De saga van Larten Crepsley 2: Zee van Bloed – Darren Shan

0
118

Omslag De saga van Larten Crepsley 2: Zee van Bloed

Al jaren kunnen jonge griezelfans niet om Darren Shan – bekend van de twaalfdelig De wereld van Darren Shan-serie en de tiendelige Demonata-serie – heen. Keer op keer weet Darren Shan een goed verhaal neer te zetten binnen zijn eigen, bedachte wereld. Ditmaal pakt hij het verhaal van Larten Crepsley – de meester van Darren Shan – op, waardoor De saga van Larten Crepsley de prequel is van De wereld van Darren Shan.

Zee van bloed
Larten en Wesley zijn door hun meester, Seba Nile, vrijgelaten om zich aan te sluiten bij de welpen: jonge vampiers die zich voor het laatst in de wilde nachten van het menselijk leven storten. Voor de welpen is alles simpel, makkelijk. Ze drinken alcohol, versieren vrouwen en doen zich zo nu en dan te goed aan al het bloed op een slagveld. De welpen doen wat ze willen, maar Larten heeft nooit zijn eigen zin kunnen doordrijven. En ook nu lijkt het lot hem slecht gezind; de weg die Larten moet afleggen is zwaar. Voor de welpen is de Vampierberg verder weg dan ooit. Alleen en vol twijfel moet Larten een belangrijke keuze maken. Wat voor vampier wil hij worden? Volgt hij de zware weg die voor hem bedoeld is en bij zijn principes past of kiest hij de makkelijke weg en stort hij zich in een zee van bloed?

Menselijke wereld: drank, gokken en vrouwen
In dit tweede deel van De saga van Larten Crepsley zie je dus hoe Larten weer de menselijke wereld induikt. Alles draait om gokken – zodat ze geld hebben om te drinken – drank en vrouwen. De jonge Larten is alleen niet een echte charmeur, dus voor hem blijft het voornamelijk bij de eerste twee.
Het is erg jammer dat het merendeel van dit boek enkel over onze wereld gaat. De wereld van de vampiers is namelijk veel interessanter dan een stel jonge honden (want dat zijn de welpen immers voor vampierbegrippen) die het op een zuipen zetten. De oudere vampiers zijn ruw, maar hebben een standaard. En hun wereld is net zo. Groots, dodelijk, duidelijk. De mensenwereld is dan overduidelijk minder indrukwekkend, vooral gezien de plaatsen die de heren opzoeken.
Ook vraag ik me af hoe hele passages over het hebben van een kater en de in geweld uitlopende drankfestijnen echt bij de doelgroep passen. Dan zie ik vele malen liever extra aandacht voor het verhaal van Lartens litteken of voor de veldslagen waar ze over lopen.

Soms meer samenvatting dan verhaal
Bij het lezen van Zee van bloed bekroop me soms het gevoel dat ik een samenvatting aan het lezen was. Hele stukken waren zo ingekort dat je informatie heel geconcentreerd toegediend kreeg. Net zoals de conclusies in je studieboeken. Het behandelt alleen de hoofdlijnen en juist de geweldige details – zoals dat Darren Shan in deel 1 terugkwam op een Larten die een spinnenweb eet – ontbreken.
En het nadeel van een samenvatting is ook dat er geen ruimte is om de lezer op het verkeerde been te zetten. Het is al duidelijk wat er zal gebeuren en waarom, nog voordat je het gelezen hebt.

“Het-tweede-deel-virus”
Het lijkt erop alsof Darren Shan voor het eerst last heeft van “het-tweede-deel-virus”. Het deel is namelijk een slap aftreksel van zijn voorganger. De geweldige vampierwereld is buiten beeld verdwenen en drank vloeit rijkelijk. De korte stukken over Lartens litteken en de bloederige veldslagen kunnen het niveau niet genoeg optillen om ook dit deel geslaagd te noemen. Maar ik zou deze serie nog niet afschrijven; deel drie – Het paleis der verdoemden – belooft weer grandioos te worden!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here