Interview met Fransesco Dimitri

0
44

Voor de steampunkweek hebben we een interview gehouden met de schrijver van Alice in Stoomland: Francesco Dimitri. Hij vertelt ons over zijn passies, zijn inspiratie en zijn fascinatie met steampunk.

Francesco Dimitri


Je bent een Italiaanse schrijver, wonend in Londen. Heeft Londen je altijd aangetrokken of ben je hier per toeval beland?

Niet per toeval. Ik heb altijd een verwantschap gevoeld met het Verenigd Koninkrijk: ik groeide op met het lezen van Engelse schrijvers, ik hou van de overlevering van het land. Vier jaar geleden (bijna vijf…) verhuisden mijn vriendin en ik naar Londen, in eerste instantie voor een korte periode. We hadden weinig geld; ik was aan het teren op de laatste royalty’s van mijn vorige boek en het voorschot op het nieuwe boek dat ik aan het schrijven was. Het originele plan was om vijf maanden te blijven, maar de jaren gingen voorbij en we wonen er nog steeds.

Je schrijft essays over fantasy en het paranormale en vertelt in je blog dat je altijd fan bent geweest van Spiderman en Buffy the Vampire Slayer. Wat is het in fantasy dat je zo aanspreekt?

Ik ben nog steeds een grote fan. Dit zijn mensen, verhalen en karakters die van mij een pure fanboy maken: een van mijn tatoeages is het embleem van Superman.Wat me aanspreekt in fantasy is… nou ja, ik geloof eigenlijk niet in ‘fantasy’ als iets dat niet echt is. Ik geloof dat alles op een zekere hoogte ‘echt’ is. Fantasy, als het goed is gemaakt, toont ons hoe gammel onze werkelijkheid is, hoe anders de wereld zou kunnen zijn, hoe verschillend andere werelden al zijn. Veel mensen boven de 30 blijven zeggen dat het heerlijk is om een tiener te zijn, maar dan is daar Buffy, en zie je dat een tiener zijn ook vervelend kan zijn…

Welke schrijvers of boeken hebben je het meest geïnspireerd of het meest geleerd bij het schrijven van je verhalen?

Ik hou van goede schrijvers die werkzaam zijn in alle media. Joss Whedon is daar een van: hij is een van de meest begaafde nog levende verhalenvertellers. Clive Barker is een meester van het proza en het leveren van verhalen, zijn verhalen voelen meer reëel dan de ‘echte’ wereld, als je snapt wat ik bedoel. Vooral meesterwerken als Weaveworld en Imajica. Wat nog meer.. Ik hou van Tolkien, hij heeft een belangrijke les gegeven denk ik: je kunt een roman schrijven die in principe alle zogenaamde regels van ‘goed schrijven’ negeert en er toch een onsterfelijk boek maken. John Fante is groot in het grotesk afschilderen van realistische personages. En… goed, er zijn de meesters van de 19e, begin 20e eeuw: Blackwood, Machen, Poe, de gebruikelijke namen. Ik lees ze nog steeds en ze leren me telkens weer iets nieuws. In stripboeken heb je Jeff Smith, Jodorowsky, Alan Moore, Neil Gaiman, Bill Watterson, Frank “ja hij is een fascist, maar hij schrijft coole verhalen” Miller … moet ik doorgaan?

In je blog praat je over veel andere dingen naast het schrijven, en je hebt een aantal stevige standpunten over recht en gezag. Probeer je dit te verwerken in je verhalen?

Ik ben een soort anarchist. Ik ben ontzettend wantrouwend tegenover elke vorm van gezag, institutioneel, ouderlijk, welk gezag dan ook. Ik wil niemand veranderen, en ik wil niet veranderd worden door anderen. Ik vind dat we het recht hebben om te vechten tegen instanties of personen die hun waarden en normen door onze strot willen duwen. Daarom wil ik ook niks prediken in mijn boeken. Ik vertel verhalen en probeer hier geen geheime agenda in te verwerken. Ik ben geïnteresseerd in de gebeurtenissen, de wereld en de personages. Toch denk ik dat mijn wereldbeeld wel mijn verhalen binnenkruipt, maar dat is niet meer dan normaal. Ik doe het niet met opzet.

Na Pan, waar je het verhaal van Peter Pan een twist hebt gegeven, heb je nu alternatieve versie van Alice in Wonderland geschreven. Wat aan deze verhalen fascineert je zo dat je alternatieve versies ervan wilt schrijven?

Theoretisch zijn het kinderverhalen, maar ze komen uit een tijd waarin het kinderbeeld totaal verschillend was als die van vandaag de dag. In Peter Pan vermoordden de Verloren Jongens gewoon mensen. Alice in Wonderland is een ontzettende ‘bad trip’. Het zijn beide verontrustende, vreemde verhalen, die zijn ‘opgeschoond’ door de jaren heen. Ik hield van het idee om met deze verhalen te spelen, om er nieuwe ideeën in te verwerken. Maar ze wel dat originele vervreemdende en griezelige gevoel te blijven geven.

 

Alice in Stoomland

Alice in Stoomland is een steampunk boek, een genre dat (in Nederland) niet erg bekend is. Heeft het genre voor jou iets speciaals?

Jazeker. Steampunk is deels een genre, deels een levensstijl. Steampunk is erg fysiek, het gaat over mechanische machines, lichamen, kool, hitte. We leven in een fantastische eeuw, maar een met vele risico’s.  In deze tijd is het grootste risico het vergeten van het lichaam. Vergeten dat achter het computerscherm er een wezen van vlees en bloed zit. Steampunk brengt het lichaam terug in het centrum van de aandacht, in een ironische, grappige en niet-pretentieuze manier. Hoe kun je dat niet leuk vinden?

Er is een roleplaying game verschenen van Alice in Stoomland. Ben jij zelf ook een liefhebber van spelletjes?

Zeker weten! Ik speelde Dungeons & Dragons, Vampire, Kult, Unknown Armies, Witchcraft, Call of Cthulhu… noem maar op. Ik hou van Pen & Paper RPG’s. Je bent met vrienden, eet junkfood, maakt mooie verhalen en kletst met elkaar. Gaming is een van mijn oudste en meest gekoesterde hobby’s. Voor een schrijver heeft het ook een grote toegevoegde waarde, ik heb tenminste veel geleerd van RPG’s.

Is het verhaal van het spel een vervolg op Alice in Stoomland of staat het op zichzelf?

Het is gewoon anders. Ik zeg wel eens dat de RPG het enige vervolg is dat het boek zal krijgen, maar je hoeft het boek niet gelezen te hebben om het spel te spelen. Het geeft op sommige plekke niets meer inzicht in de wereld van Alice, maar aan het verhaal voegt het weinig toe.

Het laatste fantasyboek van een Italiaanse schrijver dat ik heb gelezen was De Zilvermunt van Andrea G.L. Ook dit was geen ‘standaard’ fantasyboek. Met alle epische fantasy dat uitkomt (nog steeds het meest veilige genre) is het verfrissend om ook af en toe wat anders te lezen. Is het genre in Italië aan het verschuiven richting de wat minder mainstream fantasy of is dit gewoon toeval?

Ik weet het niet. Ik lees weinig Italiaanse fictie. Ik zie ook weinig verschil met voorgaande jaren als ik eerlijk ben, slechts een aantal boeken zijn goed, de rest is rotzooi. De uitgeverswereld als geheel is niet klaar om een specifieke Italiaanse manier van genreverhalen vertellen te creëren, en zal dat misschien nooit zijn. Nationale grenzen zijn tegenwoordig trouwens toch nutteloos. We hebben de mogelijkheid om wereldburgers te zijn, als we dat willen. Ik voel me geen Italiaan. Niet omdat ik me anders voel, maar omdat ik niks voel. Ik voel me mezelf.

Waar ben je op het moment mee bezig? Ben je van plan om meer (steampunk) fantasyboeken te schrijven in de toekomst?

Als alles goed gaat komt er een stripboek uit, dat is een van de grootste projecten waar ik me nu mee bezig hou. Dan is er nog het nieuwe moderene fantasyboek dat al klaar is en hopelijk in niet al te lange tijd uitgebracht zal worden. Ik werk nu aan nog een ander boek en een project voor een serie YA boeken. Ik denk dat ik ooit nog wel eens wat steampunkerigs ga schrijven, maar niet in de komende paar jaren. Maar goed, ik verander nogal eens van gedachten..

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here