Eind vorig jaar kwam Christopher Paolini hoogstpersoonlijk op bezoek in Nederland om zijn nieuwste boek in de Erfgoed-reeks aan ons voor te stellen: Murtagh. Natascha en Matthijs hadden het geluk om hem in december te mogen spreken over dit nieuwe verhaal, en hoe het was om na zoveel tijd weer terug te keren bij bekende personages.
Een terugkeer naar Alagaësia met Murtagh
Het is twintig jaar geleden dat Eragon werd uitgegeven. Hoe voelt het om zo’n enthousiaste fanschare te hebben die niet kan wachten om weer in een nieuw avontuur in Alagaësia te kunnen duiken?
Absoluut fantastisch! Ik had je niet geloofd als je twintig jaar geleden tegen mij had gezegd dat mensen na zo’n lange tijd nog steeds Eragon lezen en erover praten. Dus ik ben enorm dankbaar voor de steun van alle lezers en fans. Het zorgt ervoor dat ik door wil gaan met het schrijven van verhalen. Ik kwam er gisteravond achter dat Murtagh nog steeds nummer 1 is op de New York Times Bestseller List. Gewoonweg geweldig en ik ben daar erg dankbaar voor.
Voor mensen die nog niet bekend zijn met jouw boeken: wat maakt het verschil tussen de Wereld van Eragon en andere high fantasy boekenseries?
Het feit dat ik het schreef en niet iemand anders! Er zijn zeker verwijzingen naar andere werken, omdat ik hou van lezen over elfen, dwergen, magie en draken en ik er over wilde schrijven. Tegelijk zijn er wat unieke aspecten. Ik ben van mening dat mijn magiesysteem uniek is in het fantasygenre en ik heb unieke rassen zoals de Weerkatten, Ra’zac en mijn toch wat andere kijk op Draken. Het is een mix van bekende en echt nieuwe dingen.
Daarover gesproken, welk van die fantasywezens/rassen vond je het leukst om over te schrijven?
Ik hou overduidelijk van draken. Vóór Murtagh zou ik de dwergen hebben gezegd, want ik denk dat zij grappiger zijn dan de elven, hoewel ik het ook leuk vind om over de elfen te schrijven. Maar de dwergen zijn ‘aardser’ en op hun eigen manier interessant en menselijk. Tijdens het schrijven van Murtagh genoot ik er echt van om over Uvek te schrijven, de Urgal. Ik wil nu eigenlijk een boek schrijven over hem en Murtagh die samen op avontuur gaan.
Waar komen de namen in jouw werelden vandaan?
Sommige zijn woordspelingen, Eragon is Dragon maar dan met een ‘e’ in plaats van een ‘d’. Ook betekent het in het Engels een Era Gone (By) – Eragon. Saphira is van Saffier. Verder komen de namen uit historische namen: Germaans, Noordelijke invloeden of zijn verzonnen door mij aan de hand van de regels uit mijn wereld. Murtagh is bijvoorbeeld Iers.
Over Murtagh gesproken, zijn verhaal startte ooit met het korte verhaal ‘De Drietand’, maar heeft nu een verdere uitwerking gekregen vanuit het perspectief van Murtagh in plaats van die van Essie. Hoe vond je het om het verhaal vanuit deze twee verschillende perspectieven te schrijven?
Ik vond dat erg leuk om te doen. Murtagh is een erg gecompliceerd persoon, ik vond het zowel leuk als interessant om die passages vanuit zijn standpunt te schrijven. Het was artistiek ook erg bevredigend en uitdagend.
Hoezo uitdagend?
Omdat Murtagh niet zo makkelijk in de omgang is als Eragon. Hij is boos op zijn situatie en rancuneus. Zowel hij als Thoorn hebben al die verschillende gevoelens door zich heen gaan, wat het voor een schrijver interessant maakt om over hen te schrijven.
Murtagh is inderdaad een meer volwassen boek dan Eragon. Heb je dat expres zo geschreven?
Ja, Murtagh is in het verhaal een ouder personage dan hij of Eragon waren in de eerste boeken. Hij is bovendien een gecompliceerd persoon. En mijn lezers zijn in de tussentijd samen met mij opgegroeid. Dus ik vond het belangrijk om een boek te schrijven waarbij mijn oudste lezers mijn progressie als schrijven zouden zien, en over personages zouden lezen waarmee ze zich wederom konden identificeren. Tegelijk moeten de nieuwe lezers niet vergeten worden. Daarom heb ik Murtagh zo geschreven dat je het ook kan lezen zonder kennis te hebben van de vorige vier boeken. Ik wilde een boek schrijven dat draaide om de moeizame geschiedenis van Murtagh en Thoorn, maar nog steeds een leuk avontuur is om te lezen.
De problemen die Murtagh en Thoorn te verduren krijgen lijken te zijn gespiegeld van de problemen die Eragon en Saphira moesten overkomen. Heb je dat expres zo geschreven, en zo ja, waarom?
Nou, ja en nee. Murtagh en Thoorn hadden eigenlijk in de schoenen van Eragon en Saphira kunnen staan. In een andere tijd, of als iemand een andere beslissing had genomen, waren het Murtagh en Thoorn die beroemde Drakenrijders werden en zouden Eragon en Saphira verstoten zijn. Zij zijn erg hetzelfde en toch zo verschillend. Het is alleen maar logisch dat een deel van de problemen die zij nu ervaren, dezelfde zijn als die Eragon en Saphira moesten overwinnen.
Waarom koos je ervoor om een verhaal over Murtagh te schrijven. Peil je bij je lezers welke personages bij hen resoneren, of trek je volledig je eigen plan?
Ik vind het zeker leuk om te weten wie goed ligt bij mijn lezers. Zo weet ik dat Murtagh al jaren een echte favoriet is. Maar dat heeft geen invloed op wat ik schrijf. Het feit dat Murtagh favoriet is, zorgde niet voor het gelijknamige boek. Dat was voornamelijk omdat Murtaghs reis nog niet voltooid was na Erfenis.
Wie is jouw eigen favoriete personage eigenlijk?
Saphira. Vroeger zei ik daarna direct Eragon, maar tegenwoordig staat Murtagh op nummer twee. Dat gezegd hebbende voel ik mij het meest verbonden met Brom. Omdat ook ik oud begin te worden en wat witte plekken in mijn baard begin te krijgen.
Christopher Paolini over schrijven
Wat voor soort scènes vind je het leukst om te schrijven?
Ik leef erg met de personages mee, dus ik vind het lastig om scènes te schrijven waar ze moeilijkheden ervaren. Ik schrijf graag scènes waarin men zich over de wereld verwondert, of waar het verhaal een hoogtepunt bereikt. Bij Murtagh is dat bijvoorbeeld de confrontatie aan het einde van het boek. Of het gevecht met de grote vis, Slijkbek. Er zijn ook rustige momenten die ik leuk vind om te schrijven. Wederom in Murtagh, wanneer Silna – het vreemde kattenkind – Murtaghs hoofd kust, dat was een heel speciaal moment. Ik schrijf graag dingen die betekenis hebben en dat vraagt om context, dus je moet opbouwen naar momenten die van betekenis zijn, zowel voor mijzelf als schrijver, als voor de lezer.
Wat ik heel erg bewonder aan je schrijven, zijn de sfeerbeschrijvingen, de omschrijvingen van de natuur. Hoe vind je hiervoor inspiratie?
Ik luister naar soundtracks als ik schrijf. Ik kan niet luisteren naar iets met lyrics, want het is te afleidend. Maar mijn grootste inspiratiebron is gewoon de omgeving waarin ik woon. De bergen rondom mijn huis zien eruit als de bergen uit The Lord of the Rings.
Dat helpt zeker.
Dat doet het absoluut! Amsterdam is bijvoorbeeld een prachtige stad, maar als ik hier was opgegroeid dan had ik waarschijnlijk nog steeds fantasy geschreven, maar dan had het waarschijnlijk wel het type fantasy dat ik schrijf beïnvloed. Als ik zelf geen ervaring heb met de dingen die ik schrijf, dan zouden de beschrijvingen waarschijnlijk minder goed zijn. Je moet rondkijken naar inspiratie. Foto’s, plaatsen bezoeken… dat wat gewoon uit je hoofd komt heeft uiteindelijk zijn beperkingen. Je kunt een hoop doen, maar het helpt de creativiteit als je het kunt baseren op eigen ervaringen.
Je ben opgegroeid in Montana, klopt het dat de vallei waar Eragon vandaan komt daarop iss gebaseerd?
Ja. Er is zelfs een berg in de vallei die net zo hoog en dezelfde vorm heeft als Tronjheim, de berg waar de dwergen wonen. En ik keek daar naar en dacht: hm, wat als dat nou eens een stad was? Je kunt dingen uit het dagelijks leven nemen en ze ergens in herscheppen.
Leestip: Lees over onze favoriete Dwergenvestigingen, waaronder Tronjheim in ‘Reis door fantasywerelden: Dwergenvestingen‘.
Weet je al welke personages de hoofdrol gaan spelen in het volgende boek?
Natuurlijk.
En wil je dat delen?
Natuurlijk niet.
Wordt dat het beroemde boek 5?
Nee…. Maar vertel dat niemand. Het probleem is dat het beroemde boek 5 zich verderop in de tijdlijn bevindt en aan het einde van Murtagh zijn er nog best wat vragen die eerst beantwoord moeten worden. Dus ik moet eerst het verhaal schrijven over Azgalor, met de Draumar en die verhaallijn afsluiten voordat ik “boek 5” kan gaan schrijven.
Ik had begrepen dat er wat zaadjes voor dit boek in Murtagh waren gelegd, daardoor vroeg ik het me af.
Die zaadjes zaten zelfs al in Brisingr. Ik heb zelfs plannen voor een boek dat voor de helft vanuit Arya is geschreven, en voor de helft vanuit Eragon, dat ik heel graag wil schrijven. Maar dat is zelfs nog ná boek 5. Dus ik moet echt doorschrijven.
Vind je het schrijven nog wel leuk dan?
Natuurlijk!
Het geeft wel druk. Meer dan wanneer je startte, denk ik?
Nee, juist niet. Mijn familie leed behoorlijk onder financiële problemen, toentertijd. En nu hoef ik niet meer te schrijven als ik dat niet meer wil. Dat is erg prettig. De enige druk die ik voel, is dat ik zo snel mogelijk de boeken wil schrijven, wetend dat het leven kort is, en ieder boek kost me een bepaalde tijd en als ik het zo’n beetje uitreken dan maak ik me toch wel een beetje zorgen.
Hoe lang duurde het om Murtagh te schrijven?
Drieënhalve maand. En toen nog zes maanden redactie. Dat komt vooral omdat het elke keer een paar weken duurt als mijn redacteur ernaar kijkt, en dan komt het terug bij mij, en dan gaat er weer een paar weken overheen. Het kost tijd. Maar de reden dat ik het zo snel kon schrijven, was doordat ik een hele duidelijke outline had, wat ik in de loop der tijd heb geleerd te maken. Als ik geen outline heb, gaat het schrijven niet zo best. En als ik het wel heb, dan gaat het makkelijk en snel. Die outline heb ik snel geschreven, dat duurde niet meer dan twee weken.
Dat komt doordat ik het begin al in mijn hoofd had – want dat was het verhaal van The Fork. En ik wist ook al wat het einde zou zijn. Dus als je dat hebt… dan heb je 80%. En dan heb je nog zo’n 20% over om het midden te bedenken, en dat was het moeilijkst. Ik weiger een boek te schrijven waarvan ik het einde niet weet.
Hoe ver gaat de geschiedenis van Alagaësia, met alle bijbehorende mythen en sagen?
Je kijkt nu naar de figuurlijke top van de ijsberg. Er is nog veel meer. Er zijn fans die nu eindelijk wat hintjes die ik in Eragon en mijn sciencefictionboeken heb achter gelaten, aan elkaar kunnen knopen. Die krijgen opeens een ingeving en zeggen dan: “Christopher speelt geen schaak, hij speelt 4D schaak.” Maar ik heb dus een hoop hints weggegeven in mijn boeken, waar ik nu iets mee moet gaan doen. In de komende boeken, zowel in Eragon als in mijn sciencefictionboeken, krijgen we meer van de geschiedenis, ook van dingen waarvan ik jaren geleden al de grondslag heb gelegd.
Dus zijn beide reeksen met elkaar verbonden?
Geen commentaar.
Wat kunnen we nog verwachten binnen de wereld van Eragon?
Ik heb getekend voor acht boeken, daarbij zijn de korte verhalen niet meegerekend. En daarnaast komt er nog een vervolg op Sleep in a Sea of Stars, dus ik heb nog een hoop te doen. Het is zo’n beetje mijn levenswerk, dus ik moet opschieten. Ik knipperde met mijn ogen en ik ging van twintig naar veertig.
Dus wat is je volgende project?
De boekentour overleven en dan… Weet je, het probleem is dat ik te veel verhalen heb die geschreven moeten worden. Idealiter, zou ik afwisselen tussen fantasy en sciencefiction en ze steeds om de beurt doen. Maar de reacties op Murtagh zijn zo overweldigend dat ik misschien toch het volgende Alegaesia-boek moet schrijven. We zullen zien. Daarnaast zijn we ook nog bezig met het ontwikkelen van een tv-serie voor Eragon, en ook nog voor Slapen in een zee van sterren, als schrijver en producer. Als één van de twee echt het daglicht gaat zien, kun je voorlopig wel gedag zeggen tegen een nieuw boek, want dan heb ik geen tijd om er één te schrijven. En dat is jammer, maar het is wat het is. We zullen moeten afwachten wat het nieuwe jaar ons brengt.
Ik ben mezelf de afgelopen vijf jaar ook enorm aan het pushen geweest, want er was zo’n groot gat tussen het uitbrengen van Erfenis en Slapen in een zee van sterren. Ik doe heel hard mijn best om de verloren tijd in te halen, en dat heb ik tot op zekere hoogte gedaan, maar ik moet binnenkort ook een pauze nemen. Daarbovenop heb ik namelijk ook nog twee kinderen in twee jaar gekregen. Twee jaar, twee kinderen, twee boeken – het is een hoop.
Ja , want naast Murtagh heb je ook net de geïllustreerde versie van Eragon gepubliceerd. Zijn er ook nog plannen om dat voor de volgende delen te doen?
Ja. Het verkoopt heel goed, dus ik weet 100% zeker dat we Oudste doen en als de verkoop goed blijft, zullen we de rest ook doen. Het ziet er geweldig uit. De artiest was vroeger een fan van Eragon en ik denk dat je dat in het werk ziet.
Er is een soort optimisme in zijn kunst. Een schittering en vreugde die ik leuk vind.
Nog een laatste vraag: in welke fantasiewereld zou je zelf willen leven?
Midden-Aarde kan een fijne plaats zijn om te leven. Op sommige plekken, vooral Hobbitstee. Ik zou het niet vervelend vinden om in een Hobbithol te wonen, en daar mijn boeken te schrijven.
