De wereld van Darren Shan: Vampier-trilogie – Darren Shan

0
37

Omslag De wereld van Darren Shan: Vampier-trilogie

De wereld van Darren Shan is een succesvolle, twaalfdelige serie en is ook gebundeld in vier trilogieën, waarvan Vampier trilogie de tweede is.Vampier trilogie bevat De VampiersbergOp leven en dood en De Vampiersprins.

Vampier trilogie
Er is zes jaar verstreken sinds het einde van De freakshow trilogie en Darren Shan is al acht jaar een halfvampier. De twaalfjaarlijkse raadsvergadering staat voor de deur en Darren en zijn leermeester Larten Crepsley beginnen aan hun reis naar de Vampiersberg. Het is een weg vol ontberingen, maar wat ze nog niet weten is dat het in de berg nog gevaarlijker zal zijn. Darren komt meerdere keren oog in oog te staan met de dood, terwijl zijn vampierbloed – dat eer boven alles stelt – voorkomt dat hij met zijn staart tussen de benen wegrent. Maar wat doe je als de dood meer wordt dan enkel een mogelijkheid? En maakt het verschil of de dood jou of een ander boven het hoofd hangt?

De spanning stijgt, zeer geloofwaardig
In De freakshow trilogie zat de spanning er al aardig in, maar in Vampier trilogie weet Darren Shan het verder uit te bouwen. Een groot probleem wordt geïntroduceerd, zowel voor de vampiers als clan als voor Darren als individu. De dreiging, de duisternis van de eeuwige nacht in de berg en de meedogenloze aard van de vampiers duwen je steeds verder naar het randje van je stoel.
Hoewel de herkenningspunten van de menselijke wereld – zoals steden, mobieltjes, andere kinderen, enzovoort – in dit deel zijn verdwenen, blijft alles toch geloofwaardig. Het is fascinerend om te zien hoe Darren Shan zo’n aparte wereld weet te schetsen en tegelijk alles intern laat kloppen. Zaken waar hij mee begint, komen vrijwel altijd op een logische wijze terug. Vraagtekens die je bij sommige zaken kunt zetten, worden verder in het boek beantwoord en dus weggewerkt. Ondanks de rare setting en de niet-menselijkheid van bijna alle personages, blijft De Wereld van Darren Shan geloofwaardig en wordt het verhaal daardoor des te angstaanjagender.

Van mens naar vampier, maar toch altijd zichzelf
In het vorige deel worstelde Darren erg met zijn vampierbloed. Hij gedroeg zich nog te menselijk, waardoor hij bijna stierf omdat hij weigerde mensenbloed te drinken. Inmiddels heeft hij zich – tot op bepaalde hoogte – overgegeven aan zijn nieuwe leven. Maar Darren blijft gelukkig even kritisch als hij was. Bepaalde gewoontes van de vampier – zoals het wegsturen van zwakke of oude soortgenoten – kan hij niet begrijpen, terwijl hij andere – zoals het zich liever in een gevecht willen storten dan een goede dialoog aan te gaan – ronduit stompzinnig vindt. Ondertussen versterkt het vampierbloed wel zijn eigen eergevoel, waardoor hij in deze trilogie steeds meer waarde aan zijn eigen naam en die van zijn leermeester hecht.
Wat ook nog steeds typisch Darren is, is zijn koppigheid, maar bovenal zijn loyaliteit naar vrienden. Of het nou andere vampiers, freaks of zelfs dieren zijn, hij gaat ver voor hen. En zij ook voor hem, meestal. Helaas blijkt niet iedereen te vertrouwen…

Vertrouwde schrijfstijl, prettige omvang
De inmiddels vertrouwde, simpele schrijfstijl komt in Vampier trilogie terug. Het verhaal wordt ook nu vanuit de ik-persoon verteld in korte hoofdstukken die goed zijn afgebroken. Meestal eindigt Shan namelijk op een spannend punt, waardoor je onbewust doorleest. “Even een hoofdstukje lezen” houdt dus al gauw in dat je een tiental hoofdstukken verder bent. Ook de omvang van de boeken is prettig: vaak nog geen tweehonderd bladzijden per deel, waardoor ook de mindere leesfanaten niet hoeven te schrikken.
Wat een leuk punt in Vampier trilogie is, is dat Shan soms de stijl aanpast aan de omgeving. Zo wordt Darren met veel natuurgeweld door de berg gesleept en zijn gedachten en waarnemingen zijn dus minder vloeiend dan anders, terwijl de losse klonten zich tegelijk weer aan elkaar vastplakken. De auteur weet dit goed weer te geven zonder dat het gaat storen.
Het enige jammere is dat personages wel erg vaak snauwen of kreunen, zelfs als dat in de context helemaal niet past. Het is mij niet bekend of dat aan de vertaling ligt of dat het ook zo in het origineel is.

Niet los te lezen
Bij lezing is het overduidelijk: deze serie valt eigenlijk niet los te lezen. De eerste drie delen hadden gezamenlijk nog wel als afgesloten geheel gezien kunnen worden, maar zodra je aan deel vier – De Vampiersberg – in Vampier trilogie begint, is er geen weg meer terug. Elk deel kent voorin wel een korte samenvatting en ook in de lopende teksten worden wat zaken opnieuw uitgelegd,  maar je mist gewoon te veel als je De freakshow trilogie niet hebt gelezen. En na het einde van Vampier trilogie snak je door een voorpublicatie gelijk naar deel zeven. Het valt dan ook aan te raden om gelijk de hele serie in huis te halen, zodat er geen noodzakelijke pauzes ingelast hoeven te worden.

Het griezelen gaat door
Vampier trilogie zet het griezelige op een hogere sport van de ladder. De geloofwaardige wereld wordt dreigender, de gevaren worden groter, maar toch blijft het verhaal door Darrens karakter herkenbaar. De korte hoofdstukken drijven de spanning verder op, terwijl de simpele schrijfstijl je nergens wrijving geeft. Begin aan deze serie en er is voor jou – net als voor Darren – geen weg meer terug…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here