Blake Charlton: Inspiratie voor Sterrenstee

0
25

Blake CharltonAls eerstejaars op Yale was ik de enige student die ik kende met een leerstoornis en ik was doodsbang dat er een fout was gemaakt bij mijn toelating. Ik was tevens oprecht geïnteresseerd in het cultiveren van “vermogen van de geest”. De zomer ervoor had ik enkele boeken die ik voor het eerst zelf had gelezen, opnieuw gelezen. Dit waren allemaal fantasyboeken. Het genre zat dus in mijn hoofd, maar ik was niet actief op zoek naar een geniaal idee. Het gebeurde gewoon.

Meer specifiek: het gebeurde tijdens een bijzonder saai college Engels over tragedies van Shakespeare en oude Griekse tragedies. Een fascinerend onderwerp, maar het college zelf was teleurstellend. Toch was ik, als een vlijtige academicus, notities aan het neerpennen. Destijds schreef ik voornamelijk in fonetisch schrift, zeker voor woorden die ik nog nooit had gespeld. Zo schreef ik bijvoorbeeld het woord “onomatopoeia” als “onohmonohpeeah”.

Naast mij zat een andere eerstejaars waar ik een kleine rivaliteit mee uitvocht. We hadden verschillende colleges Engels samen gevolgd en regelmatig onze pennen gekruist over interpretaties van woorden. Ik vond hem niet aardig, maar moest schoorvoetend toegeven dat ik hem ook respecteerde om zijn kennis. Op dit moment was hij gestopt met het luisteren naar het college en bekeek mijn notities.

“Wow”, fluisterde hij, terwijl hij naar mijn aantekeningen keek, “jij hebt echt niet vooraan gestaan toen ze de hersens uitdeelden”.

Ik zei iets zinloos als “Vertel mij wat”, terwijl ik mijn hoofd de verkeerd gespelde woorden van mijn schrift trok en ze als bokshandschoenen gebruikte om hem in het gezicht te slaan.

Ik was nog steeds boos toen ik die avond terugliep naar mijn plek op de campus. Het was een prachtige donkere herfstdag: de eerste sneeuw van het jaar zou niet lang meer op zich laten wachten. Yale is gebouwd zoals Oxford en Cambridge: gothische bogen, stenen torens, alles erop en eraan. Het gebouw waarin mijn kamer zich bevond, Trumbull College, is een bijzonder mooi gebouw, grenzend aan de glas-in-lood ramen van Sterling Memorial Library. Ik struinde vaak langs de neo-gotische hoftuinen en droomde dat ik mijn rivaal sloeg met zinnen die fysiek echt waren geworden. Vooral in het “Potty Court”: een stenen binnenplaats waar een semiberoemde stenen waterspuwer op een toilet zit, was ik regelmatig te vinden.

Opeens kwam toen het idee voor De Taal der Spreuken in mijn hoofd. In een wereld waar geschreven taal fysiek kan worden gemaakt, zullen universiteiten ontzettend belangrijk zijn. Ze hebben dan waarschijnlijk nog veel meer spectaculaire gotische hoogstandjes, misschien zelfs levende waterspuwers. In deze wereld zijn auteurs ontzettend machtig en, omdat de woorden fysiek tot leven worden gewekt, zijn spieren net zo belangrijk als de hersenen. Dyslexie zou bovendien heel, heel gevaarlijk zijn. Maar hoe zouden magische spreuken zich gedragen? Ik studeerde destijds biochemische wetenschappen, in het specifiek hoe DNA eiwitten maakte dat de fysieke wereld beïnvloedde. Ik besloot dat de magische taal zich net zo moest gedragen als de organische moleculen: het moest zich op de juiste manier vormen om effectief te worden.

Ongeveer een uur later had ik een opzet van een jonge kakograaf wiens aanraking elke tekst door de war zou halen. Om dit uit te werken tot een boek had ik nog acht jaar nodig…

Deze blog is al eerder op de blog van Blake Charlton verschenen en nu met permissie vertaald. Het originele bericht (in het Engels) is hier te vinden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here