Madame Butterfly

0
105

Omslag Madame Butterfly

In mijn eerdere recensies van Ondine en De tuin van de feeën schreef ik al dat Benjamin Lacombe vaak (ook) op volwassenen lijkt te mikken met zijn prentenboeken. Zijn verhalen zijn behoorlijk duister, en qua taalgebruik ook wat moeilijk voor de allerjongsten. Madame Butterfly past ook in die lijn, want het verhaal is gebaseerd op de bekende opera van Puccini. Maar is dit dan toch een bewerking voor kinderen, of heeft Lacombe nu echt een prentenboek voor volwassenen gemaakt?

De mooiste vlinder
Het is het begin van de twintigste eeuw en luitenant Pinkerton vaart op een Amerikaans marineschip de baai van Nagasaki binnen. In eerste instantie is hij niet zo onder de indruk van het regenachtige Japan, maar tijdens zijn eerste theeceremonie kijkt hij uit over een schitterende bloementuin. Zijn oog valt op een beeldschoon meisje, zo teer als de mooiste vlinder.

Nu is het onder Amerikaanse mariniers gebruikelijk om voor de duur van hun verblijf een huis te huren en tijdelijk met een Japans meisje te ‘trouwen’. Maar Butterfly is een geisha, en met geisha’s trouwt men niet – ook niet voor eventjes. Pinkerton kan haar echter niet loslaten en telt grof geld neer om zijn zin te krijgen, ook al weet hij dat hij later met een ‘echte vrouw’ in Amerika zal trouwen. Het duurt vervolgens niet lang totdat Butterfly hem toch het ja-woord geeft. Zijn kwetsbare vlinder denkt alleen heel anders over dit huwelijk dan hij…

Wordt er niet gezegd dat je een vlinder ter dood veroordeelt als je zijn vleugels aanraakt?

Een volwassen kunstwerk
Madame Butterfly volgt ongenuanceerd het verhaal van de opera, met alle tragiek van dien. Een gezellig verhaaltje voor het slapen gaan is dit dus zeker niet, en ik zie persoonlijk geen enkele reden waarom zo’n geschiedenis voor 6+ geclassificeerd wordt. De schrijfstijl heeft bovendien dezelfde volwassen toon. Het verhaal wordt verteld in een proloog en drie bedrijven, vanuit het perspectief van Pinkerton, die zich regelmatig aardig poëtisch uitdrukt. Over de bloementuin aan het begin van het verhaal, bijvoorbeeld:

Deze plek was zijn naam waardig, want de bloementuin was de parel bij het gebouw.  De bomen waren minutieus gesnoeid, de paden bedekt  met lichtgrijze, bijna witte keien van gelijke grootte. Kleine meertjes en bloementerrassen maakten de symfonie compleet.

Hoewel wat stijfjes, past zijn taalgebruik bij de tijdgeest en sfeer van het verhaal. Voor 6+ zitten er echter veel moeilijke woorden in.

Het is wellicht alleen vanwege het beeld dat het boek onder de (kinder)prentenboeken wordt geschaard, maar ook de platen zijn volwassen, sfeervol en zitten vol symboliek. Lacombe heeft zijn kenmerkende stijl verder ontwikkeld en speelt in dit boek met de scherptediepte en geïmpliceerde beweging in de illustraties. De op Japan geïnspireerde platen beslaan vaak twee hele pagina’s, van een boek dat toch al groter is dan gemiddeld. Dat maakt het een indrukwekkend geheel, zeker als je de pagina’s helemaal uitklapt (!) en een tien meter lang fresco op de achterkant ontdekt.

Niet alleen Butterfly, maar ook het boek zelf is dus als een kwetsbare vlinder. Om het helemaal uitklapbaar te maken, is het boekblok maar met één pagina aan de kaft bevestigd –en dat is niets voor grijpgrage kinderhandjes. Of het fantasy is, is een tweede punt. Het verhaal zelf is met name historisch, maar de soms aardig griezelige illustraties zorgen met hun symboliek voor een magische, bijna surrealistische sfeer. Liefhebbers van Lacombes werk – zoals ik – worden hier ongetwijfeld erg blij van, maar ook als meer algemene fantasy- of (kunst)boekenliefhebber is er genoeg te zien.

Titel: Madame Butterfly
Auteur: Lacombe, Benjamin
Vertaler: Pierre Winters
Uitgever: Clavis
Verschenen: Juli 2014
Uitgave: Hardcover, 35 pagina’s
Prijs: € 34,50

RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering
Vorig artikelThe Hobbit 3: The Battle of the Five Armies
Volgend artikelDe avonturen van de familie Kane 2: De Troon van Vuur – Rick Riordan

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here