De beproevingen van Apollo 2: De duistere voorspelling – Rick Riordan

0
178

Apollo heeft zich goed in de nesten gewerkt bij Zeus en moet zich nu bewijzen om zijn plekje op Olympus terug te krijgen. De eerste reeks beproevingen heeft hij doorstaan, al heeft zijn ego af en toe een deukje opgelopen, maar nu moet hij het relatief veilige Kamp Halfbloed achter zich laten en een hachelijke reis ondernemen door Noord-Amerika. Op zijn queeste om alle oude orakels veilig te stellen moet Apollo op zoek naar het gevaarlijkste orakel van allemaal: het orakel in de Grot van Trophonios.

Alleen is de kans groot dat hij of tot waanzin gedreven wordt door het orakel, of gedood wordt onderweg. Het tweede lid van het Triumviraat laat ook van zich horen en doet er alles aan om Apollo en zijn vrienden tegen te houden of toch op z’n minst tot een bloederig einde te laten komen in een van zijn weerzinwekkende spektakels waar hij zo dol op is. Gelukkige stoten Apollo, Leo Valdez en de nu sterfelijke Calypso op enkele onverwachte bondgenoten om hen te helpen het Triumviraat een stok in de wielen te steken.

Hilarisch egoïstisch
Wie de boeken van Rick Riordan al kent, zal het volgende zeker niet verbazen. In De beproevingen van Apollo heeft Riordan weer een geniale manier van schrijven om de lezer aan het boek gekluisterd te houden. In deel 1 wou je Apollo af en toe echt een schop voor z’n kont geven vanwege zijn houding en gedrag, in deel 2 heb je dat gevoel nog steeds, maar het verhaal is bij momenten echt hilarisch. Riordan slaagt erin om zijn personages in een ongelooflijk penibele situatie te plaatsen en je te laten lachen. Je ziet de situatie helemaal voor je en dan ben je net zoals Apollo even stomverbaasd en vervolgens laat Riordan daar een zo bizarre (maar heerlijk geniale) zet van Apollo op volgen dat je meteen in lachen uitbarst en de zin dan toch nog eens leest. Gewoon omdat het zó ongelooflijk goed gevonden is.

Met De duistere voorspelling is Rick Riordan er opnieuw in geslaagd om de wereld van de halfgoden uiterst vermakelijk tot leven te brengen.

Je moet het hem maar nagegeven: van een bij momenten behoorlijk onaangenaam persoon als Apollo toch een volwaardig personage kunnen maken met al zijn facetten en bizarre gewoontes én het verhaal dan ook nog eens serieus en luchtig kunnen houden. Apollo heeft zo zijn momenten om te schitteren, maar eigenlijk zijn Apollo’s gedachten tijdens die momenten misplaatst en tegelijkertijd toch uiterst passend. Je moet er maar opkomen. Tijdens het lezen heb je dus bijna de hele tijd een glimlach om je lippen terwijl ze van de ene situatie naar de volgende gesleept worden.

Van de regen in de drup
Die situaties lopen ook zo vloeiend in elkaar over dat het verhaal nergens stokt. Er zijn wat rustigere momenten om iedereen even op adem te laten komen (lezers incluis) en vervolgens loert het gevaar weer om elke hoek. Voor dit tweede deel lijkt Riordan Apollo wel op verschillende queesten tegelijkertijd te sturen. Er is natuurlijk het hoofddoel: terugkeren naar Olympus. Maar om dat te bereiken moet Apollo de orakels een voor een veiligstellen en om dat te doen wordt hij om de haverklap voor het karretje gespannen van een heleboel mensen.

Die mensen hebben natuurlijk niet het beste met Apollo voor en hij laat zijn ongenoegen dan ook duidelijk blijken. Totdat hij (hardhandig) tot het besef wordt gedwongen dat hij niet veel keuze heeft en dat hij vroeger exact hetzelfde verlangde van zijn helden als hij die nodig had voor een van zijn queesten. Met elke stap die Apollo dichter bij zijn bestemming komt, worden de verschillende situaties steeds moeilijker om zich uit te kletsen. Met als gevolg dat hij letterlijk terugverlangt naar de goede oude tijd dat hij enkel nog te maken had met superbeleefde blemmyes. Natuurlijk heeft Apollo niet zoveel geluk en belandt hij van de regen in de drup. Dat is voor hem niet zo vermakelijk, maar voor de lezer natuurlijk wel. De glimlach is nooit ver weg en je blijft dus ook zo makkelijk lezen tot je ineens in het laatste hoofdstuk zit en je eigenlijk gewoon verder wilt blijven lezen.

Conclusie
Met De duistere voorspelling is Rick Riordan er opnieuw in geslaagd om de wereld van de halfgoden uiterst vermakelijk tot leven te brengen. Apollo heeft nog steeds moeite met zijn leven als sterveling en zijn rol als redder van de oude orakels, maar dat draagt enkel bij tot een opeenvolging van de ene grappige situatie na de andere. Een waardig vervolg op Het verborgen orakel! Laten we hopen dat het volgende deel snel zal verschijnen.

De beproevingen van Apollo 2: De duistere voorspelling Boek omslag De beproevingen van Apollo 2: De duistere voorspelling
De beproevingen van Apollo 2
Rick Riordan
9789000351039
Van Goor
Juli 2017
Paperback
400

Zeus heeft zijn zoon Apollo – de god van de zon, muziek en poëzie – gestraft door hem als puistige tiener genaamd Lester naar de aarde te gooien. De enige manier waarop Apollo zijn plek op de Olympus terug kan verdienen is door de orakels te herstellen. Wat beïnvloedt de orakels en hoe kan Apollo ook maar iets doen zonder zijn goddelijke krachten? Na een reeks gevaarlijke – en een beetje gênante – beproevingen in Kamp Halfbloed moet Apollo nu de relatieve veiligheid van het kamp verlaten voor een reis door Noord-Amerika, op zoek naar antwoorden. Hij mist dan wel zijn goddelijke krachten, maar sluit onderweg nieuwe vriendschappen met bekende helden.

RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering
Joke leerde de rijke fantasy-wereld kennen via Harry Potter, maar werd verliefd op de wereld in Eragon van Christopher Paolini. Hoewel ze een voorliefde heeft voor epische en historische fantasy, geniet ze ook enorm van leuke Young Adults met een mythologische toets of Urban fantasy. Dit heeft geleidt tot een gevarieerde collectie fantasy-boeken met enkele favorieten van Sarah J. Maas, Cassandra Clare en Marion Bradley.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.