Een vriendengroep die samenkomt om de aankomende dood van een vriend te vieren, het is de ideale opzet voor een horrorverhaal. Met een spannende kampeertrip, een mysterieuze trap, en de belofte van een angstaanjagend verhaal. Chuck Wendig levert spannende entertainment, maar evenaart hij Stephen King?
Wanneer Owen een telefoontje krijgt van zijn oudklasgenoot Lore, verandert alles. Twintig jaar na het vormen van een verbond wordt de vriendengroep bijeengeroepen om voor een laatste keer op een kampeertrip te gaan, voordat hun vriend Nick komt te overlijden aan kanker. Lang geleden verborgen geheimen dreigen te worden onthuld en onderling venijn zorgt voor spanning. En dan is er nog die mysterieuze trap.
Vriendschap en plichtsgevoel
In De trap in het bos steekt Chuck Wendig van wal met een sterke opening. Van de nagelbijtende Owen tot de e-mail van Nick die zijn eigen begrafenis aankondigt. Vervolgens gaan we van de klassieke horrortrope van een groep vrienden die tegen wil en dank in samen een gevaarlijk avontuur inlopen, over naar het welbekende spookhuis. Een mysterieuze locatie vol enge kamers, nachtmerrietaferelen en genoeg om lekker bij te gruwelen.
Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het oogpunt van Owen en Lore, die in het verleden een oogje op elkaar gehad hebben. Ieder heeft zijn eigen demonen te overwinnen. We leren vrij vlot alle andere leden van Het Verbond kennen, en het geheim dat de groep al lange tijd met zich meezeult blijkt al snel een sterke kern van de gebeurtenissen die plaatsvinden in het verhaal. Het is lastig daarop in te gaan zonder spoilers te geven.
Horror of hip?
Dit is een horror met fantasy-elementen, duidelijk gericht op een volwassen publiek. Niet alleen bevinden de hoofdpersonages zich in de bloei van hun leven, er wordt gebruikgemaakt van grof taalgebruik en expliciete, soms lugubere beschrijvingen. Al in hoofdstuk vier krijgen we bovendien een inkijk in het liefdesleven van Lore.
Chuck probeert met dit personage zichtbaar aan te sluiten bij hedendaagse vormen van representatie, met verwijzingen naar queer- en genderidentiteit. Zoals Lore zelf aangeeft: ‘Ik ben genderfluïde, panseksueel, aromantisch en ik heb AuDHD.’ Hoewel deze elementen daadwerkelijk worden uitgewerkt, voelt die uitwerking niet altijd even overtuigend. Chuck zet deze eigenschappen niet bepaald charmant neer, maar in een rauw verhaal als dit hoeft dat misschien ook niet. Het had in ieder geval verfijnder gekund, voor nu voelde het meer aan als een cash-grab, een poging om hip en bij de tijd over te komen.
De trap in het bos oogt, op basis van de kaft, als een literaire thriller, en de verwijzingen naar Stephen King zijn begrijpelijk. Toch blijft Chuck Wendig hangen op het niveau van zijn Star Wars-boeken: te soft en niet zo ver uitgewerkt als het had gekund. Bepaalde elementen voelen meer toegevoegd voor de hype dan voor de plot of de geloofwaardigheid van de karakters. Het einde voldeed voor mij niet aan de verwachtingen van een goede horror of thriller, zonder spoilers te geven, wat de impact beperkt. Ook de vertaling leest niet altijd natuurlijk, ondanks dat taalkundigen mij verzekerd hebben dat de taal volgens de regels correct is. Misschien was het af en toe iets te correct en te letterlijk vertaald, wat de leeservaring soms bemoeilijkte. Of De trap in het bos in jouw straatje valt, hangt uiteraard af van persoonlijke voorkeur. Voor wie van de stijl van Chuck Wendig houdt, biedt het verhaal nog steeds genoeg spanning en sfeer.
Conclusie
De trap in het bos van Chuck Wendig biedt een spannende, sfeervolle leeservaring met een rauwe toon en duidelijke fantasy- en horror-elementen. De stijl zal niet voor iedereen even geschikt zijn, maar wie houdt van Chuck Wendig’s manier van vertellen, vindt hier een verhaal dat vermaakt en intrigeert.
De Trap in het Bos
9789049209728
Boekerij
Maart 2026
Paperback
384 pagina's
Jolanda Ligterink
