More Bloody Horowitz – Anthony Horowitz

0
88

Omslag More Bloody Horowitz

More Bloody Horowitz is weliswaar een Engelstalige titel, maar het betreft een Nederlandstalige horrorbundel.

– In het openingsverhaal ‘De moord op Darren Shan‘ lees je over een verbitterde schrijver die heeft geprobeerd om zijn manuscript te slijten, maar daarin hopeloos heeft gefaald. Wanneer hij ontdekt dat het werk van Darren Shan op zijn verhaal lijkt (voor zo’n 1%, maar in zijn waanzin lijkt alles overeen te komen), bedenkt hij een plan voor wraak.

– ‘Leven op het spel‘ laat zien hoe ver het zou kunnen gaan met de televisie. Voor andermans plezier en eigen gewin (er is een grote hoofdprijs) zetten meerdere mensen tijdens een quiz hun leven op het spel. Eén fout antwoord kan je einde betekenen en enkel de winnaar zal het overleven.

– In ‘Bestemming bereikt‘ zien twee raddraaiers een gave auto in een lege straat. Ondanks vervaarlijke herinneringen – een vriend van hen verdween nadat hij voor het laatst met die auto is gezien – stappen ze in de wagen om te joyriden. Na een dagje strand willen ze huiswaarts, maar de auto besluit anders…

– ‘Robo-nanny‘ laat zien waarom machines beter niet hetzelfde kunnen doen als mensen. In een gezin besluiten de ouders een robot te kopen die op de kinderen kan passen. Na een paar weken testen lijkt alles goed te verlopen en durven de ouders met een gerust hart tegelijk weg te gaan. Vlak voor ze vertrekken, zetten ze de robot op iets strenger, zodat ze beter op de jongens zal letten. Wat ze echter niet weten, is dat er iets fout gaat in de robot en ze in de loop der tijd steeds strenger wordt. En de jongens hebben niets om zich mee te verdedigen.

More Bloody Horowitz bestaat uit in totaal elf verhalen en kent een intermezzo (die bestaat uit een gedicht, een opiniestuk en een kruiswoordraadsel).

Griezelen?
Bij een horrorbundel verwacht je verhalen waar je lekker bij kunt griezelen. De thema’s van de verhalen in More Bloody Horowitz passen daar redelijk bij, maar de uitwerking maakt helaas dat waar het griezelen stopt, het lachen begint. Het boek kent elf verhalen en dus ook elf eindes. Bij griezelverhalen verwacht je dat het einde bij het verhaal past en toch niet voorspelbaar is, zodat je achteraf kunt zeggen ‘dat had ik zo niet verwacht, maar het klopt wel!’. En de verhalen in More Bloody Horowitz voldoen standaard maar aan een van de twee eisen. De meeste verhalen kennen een einde die je al van ver aan ziet komen. Ze kennen geen twist, geen verrassing. En de paar andere eindes staan zo los van het verhaal dat je niet huivert als je de laatste bladzijde omslaat. Nee, je krabt achter je oor omdat je de link tussen het begin/midden en het einde niet snapt.

Maar niet alleen de eindes vallen zwak te noemen. De algehele uitwerking van de verhalen zorgt niet voor zeer veel spanning. De verhalen lijken meer een soort samenvatting en de zogenaamd ‘enge’ scènes duren of veel te kort (zodat je al aan het einde bent voordat je doorhad dat het enge begonnen was) of veel te lang (zodat je halverwege zit van ‘Ja, nu weten we het wel’, waardoor het meer lachwekkend wordt). De scènes hoeven inderdaad niet heel gedetailleerd beschreven te worden, gezien het niet de bedoeling is dat de verhalen voor nachtmerries zorgen, maar op de huidige wijze lijkt het alsof de auteur het eerder eng vond dan de lezer. Elfjarigen (en ouder lezers) kunnen vaak meer hebben dan je denkt, waardoor deze bundel vermoedelijk op aardig wat lachspieren zal werken. Dit lachwekkende wordt doorgetrokken in het intermezzo – een flauw gedicht en nog flauwer opiniestuk – en in het laatste verhaal ‘Dodelijke censuur’. Waarin de angst voor nachtmerries bij de lezers niet opweegt tegen de angst voor de auteur Horowitz. Blijkbaar wordt de bundel door de auteur en de uitgeverij als ‘zeer eng’ gezien.

Conclusie
More Bloody Horowitz claimt een enge bundel vol griezelverhalen te zijn, maar maakt dit niet waar. De eindes zijn te voorspelbaar of komen volledig uit de lucht vallen. De enge scènes worden afgeraffeld of te lang uitgesponnen. Horowitz had het beter bij zijn populaire Alex Rider-boeken kunnen houden. Een griezelfan doet er beter aan om zijn zakgeld uit te geven aan een werk van bijvoorbeeld Darren Shan – die nog leeft – zodat hij waar voor zijn geld krijgt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here