets duidelijker voor je had gehad waar het verhaal zich afspeelde. De combinatie tussen het ontbreken van een kaart en een namenlijst, het kleine aantal pagina’s en het onverzadigbare einde van het verhaal zorgen ervoor dat je het gevoel krijgt dat dit derde deel een ietwat gehaast is afgerond. Horsman heeft aangegeven voorlopig te stoppen met de serie in het Nederlands. Ordelanden heeft een afgerond verhaal, maar er blijven wel nog wat plotlijnen open omtrent de grote vijand die nog in nevelen gehuld blijft.

Conclusie
Met Ordelanden levert Horsman het minste deel in De Schaduw van de Revenaunt serie af. Net als bij het eerste boek hanteert de auteur een vast stramien wat het verhaal enigszins voorspelbaar maakt en net als bij het tweede boek zien we weer teveel nieuwe personages voorbijkomen. Het verhaal is niets vernieuwend en de gebeurtenissen niet erg geloofwaardig. Voor de liefhebbers van de vorige delen zal ook dit deel prima bevallen. Helaas zullen ze alleen geen verzadigd gevoel hebben na het omslaan van de laatste pagina, daarvoor is het einde te open.

[product_page sku=”9789490767457″]

De Schaduw van de Revenaunt 3: Ordelanden Boek omslag De Schaduw van de Revenaunt 3: Ordelanden
De Schaduw van de Revenaunt 3
Paul E. Horsman
9789490767457
Zilverspoor

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here