De Loriënkronieken 7: Ik ben Nummer Vier – Op leven en dood

0
586

De aarde is veroverd. Mensen zijn vermoord, steden zijn vernietigd. Na de verschrikkelijke gebeurtenissen in Het lot van Tien maken de Gardes van Loriën zich klaar voor een laatste, allesbepalende strijd. Een strijd die het lot van de wereld zal bepalen, en misschien zelfs wel die van het hele universum. Zal het John, Zes, Marina, Negen, Ella, Vijf, Sam en Adam lukken om Setrákus Ra en zijn Mogadoren voor eens en voor altijd te verslaan?

Als het aan John ligt in elk geval wel. Nu de Mogadoren hem alles hebben afgepakt is hij onstuitbaar en zal hij niet rusten voor hij wraak heeft gekregen. De andere Gardes maken zich echter zorgen: dit roekeloze gedrag zijn ze niet van John gewend. Is zijn wraakzucht gunstig voor hun strijd of lopen ze op deze manier alleen maar risico om hun allergrootste kracht kwijt te raken? En alsof de Gardes het nog niet druk genoeg hadden met het redden van de wereld, lopen ze ook nog tegen een ander probleem aan: overal ter wereld duiken namelijk gewone jongeren met Erfgaven op. Jongeren die willen helpen, maar die zelf ook wel wat hulp kunnen gebruiken, want de Mogs zijn deze jongeren ook op het spoor. Zal het de Gardes lukken deze tieners uit handen van de vijand te houden, en tegelijkertijd ook nog eens de wereld van de ondergang te redden?

Ik ben Nummer Vier – Op leven en dood is het spectaculaire en allesbepalende slot waar we allemaal met smart op hebben zitten wachten.

Het allesbepalende slot
Ik ben Nummer Vier – Op leven en dood is het zevende en tegelijkertijd allerlaatste deel in Pittacus Lores (synoniem van James Frey en Jobie Hughes) Loriënkronieken, en dat merk je vanaf de eerste pagina. Net als de vorige delen zit Op leven en dood weer vol met spanning en actie, maar omdat je weet dat dit écht het laatste deel is, maakt dat het boek nog nét even wat spannender. Net als in de vorige boeken wordt er veel van perspectief gewisseld tussen John en Zes, wat soms best lastig is omdat hun stemmen erg op elkaar lijken. Maar toch zijn beide perspectieven even spannend en eindigt vrijwel elk hoofdstuk met een cliffhanger, waardoor je van het ene hoofdstuk naar het andere raast. Je wilt weten hoe het verder gaat met John, maar tegelijkertijd wil je ook dolgraag verder met Zes’ verhaallijn, waardoor je dit boek eigenlijk gewoon in één ruk uitleest.

Wat dit zevende deel extra geloofwaardig maakt is dat de Gardes zich niet alleen gereed maken voor de laatste strijd, maar ook stil staan bij hoe het voor hen zou kunnen aflopen. Ze bereiden zich voor op een toekomst zonder Lorische Gardes, waarin de nieuwe menselijke Gardes de strijd tegen de Mogadoren zouden kunnen voortzetten. Natuurlijk blijft iedereen hopen dat ze in dit zevende deel gewoon een einde maken aan die verschrikkelijke Setrákus Ra, maar het feit dat ze ook stil staan bij andere mogelijkheden, geeft het boek een extra rauw en realistisch randje. En dat maakt het verhaal meteen weer een stuk spannender, want de kans is immers groot dat onze favoriete hoofdpersonages het er deze keer niet levend vanaf brengen…

John en de nieuwe Gardes
In mijn recensie van Het lot van Tien schreef ik dat de ontwikkeling van de verschillende personages een beetje achter leek te blijven, maar daar is in Op leven en dood gelukkig geen sprake meer van. Iets wat ook wel te verwachten was na de enorme klap die John kreeg aan het eind van het vorige deel. Een groot deel van het verhaal staat in het teken van zijn verwerking van deze gebeurtenis, en hij verandert van een aardige, lieve, moedige held in iemand die niet meer wil nadenken, die wraak wil, die niemand om zich heen meer wil zien sterven. En dat wordt alleen maar versterkt door zijn nieuwe Erfgave Ximic, die hem misschien wel de sterkste Loriër ooit maakt. De auteurs hebben deze ontwikkeling ongelooflijk geloofwaardig neer weten te zetten, waardoor het absoluut niet moeilijk is om te voelen wat hij voelt en echt met hem mee te leven.

Toch verbaasde het me wel wat dat alle nieuwe menselijke Gardes eigenlijk maar een vrij kleine rol spelen in dit verhaal, vooral nadat John hen in het vorige deel allemaal had opgeroepen om zich in de strijd te mengen. Dat verhaallijntje werd in dit deel juist weer een beetje afgekapt en dat vond ik best wel jammer. Ik begrijp wel dat John liever niet zag dat ze gewond raakten, maar toch hadden ze een leuke nieuwe verhaallijn kunnen opleveren. Maar wie weet haken de auteurs van de Loriënkronieken daar ooit nog wel op in. Het verhaal is in principe mooi afgerond, maar er is nog genoeg ruimte voor een nieuw verhaal in dezelfde wereld!

Conclusie
Ik ben Nummer Vier – Op leven en dood is het spectaculaire en allesbepalende slot waar we allemaal met smart op hebben zitten wachten. Waar het verhaal in Het lot van Tien een beetje in leek te zakken, is Pittacus Lore in dit zevende deel in de serie weer helemaal terug: Johns ontwikkeling komt heel realistisch over, het verhaal is ongelooflijk spannend en de serie wordt op een geloofwaardige en mooie manier afgesloten. Toch ben ik wel heel erg benieuwd wat er nu met alle nieuwe Gardes gaat gebeuren. Misschien toch nog een leuk verhaallijntje voor een nieuwe boekenreeks?

[product_page sku=”9789400508385″]

De Loriënkronieken 7: Ik ben Nummer Vier - Op leven en dood
De Loriënkronieken 7
Pittacus Lore
Van Goor

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here