Veel tempowisselingen in De heerser op de eiken troon van K.A. Linde

De heerser op de eiken troon is het tweede deel in de Oak & Holly-serie, die zich afspeelt in een wereld waarin mensen en monsters naast elkaar bestaan. In het eerste deel ontdekt Kierse dat ze eigenlijk helemaal geen mens is: ze is de laatste dwaallicht. Zowel haar krachten als haar herinneringen blijken door een spreuk te zijn onderdrukt en hoewel die eerste nu zijn losgekomen, moet ze ze nog wel onder controle krijgen. Daarnaast heeft ze ontdekt dat haar moeder niet bij haar geboorte is gestorven en dat haar vader haar niet verlaten heeft. Wat er wél is gebeurd, weet ze niet en probeert ze gaandeweg te achterhalen.

Een overvloed aan personages en verhaallijnen

Een groot deel van het verhaal draait om het oefenen van haar krachten en het ontdekken van haar geschiedenis. Aangezien Kierse een dief is, worden er ook de nodige plannen gemaakt om dingen te stelen. Ondertussen loopt er nog een vete met Graves’ tegenpool, worden ze op verschillende momenten aangevallen, dreigt een actiegroep het Monsterverdrag onderuit te halen én is er nog een mysterieuze man in het spel die Kierses geheugen verzegeld heeft. Het zijn dus veel verhaallijnen, nog meer personages, en daardoor dreigt het verhaal af en toe chaotisch te worden. Er gebeurt genoeg, maar eigenlijk maakte alleen het laatste hoofdstuk echt indruk op me.

Het verhaal komt moeizaam op gang en hoewel veel gebeurtenissen logisch in elkaar overlopen, lijkt er soms ook naar iets opgebouwd te worden wat vervolgens niet wordt uitgewerkt. Het feit dat ik Kierse noch Graves interessante personages vond, maakte het lezen er ook niet leuker op. Af en toe trekken de vele bijpersonages het verhaal iets verder, maar het zijn er zoveel dat geen van hen echt blijft hangen. Tegen de tijd dat deel 3 uitkomt, denk ik dat ik de meesten weer vergeten ben.

Een ingrijpend slot

De heerser op de eiken troon wist me door de weinig unieke personages en het ietwat chaotische plot dus niet te overtuigen. Voor het overgrote deel moest ik mezelf ertoe aan zetten om verder te lezen. Af en toe leefde het verhaal even op, maar dan zakte het vanzelf weer in. Het tempo was niet helemaal lekker, de toename van spicy scènes hielp ook niet echt om het plot in beweging te brengen en eigenlijk kreeg het verhaal me pas in het laatste hoofdstuk écht in de greep. Veel te laat, maar door deze ingrijpende wending ben ik toch weer heel benieuwd naar het vervolg.

Conclusie

De heerser op de eiken troon is een vervolg dat meer wil vertellen dan het uiteindelijk aankan. Door de vele verhaallijnen, weinig verrassende personages en een wisselend tempo wist het boek me maar zelden echt mee te slepen. Toch zorgt de sterke slotwending ervoor dat er genoeg nieuwsgierigheid overblijft om ook het derde deel een kans te willen geven. Een wisselvallig tweede deel, met vooral potentie voor wat hierna komt.

• Koop bij BOL.com