Erfenis – Christopher Paolini

0
70

Omslag Erfenis

Let op! Onderstaande recensie bevat spoilers over de eerdere boeken van Paolini.

In de voorgaande delen uit de Erfgoed-reeks zagen we Eragon, een gewone boerenjongen, opgroeien tot een van de laatste Drakenrijders van Alagaësia. In Eragon kwam hij samen met zijn draak Saphira en gingen ze op jacht naar de moordenaars van zijn pleegvader Garrow. In Oudste hebben ze zich definitief aangesloten bij het rebellenleger de Varden en gaan ze voor het eerst de strijd aan met het leger van Koning Galbatorix. In Brisingr is het aan Eragon om de rebellen te verenigen met de Elfen en de Dwergen, zodat ze Galbatorix kunnen verslaan. Ook moet hij de grote liefde van zijn neef Roran uit de klauwen van de Raz’ac zien te redden.

In het laatste deel werd Eragon’s leermeester gedood door Murtagh, een andere jonge drakenrijder, maar wel een die in dienst staat van Galbatorix. Ondanks dit verlies zetten de Varden hun verzet toch door. Eerder wisten ze de stad Feinster al te veroveren en in Erfenis proberen ze nog vele andere steden te veroveren. Buiten dat heeft Eragon nog genoeg te leren als hij ooit in staat wil zijn om Murtagh en later ook Galbatorix te verslaan. Maar hoe verslaat een jonge Drakenrijder als Eragon een man als Galbatorix? Een man die vele honderden jaren geleden alle rijders en hun draken heeft vermoord, een man zo machtig dat zelfs de draken zijn wil niet kunnen weerstaan, een man wiens naam alleen al angst inboezemt bij alle inwoners van Alagaësia?

Actievol spektakel
In het vorige deel eindigde het verhaal bij de slag om de stad Feinster waar de Varden hun tweede overwinning op Galbatorix wisten te behalen. In Erfenis zetten ze de opmars naar de stad Urû’baen waar koning Galbatorix zich zetelt voort. De actie spat dan ook vanaf de eerste pagina van de bladzijdes af. Eragon en Saphira gaan voorop in de strijd en vechten zich samen met de rebellen een weg van stad naar stad. Sommige van deze gevechten komen prima uit de verf, maar er waren er ook genoeg waar de logica aan ontbrak.

Zo is ook het karakter van Roran, een verademing in de voorgaande delen, dit keer lang niet realistisch meer. Hij is niet meer dan een boerenzoon die in het verleden een kleine overwinning wist te behalen op een aantal soldaten, maar in Erfenis krijgt hij de ene na de andere onmogelijke missie en de ene na de andere promotie voor zijn voeten. Zo is het op een gegeven moment zijn taak om de meest onneembare steden te veroveren en dit probeert hij met de meest bizarre plannen. Dit is nergens geloofwaardig, maar eerder lachwekkend.

Buiten dit zet Paolini de Varden vooral in de eerste helft neer als de overduidelijke ‘good guys’. Alles wat ze doen is onzelfzuchtig en ze zijn altijd net even iets beter, sterker en sneller dan de soldaten van Galbatorix. Dit kan zeer storend werken. Gelukkig hervindt Paolini zich halverwege weer enigszins en weet hij weliswaar iets meer diepgang aan deze personages mee te geven.

Hoogtepunten
Eragon is erg geloofwaardig en sterk neergezet als de kwetsbare held met vele tekortkomingen. De andere hoofdpersonen, zoals Arya, Roran en Nasuada zijn allemaal nog verder uitgediept, waardoor je een sterke binding met ze krijgt. Maar het echte hoogtepunt van het boek is toch wel Galbatorix. Voorheen was hij niet meer dan een naam, dit keer maken we eindelijk kennis met hem. Het is een charmante man en wanneer hij zijn beweegredenen duidelijk maakt vraag je je als lezer af of hij wel echt zo slecht is. Paolini zet hem dus niet zo zwart-wit neer als hij in de vorige delen leek te zijn. Het grote eindgevecht tussen de Varden en het leger van Galbatorix is een zenuwslopend geheel geworden, waarmee Paolini zijn verhaal op het gebied van actie episch weet af te sluiten.

De onbeantwoorde vragen uit de voorgaande delen worden voor een groot deel verklaard. Sommige verklaringen geven zelfs een hele nieuwe kijk op de eerdere gebeurtenissen, maar helaas heeft Paolini er ook een aantal wel erg makkelijk weggeschreven in de laatste paar hoofdstukken.

Niet altijd even origineel
Een punt van kritiek in de eerdere delen van Paolini’s reeks, was dat zijn schrijfstijl nog weleens wat onvolwassen was. Dit was in Brisingr al een stuk beter en deze trend zet hij nu voort. Zijn beschrijvingen zijn soms ietwat aan de lange kant en bepaalde zinnen hebben totaal geen toegevoegde waarde, maar echt enorm storend werkt dit niet. Ook werden zijn eerdere werken als niet altijd even origineel bestempeld. Dit geldt op sommige punten ook weer voor Erfenis. Bepaalde gebeurtenissen en dialogen kwamen mij nogal bekend voor uit werken van andere auteurs. Voor een beginnend fantasy lezer zal dit absoluut geen probleem vormen, maar voor de iets doorgewinterde lezers kan het absoluut een tegenvaller zijn.

Een prima einde van de reeks
Al met al weet Paolini zijn serie prima af te sluiten. De meeste onbeantwoorde vragen worden eindelijk beantwoord. De hoofdpersonages zijn prima uitgediept en weten over het algemeen allemaal te overtuigen. Met de actie zit het ondanks een aantal ongeloofwaardige momenten ook wel goed en wanneer je het boek dichtklapt blijf je niet met een gevoel zitten dat er iets niet is afgerond.




Erfgoed 4: Erfenis

Christopher Paolini | Boekerij | 2011
Originele titel: Inheritance

Niet zo heel lang geleden was Eragon – Schimmendoder, Drakenrijder – nog een arme boerenjongen en zijn draak Saphira slechts een blauwe steen in het bos. Nu rust het lot van een hele beschaving op hun schouders.

Maandenlange training en strijd hebben overwinningen en hoop gebracht, maar gingen ook gepaard met smartelijk verlies. Toch moet de echte slag nog geleverd worden: ze zullen het tegen Galbatorix moeten opnemen. En ze moeten sterk genoeg zijn om hem ook te verslaan, want als zij het niet kunnen, kan niemand het. Er zal geen tweede kans komen. De Rijder en zijn draak hebben al meer bereikt dan iedereen had durven hopen, maar kunnen ze de boosaardige koning omverwerpen en het recht in Alagaësia doen zegevieren? En zo ja, tegen welke prijs?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here