Na de dood van haar meedogenloze grootmoeder Adèle-Blanche blijft Agnes achter met een belangrijke opdracht. Als een van de laatste nakomelingen van het machtige Huis der Tanden moet ze de verloren necromantie terugstelen en haar familie opnieuw aan de macht helpen. Tegelijkertijd moet ze ervoor zorgen dat het huwelijk tussen haar nicht Marozia en kroonprins Liuprand doorgaat. Wat begint als een zorgvuldig uitgestippeld plan, verandert al snel in een gevaarlijk spel van politieke intriges, familieverplichtingen en gevoelens die niet binnen dat plan passen.
Een wereld waarin tradities alles bepalen
Wat mij direct opviel aan Innamorata is hoeveel aandacht Eva Reid heeft besteed aan de wereldopbouw. Drepane voelt als een rijk met een lange geschiedenis, waarin tradities, macht en familie een centrale rol spelen. De verschillende huizen hebben ieder hun eigen verantwoordelijkheden en invloed, waardoor je als lezer het gevoel krijgt dat er achter iedere gebeurtenis nog veel meer schuilgaat.
Vooral het Huis der Tanden speelt daarin een belangrijke rol. De familie behoort tot de rijkste en invloedrijkste van het rijk en heeft door de jaren heen een bijzondere positie opgebouwd. Na de dood van Adèle-Blanche wordt al snel duidelijk dat haar invloed veel verder reikt dan haar leven alleen. Haar plannen en ambities blijven een belangrijke rol spelen binnen het verhaal en hebben grote gevolgen voor zowel Agnes als Marozia.
Ook de politieke spanningen aan het hof zorgen voor interessante ontwikkelingen. Waar koning Nijsvoor vooral lijkt te regeren vanuit macht en controle, komt zijn zoon Liuprand veel menselijker over. De verschillen tussen vader en zoon zorgen regelmatig voor spanning en laten zien dat niet iedereen dezelfde visie heeft op de toekomst van Drepane.
Een verhaal dat veel van de lezer vraagt
Hoewel ik de wereld interessant vond, merkte ik ook dat dit meteen mijn grootste struikelblok werd tijdens het lezen. Innamorata bevat ontzettend veel informatie. Nieuwe huizen, gebruiken, titels, personages en politieke verhoudingen volgen elkaar in hoog tempo op. Hoewel veel hiervan wordt uitgelegd, had ik regelmatig moeite om alles goed te plaatsen.
Ik merkte dat ik vaak moest nadenken over wie precies bij welk huis hoorde en welke rol bepaalde personages speelden. Daardoor was ik tijdens het lezen regelmatig meer bezig met het begrijpen van de wereld dan met volledig opgaan in het verhaal. Hoe verder ik kwam, hoe meer nieuwe namen en verhaallijnen erbij kwamen, wat mijn concentratie steeds vaker op de proef stelde.
Dat betekent overigens niet dat het verhaal saai is. Integendeel. Er gebeurt genoeg en er worden voortdurend nieuwe vragen opgeworpen. Wat waren de werkelijke plannen van Adèle-Blanche? Welke rol speelt de verloren necromantie? Wie kun je vertrouwen en wie niet? Het zijn juist die vragen die ervoor zorgen dat je nieuwsgierig blijft naar wat er nog gaat komen.
Agnes houdt het verhaal overeind
Ondanks de grote hoeveelheid informatie bleef Agnes voor mij het sterkste onderdeel van het boek. Zij vormt het ankerpunt van het verhaal en is degene die ervoor zorgt dat je als lezer houvast houdt binnen alle politieke intriges en familieconflicten. Ook de dynamiek tussen Agnes en Liuprand vond ik interessant. Juist omdat Agnes gevangen zit tussen haar opdracht, haar familie en haar eigen gevoelens ontstaat er een geloofwaardig innerlijk conflict. Die persoonlijke strijd zorgt voor een mooie tegenhanger van alle politieke ontwikkelingen die zich afspelen.
Conclusie
Innamorata is een fantasyroman die vooral geschikt is voor lezers die graag volledig in een complexe wereld duiken en het leuk vinden om alle details, tradities en machtsverhoudingen te ontrafelen. Ik kan absoluut waarderen hoeveel werk Eva Reid heeft gestoken in de opbouw van Drepane en de verschillende huizen. Tegelijkertijd vroeg het verhaal voor mij zoveel concentratie dat ik moeite had om er volledig in op te gaan.
Voor liefhebbers van uitgebreide wereldopbouw, politieke intriges en verhalen waarin je als lezer actief moet meedenken, heeft Innamorata veel te bieden. Zelf bleef ik echter vaker bezig met het begrijpen van de wereld dan met het verliezen in het verhaal. Daardoor bleef ik de personages en de gebeurtenissen meer bewonderen dan dat ik er echt door werd meegezogen.
