Zucht – Rik Raven

0
9

Omslag Zucht

De bovennatuurlijke thriller Zucht vertelt het verhaal van Richard, soms ook wel Richiritudo genoemd, de jonge vader van de driejarige Nell en partner van de net uit uit de psychiatrische instelling ontslagen Jan(neke). Richard is blij wanneer Jan terug naar huis mag komen, maar vreemde dingen gebeuren vooraleer ze thuiskomt. Wat moet hij denken van Nelles blauwe ogen die normaal bruin zien? En wat als ze vraagt of leven opgezogen kan worden?

Een merkwaardige, ruige kerel, luisterend naar de naam Jack de Pater, duikt plots in hun traditionele gezinsleven op. Hij beweert aan de ouders van Nell een helpende hand te kunnen zijn, omdat hij weet wat er met haar scheelt. De problemen worden echter alleen maar groter en bovendien komen er steeds nieuwe bij. Een eeuwenoude vloek rond de satanistische priester MacDowell ontvouwt zich. Maar wat heeft deze van seks bezetene geestelijke met Jack, Nell, Richard en Jan te maken?

Verstijfd.
Ademloos. Zijn spieren op slot.
Alle woorden uit het gesprek met Jan dreunden als zwaar onweer in zijn hoofd, toen hij de deur naar de logeerkamer openduwde. Hij was geen Jack. Nee, inderdaad, hij had principes, zo veel dat ze hem danig in de weg zaten.
Hij staarde maar naar het eenpersoonsbed, naar Jan, die bij Jack op dat bed lag. Naar haar haren die over de rand hingen.
Problemen en schuldvragen,
keer ze nooit de rug toe,
ongeacht de uitkomst. (Zucht, p. 111)

Schrijfstijl onder de loep
Het hierboven geplaatste citaat illustreert Rik Ravens schrijfstijl goed: een licht staccato, afgewisseld met een soms ietwat langere zin. Vaak staat er dan een kleine, maar duidelijke metafoor in. Deze relatief vlotte stijl zorgt ervoor dat het verhaal snel te lezen is. Ze is helder. Duidelijk. Toch weet ze helaas niet altijd de juiste sfeer te zetten, waardoor er soms een kil, en afstandelijke vertelstijl ontstaat die het echte ‘beleven’ van het verhaal minder mogelijk maakt. De spanning die Raven in dit citaat heel goed weet op te bouwen, faalt – helaas – in sommige, soms belangrijke, scènes van het verhaal. Echter, en dat moet ook gezegd worden, weet de auteur toch altijd een vraag op te werpen, waardoor het lezen zeker geen saaie ervaring wordt.

In vergelijking met vele andere auteurs hanteert Raven een zeer directe stijl, die in dit citaat wat minder tot uiting komt, maar waaraan sommige lezers even aan moeten wennen. Harde taal, scheldwoorden tot vunzige erotiek worden zonder veel verbloeming in het verhaal verweven. Deze rauwe stijl past echter wel bij het verhaal en de soms ietwat obscene bewoordingen laat Raven enkel uitspreken door de personages die ze in het dagelijkse leven ook echt zouden uitspreken.

 Personages van vlees en bloed in een achtbaan
In mijn recensie van Bron, gepubliceerd op een andere recensiewebsite, zeg ik dat de personages Rik Ravens geheime wapen zijn: “De levensechte karakters zijn haar geheime wapen, waarmee ze de concurrentie aan kan gaan met gevestigde schrijvers van zowel thrillers als fantasy.” Ook voor Zucht geldt dit. Raven introduceert krachtig een personage in enkele lijnen en weet deze een eigen tongval te geven. Naarmate het verhaal vordert geeft ze stukje bij beetje meer van het personage prijs. Dat Raven niet gelogen heeft in het voorwoord van het boek is snel duidelijk. Hierin zegt ze: ‘[…] de personages zijn (soms misschien wel te) levensecht […]’. Wellicht heeft ze zelf de vinger op de wonde al aangeduid met de tussen haakjes geplaatste woorden: de personages zijn geen bordkartonnenfiguren, maar ‘echte’ mensen geworden. Misschien wel te veel waardoor de lezer soms het moeilijk heeft om zich echt te kunnen inleven in het personage. Immers ligt alles, tot in het kleinste detail, wat personages betreft, vast en laat ze weinig over aan het vermoeden van de lezer.

Jack de Pater, Richard en Jan worden op een zeer vlotte manier in het verhaal geïntroduceerd. Raven slaagt er op een zelden geziene manier in om personages op een dergelijke manier uit woorden te modelleren. Ze staan als sculpturen waar je volledig rond kunt lopen, maar met een extra toegevoegde dimensie van doorzichtigheid: je weet snel waar elk personage voor staat, en waarom dat personage op die manier handelt.

De personages beleven een verhaal dat leest als een grote achtbaanrit. Dit is in tegenstelling met Bron waar je als lezer even door het begin heen moest worstelen. Raven bouwt vanaf het begin af aan de spanning goed op, waardoor al snel de ene na andere bladzijde wordt omgedraaid. Over het algemeen is de plot niet heel bijzonder. Sommige zogenaamde ‘enge’ scènes, mochten best nog wat pittiger en beangstigender. Ze waren eng, maar niet heus.

Conclusie
Zucht is een goed boek met een duidelijk helder verhaal. Het leest zeer vlot en heeft eigenzinnige personages die er staan. Echt het verhaal ‘beleven’ is soms moeilijk. Ook had Zucht met momenten wat enger mogen zijn. Te onthouden is dat Rik Raven schrijft met een scherpe pen waarvan, hopelijk, de inkt nog niet op is.




Zucht

Rik Raven | Books of Fantasy | 2012

De bovennatuurlijke thriller Zucht vertelt het verhaal van Richard, soms ook wel Richiritudo genoemd, de jonge vader van de driejarige Nell en partner van de net uit uit de psychiatrische instelling ontslagen Jan(neke). Richard is blij wanneer Jan terug naar huis mag komen, maar vreemde dingen gebeuren vooraleer ze thuiskomt. Wat moet hij denken van Nelles blauwe ogen die normaal bruin zien? En wat als ze vraagt of leven opgezogen kan worden?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here