De beproevingen van Apollo 4: De tombe van de tiran – Rick Riordan

0
190

Het derde orakel is veiliggesteld nu Lester en Meg Medea hebben gedood en de Brandende Doolhof hebben kunnen doven. Maar de keizers van het Triumviraat zijn nog niet verslagen en hebben nog steeds hun zinnen gezet op werelddominantie door alle orakels in handen te krijgen. Met de reusachtige vloot die Caligula verzameld heeft, zet hij koers richting Kamp Jupiter in San Francisco. Hun enige doel: het kamp met de grond gelijkmaken. Om hem te stoppen moet Lester op zoek naar antwoorden en hulp. Helaas voor hem betekent het ook dat hij daarvoor in de vergeten tombe van een ondode koning moet afdalen. Is hij nog steeds dezelfde of heeft hij eindelijk voldoende inzicht verkregen om zijn vrienden en Kamp Jupiter van de ondergang te behoeden?

Magneet voor problemen

Rick Riordan weet zijn entrees wel te maken. De meeste halfgod-personages uit zijn boeken hebben allemaal wel het fantastische vermogen in zich om problemen aan te trekken. In het geval van Apollo/Lester is dit nog erger. Je wordt het verhaal letterlijk in gegooid en meegesleurd als Lester en Meg in de auto zitten op weg naar Kamp Jupiter en zelfs op zo’n ogenschijnlijk makkelijk ritje erin slagen om een trio monsters aan te trekken en hun auto in duigen te rijden. Het zet meteen de toon voor de rest van het verhaal.

Hoewel veel van de verhaalopbouw sterk lijkt op voorgaande delen blijft ook dit vierde deel aantrekken en zet de afwisseling aan tot lezen.

In bijna alle boeken in de reeks maakt Riordan handig gebruik van een vlotte afwisseling tussen actie (of problemen) en iets rustigere momenten tussen Apollo/Lester en de andere halfgoden in zijn omgeving. Hoewel dit patroon dus bekend en vertrouwd is, blijft ook dit vierde deel, De tombe van de tiran, leuk en leest het erg vlot weg. Zeker als de personages weer eens in de problemen komen, terwijl ze hun best doen om de keizers te dwarsbomen en Kamp Jupiter te redden, dan loopt het verhaal zo vlot dat je gewoon blijft lezen. Heerlijk dus om mee onder een dekentje te kruipen bij de haard.

Persoonlijke groei

Wat in dit voorlaatste deel van de serie ook duidelijker merkbaar is, is de persoonlijke ontwikkeling van Lester/Apollo. In de andere delen had hij vaak een terugval in zijn gewoontes en kon hij een pak jammeren over alles. Dat is in dit deel absoluut anders. Riordan geeft hem in dit deel echt de kans om zich verder te ontwikkelen en zoals Apollo zelf zegt die menselijke emoties echt te beleven (ook al vindt hij dat het zuigt). Dat maakt hem als personage wel leuker en dus is de haat-liefdeverhouding uit de voorgaande delen hier niet meer zo van toepassing. De humor blijft gelukkig wel lekker aanwezig en doet je regelmatig meelachen. Hopelijk houdt deze sfeer lekker aan in het laatste deel, dat er snel mag zijn!

Conclusie

De beproevingen van Apollo is zo’n boekenreeks die je echt een leuke tijd kan bezorgen en voor de fans van de andere boeken van Riordan is het steeds weer een heerlijk thuiskomen. Hoewel veel van de verhaalopbouw sterk lijkt op voorgaande delen blijft ook dit vierde deel, De tombe van de tiran, aantrekken en zet de afwisseling aan tot lezen. Humor en actie hebben een leuke wisselwerking en dat doet (wederom) uitkijken naar het vervolg!

De tombe van de tiran Boek omslag De tombe van de tiran
De beproevingen van Apollo
Rick Riordan
9789000351893
Fantasy
Van Goor
September 2019
Paperback
432
Marce Noordenbos
RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering:
Joke Michielsen
Joke leerde de rijke fantasy-wereld kennen via Harry Potter, maar werd verliefd op de wereld in Eragon van Christopher Paolini. Hoewel ze een voorliefde heeft voor epische en historische fantasy, geniet ze ook enorm van leuke Young Adults met een mythologische toets of Urban fantasy. Dit heeft geleidt tot een gevarieerde collectie fantasy-boeken met enkele favorieten van Sarah J. Maas, Cassandra Clare en Marion Bradley.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here