Tijdens Elfia Haarzuilens 2019 (lees ons sfeerverslag hier) werd het derde deel van de Vertellingen van de Ondergang van Kim ten Tusscher gepresenteerd, getiteld Vuur. En Kim had een speciale verrassing: het boek was zo dik geworden dat het in tweeën was gedeeld! Beide delen zagen tegelijk het levenslicht. In deze gastblog vertelt Kim zelf over de fictieve wereld die ze heeft verzonnen voor haar boeken en hoe ze aan haar inspiratie kwam. We laten Kim aan het woord:

Eadunakh

Eadunakh (zo schrijf je het in Liliths taal, in het Kel Cornoens is het Eadunagh) is de wereld waarin mijn boeken zich afspelen. FantasyWereld heeft mij gevraagd om hier een artikel over te schrijven. Ik kan deze wereld echter niet aan je introduceren zonder je af en toe ook mee te nemen op reizen die ik zelf heb gemaakt. Ik haal namelijk veel inspiratie uit mijn vakanties, dus stukjes van Noord-Amerika, IJsland, Noorwegen, maar ook landen dichterbij huis, zoals Duitsland en Tsjechië, vind je terug in de Lilith trilogie (2010 – 2012), Jager en Prooi (2014 – 2015) en de Vertellingen van de Ondergang (2017 – 2020).

Ik begon met het ontdekken van Eadunakh in 2007 en het zou nog tot 2010 duren voor het eerste boek over deze wereld gepubliceerd werd. De eerste plek waar je als lezer terecht komt, is vlak bij Kandar, een dorpje in het zuiden van Merzia. Lilith is daar terecht gekomen nadat ze via de bergen de grens over is gevlucht. Vanuit Kandar wordt ze per paard en wagen naar Nadesj gebracht om door de koning van Merzia berecht te worden.

De kaart van Eadunakh

Voor ik als schrijver op dit punt belandde, had ik Eadunakh al meer verkend. Ik had scènes geschreven over Liliths jeugd en de grot waar ze opgroeide. Dat speelde allemaal nog verder naar het zuiden en ik betwijfel of die plekken toen al namen hadden. Ik denk dat het veilig is om aan te nemen dat Liliths vlucht over de bergen mij ook voor het eerst in Merzia bracht. Eigenlijk is de introductie die ik hierboven schreef dus net zo goed mijn eerste kennismaking met dit stuk van de wereld. Ik had maar een paar basis elementen die ik verder ben gaan uitwerken: twee landen gescheiden door bergen en Merzia is een koninkrijk. Het was er winter toen Lilith er arriveerde, dus besloot ik Merzia te inspireren op de Noord-Europese landen.

Merzia

Merzia is de hoofdlocatie voor de Lilith-trilogie. Het land wordt bevolkt door mensen en gedaantewisselaars. De koning stamt af van de Drakenmensen, maar de gave om daadwerkelijk in een Draak te veranderen, komt al lang niet meer in zijn familie voor. Het huidige Merzia is nog maar klein vergeleken bij het vroegere Groot-Merzia. Binnen de oude landsgrenzen lagen ook Naftalia, Cornuagh en Skogland.

Merzia

De koning heeft de macht, maar hij wordt bijgestaan door zijn hofmagiër. Deze is traditiegetrouw afkomstig van het magiërseiland Tharandi en heeft veel invloed op het bestuur van het land. Merzia staat erom bekend een tolerant land te zijn en doordat het in het verleden veel vluchtelingen uit Naftalia en Cornuagh heeft opgenomen, is het een smeltkroes van culturen. De grootste godsdienst is echter nog steeds het geloof in de Twaalf Goden. Magie is er door iedereen geaccepteerd, maar het praktiseren van genezerij is verboden sinds een genezeres een aanslag pleegde op het koningshuis en het duidelijk werd hoe heimelijk iemand met deze gave kan moorden. Merzia heeft lang buiten de oorlogen kunnen blijven, maar er is altijd wel de dreiging vanuit Naftalia. Zolang deze zuiderbuur echter een burgeroorlog uitvecht, heeft Merzia nog weinig te vrezen.

De belangrijkste plek in Merzia is de hoofdstad Nadesj. Deze locatie wordt door de Jakobanen ook wel Gods Handen genoemd, omdat de stad op tien hoge rotspilaren is gebouwd. Volgens hen is dit de plek van waaruit de wereld is geschapen. Voor de Merzianen heeft dit verhaal geen enkele waarde. Voor hen is het de plek waar van oudsher het koningshuis zetelt. Omdat veel mensen hier heen trekken en de ruimte op de rotspilaren beperkt is, wordt het uiterlijk van de stad gekenmerkt door hoogbouw en de bruggen die de stadsdelen met elkaar verbinden.

Nadesj, illustratie door Pam Hage.

Havv’n is een belangrijke havenstad en een van de toegangspoorten van Merzia. Hierdoor is het ook een geliefde plek voor aanvallers. Als na de oorlog met Kasimirh de toegang tot de rivier de Andal wordt afgesloten, heeft dat gevolgen voor de handelschepen naar Nadesj en de visserij in de dorpjes langs de rivier. In de Vertellingen van de Ondergang spelen Mistas nabij de meren van Ezeras en de archeologische opgraving in het zuiden ook een belangrijke rol. Op die laatste plek liggen geheimen die een herverdeling van de macht kunnen veroorzaken.

Een plaatsje waar je in Bloed heel kort terecht komt, is Armines. Hier vindt een van de belangrijkste veldslagen tegen de Jakobanen plaats. Hoe generaal Kiril hier de overwinning zeker probeert te stellen, is sterk geïnspireerd op de manier waarop Arminius tegen de Romeinen vocht. De naam van het vissersplaatsje is dan ook een eerbetoon aan hem.

Naftalia

Hoewel in de Lilith trilogie ook locaties buiten de grenzen van Merzia bezocht worden, besloot ik voor mijn tweede serie in Eadunakh echt over de grens te trekken. Jager en Prooi speelt zich volledig af in Naftalia. Dit land is meer geïnspireerd op Afrika, met savannes en groot wild. Sinds Naftalia zich heeft afgescheiden van Groot-Merzia is het land altijd monotheïstisch geweest. Lange tijd heeft de Godin Margal er met harde hand geregeerd, maar toen haar macht verschrompelde, heeft Jakob haar plek ingenomen. Jager en Prooi speelt in de tijd van Margal.

De belangrijkste stad is Ilahidir. De witte woontoren in het centrum is van ver te zien en van hieruit stuurt Margal haar zonen door het land om de mensheid te zuiveren van de gedaantewisselaars en hun nakomelingen. In tegenstelling tot Merzia, worden deze mensen in Naftalia afgeschilderd als duivels die de wereld zullen vernietigen.

Naftalia

Een tweede belangrijke locatie in Naftalia is Patega. Dit is een moeilijk begaanbaar moerasgebied waar de servi wonen en waar de vluchtelingen heen trekken die Merzia niet kunnen bereiken. De stad Patega is gebouwd op een meer, de huizen staan op palen (zie de afbeelding bovenaan dit artikel, illustratie door Pam Hage). Ik wilde zo’n locatie al gebruiken sinds ik Unteruhldingen in Duistland bezocht.

De servi zijn amfibische wezens. Ooit waren ze Viswisselaars, maar nu kunnen ze niet meer veranderen. De servi zijn goede vechters die tijdens het vechten geen wapens, maar hun klauwen gebruiken. Deze laten ze dan ook goed verzorgen door hun slaven (het is niet voor niets dat Lilith later in haar hofhouding een servus heeft die haar nagels verzorgt). De servi zijn over het algemeen schappelijk en begaan bij anderen, maar er is een groep radicalen die onverbiddelijk is in zijn denkwijzen. Deze Muircadhi zijn niet van plan om te vergeten welk onrecht hen ooit is aangedaan.

In de Vertellingen van de Ondergang komen Merzia en Naftalia ook weer voor. Doordat het verhaal nog grootser wordt, komt er ook een nieuwe locatie bij: Cornuagh, het woestijnland in het oosten van de wereldkaart. De Kel Cornu wonen in kleine dorpen. Hun belangrijkste drijfveer is rijkdom: als iets geld oplevert, vervagen morele grenzen snel en worden wetten en regels makkelijk vergeten. De Kel Cornu drijven handel met hun buurlanden en slavernij is hier normaal. De Kel Cornu geloven niet in Goden. Ze staan onder het gezag van de Groot Nagha, die zetelt in Kurush Kuru. Deze stad ligt verscholen onder de woestijn en de exacte locatie is geheim en alleen te vinden met een magische navigatiekoker die slechts een paar karavaanleiders in hun bezit hebben.

In Kurush Kuru wordt gemijnd naar waterstenen. Deze magische stenen worden diep onder de grond gevonden en leveren veel geld op. Ze zijn echter ook zeldzaam. Ten tijde van de Vertellingen hebben de slaven net weer een rijke ader gevonden. Ik wilde al iets met deze plek en dit volk doen sinds ik Ghalatea introduceerde in de Lilith trilogie. Maar ik heb er ook flink mee in de maag gezeten, omdat ik toentertijd heb bedacht dat de Kel Cornu een volk van Eenhoorns is. En eigenlijk vind ik de traditionele Eenhoorns helemaal niet passen in mijn wereld.

Veel wat ik over de Kel Cornu heb geschreven (soms al ver voor 2012), heeft nooit de boeken gehaald. Ergens heb ik nog scènes over Ghalatea en Imoehagh (een Eenhoorn-officier) die samen in een hovercraft door de woestijn reisden. Uiteindelijk zijn de Kel Cornu voor de Vertellingen veel traditioneler geworden en trekken ze per kamelen karavaan van dorp naar dorp. En die Eenhoorns? Die werden de slaven die naar de waterstenen graven. Met bijpassend uiterlijk, dus geen edele witte paarden met gedraaide hoorns. Hoewel ik met dat vooroordeel ook juist lekker kon spelen in het verhaal.

Inuuk

De meest persoonlijke plek in mijn boeken heeft geen landsnaam. Het ligt aan de andere kant van de oceaan en wordt bewoond door de Inuuk. In mijn verhalen is het vaak een veilig toevluchtsoord waar Lilith weer even tot rust kan komen. De cultuur van de Inuuk heeft duidelijke overeenkomsten met die van de Inuit en de Haida. De Inuuk leven in stamverband en jagen onder andere op walvissen en zeehonden en laten zich leiden door hun natuurgoden. Het idee van wedergeboorte speelt een belangrijke rol in hun manier van leven. Dat alles in een cyclus verloopt, zie je ook terug in de manier waarop de Inuuk met hun doden omgaan. Ze laten de lichamen achter, zodat aaseters zich tegoed kunnen doen aan het vlees. De jager wordt dan de prooi en er wordt teruggegeven wat de Inuuk aan de natuur hebben ontnomen.

Ooit waren er stamhoofden die zich hun vorige levens konden herinneren. Dat zijn nu echter verhalen uit een ver verleden en steeds meer Inuuk vragen zich af of zielen nog wel terugkeren naar de wereld of dat er duizenden jaren eerder iets is gebeurd waardoor niet alleen de sterrenhemel veranderde, maar ook de Poort van Wedergeboorte is gesloten.

Eigenlijk was het een verrassing dat de Inuuk een poolvolk werd, want van kinds af aan heb ik zelf meer een voorliefde gehad voor de Lakota Indianen (denk Dances with Wolves). Ik ben ook echt bij hen op bezoek geweest tijdens een drie maanden fotografie stage. De dingen die ik toen heb ervaren, vooral de hartelijkheid waarmee ik door de Lakota in hun midden werd verwelkomd, zitten verwerkt in de ervaringen van Lilith bij de Inuuk. Maar ook de zweethutceremonie die ik mocht meemaken en die diepe indruk op me heeft gemaakt. Die ervaring vertaalde ik in een ritueel dat Lilith in Macht ondergaat.

Die zweethutceremonie heb ik trouwens pas op het laatste moment toegevoegd aan het verhaal. Ik wist wel dat er nog een stuk moest komen, maar tot ver in het redactieproces, was het een witte pagina in het manuscript. Ik had namelijk geen idee wat er precies moest komen. Echt op het allerlaatste moment heb ik het hoofdstuk geschreven en nu kan ik me het verhaal niet meer voorstellen zonder deze scène. Hij is zo belangrijk voor het verhaal en zo’n krachtig moment in de ontwikkeling van Lilith geworden.

Het leuke van zo’n grote wereld is dat er altijd meer plekken overblijven om te ontdekken. Zelfs terwijl ik dit artikel schrijf, krijg ik ideeën voor verhalen die het eigenlijk ook verdienen om geschreven te worden. Maar eerst moet de Vertellingen nog worden afgerond. In het laatste deel neem ik jullie sowieso nog mee naar Tharandi, het magiëreiland dat tot nu toe letterlijk en figuurlijk in nevelen is gehuld.

Over de auteur: Kim ten Tusscher debuteerde met Hydrhaga en schreef daarna de Lilith-trilogie, waarmee ze veel lovende recensies kreeg. Daarna schreef ze in dezelfde wereld het tweeluik Jager en Prooi en de Vertellingen van de Ondergang. Haar boeken zijn te bestellen via haar uitgever Zilverspoor, of andere online webwinkels zoals bol.com.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.