De Taal der Spreuken – Blake Charlton

1
175

Omslag De Taal der Spreuken

Nicodemus Kras is een geletterde. Hij kent de magische talen en kan daardoor spreukschrijven. Doordat hij als jongste geletterde de twee talen van de magiërs – het Numinus en het Magnus – beheerst, werd hij in het verleden door diverse stromingen als de geprofeteerde gezien. Maar Nicodemus heeft een groot probleem: hij is een kakograaf en kan dus niet spellen. Wanneer een van de begaafdste magiërs wordt gedood door een fout gespelde spreuk, zijn gelijk alle vingers op hem en zijn meester gericht. Wie anders dan Nicodemus Kras, assistent van de grote magister Agwu Shannon, kan voor de pijnlijke dood gezorgd hebben?

De boze magiërs zijn echter niet Nicodemus’ grootste probleem, zij willen hem slechts voor de rest van zijn leven censureren. Een wezen in een witte mantel heeft zijn pijlen op de jonge kakograaf gericht en hij doet er alles voor om hem te krijgen.

eesterlijke wereld, verraderlijke taal
De wereld die Charlton schetst is meesterlijk. Taal is niet slechts een communicatiemiddel, maar het doel op zich. Met taal kunnen spreukbeelden gemaakt worden, stenen wezens met een beperkt denkvermogen die, indien hun denkvermogen uit wordt gebreid, zelf ook kunnen spreukschrijven. Met botte zinnen kunnen knuppels worden gevormd, met scherpe woorden messen en door subteksten kun je onzichtbaar worden. Deuren worden niet met gewone sleutels geopend, maar met spreuken, variërend van enkele woorden in een gemeenschappelijke taal tot lastige paragrafen in het Numinus of Magnus. Al na de eerste pagina’s is de rangorde duidelijk: De taal bestaat niet in de wereld, maar de wereld bestaat uit taal.

In deze wereld leven niet enkel mensen, maar ook diverse andere wezens. Elk soort heeft zijn eigen geschiedenis, zijn eigen cultuur, zijn eigen goden en zijn eigen talen. Om elk wezen met elkaar te kunnen laten communiceren, bestaan er meerdere gemeenschappelijke talen. Maar er is een ding wat geen van de soorten gemeen heeft: hun doelen. Door middel van taal communiceren ze, maar taal is verraderlijk. Het kent diepere lagen, dubbelzinnige woorden en ondoorgrondelijke structuren.

Lastige dyslexie
Blake Charlton groeide zelf op met een ernstige vorm van dyslexie en geeft deze ‘handicap’ dan ook zeer goed weer. Door het hele boek heen worstelt Nicodemus met zijn kakografie. Hij haat het, veracht het, maar legt zich er – zolang hij geen uitweg ziet – toch bij neer.
In diverse scènes geeft Charlton weer hoe dyslexie werkt. Wanneer Nicodemus moe is en een roman wil lezen, weigeren de letters stil te staan. Wanneer hij een verkeerd gespelde tekst leest, komt hij slechts met moeite achter de fouten en dan nog weet hij vaak niet hoe de woorden dan wel gespeld dienen te worden. En als hij een jongen wil testen door een woord twee keer op te schrijven – een keer goed gespeld, een keer fout – houdt hij zelf de goede en foute enkel uit elkaar door een markering.

Door deze wijze van beschrijven hoef je het maar aan iemand met dyslexie uit je omgeving voor te leggen en je hoort hoe waarheidsgetrouw het is. In De taal der spreuken weet Charlton van een nood een deugd te maken en geeft hierdoor het boek net dat beetje extra.

Feilbare personages, onfeilbare spanning
Alle personages in De taal der spreuken zijn net als mensen feilbaar, van de jongste kakografen tot de grootmagiër Agwu Shannon. Iedereen maakt fouten en niemand weet de exacte uitkomst van zijn/haar handelen. Door dit meer dan menselijke element kun je je zonder moeite inleven in de menselijke personages, terwijl je door de wisselende perspectieven bij velen een kijkje in het hoofd aangeboden krijgt. Ook de andere personages worden tot leven gewekt. Details geven deze wezens diepgang en kleur. Van spreukbeelden die hun ogen voor de veiligheid verstoppen voor het slapengaan tot wezens met hun angsten en dromen.

De feilbare personages ondersteunen de onfeilbare spanning. Aan het begin neemt Charlton de tijd om zijn wereld, de personages en de problemen uit de doeken te doen. Nergens wordt het tempo slepend en overal krijg je genoeg informatie toegediend om je honger te stillen, maar niet om je volledig te verzadigen. Richting het einde toe stapelen de gebeurtenissen, dromen en angsten zich steeds meer op en het einde zelf stelt zeker niet teleur.

Slechts één minpuntje
Bij het lezen van de proloog en de daarop volgende hoofdstukken kan verwarring ontstaan. Meestal wordt een proloog gebruikt om vooruit te blikken of om een gebeurtenis uit het verleden weer te geven.
In de proloog in De taal der spreuken laat Charlton zien hoe de begaafde magiër geraakt wordt door een foutspreuk en overlijdt. Later blijkt dat de eerste hoofdstukken zich nog op dezelfde dag afspelen. Tussen de proloog en de aanvang van rest van het werk zit slechts luttele uren. De vraag is dan ook waarom de proloog ‘proloog’ wordt genoemd en niet gewoon ‘hoofdstuk 1’.  Dit ene minpuntje is echter zo klein dat het geen enkel effect heeft op de kwaliteit van het werk.

Conclusie
De taal der spreuken van Blake Charlton is een werk met onfeilbare spanning, feilbare personages, een meesterlijke wereld, verraderlijke taal en originele wezens. De goede weergave van dyslexie en de grote rol die deze handicap speelt, laten het werk boven veel andere fantasyboeken uitsteken.De taal der spreuken is een werk om je schrijfhand bij af te likken.

[product_page sku=”9789024532476″]

De Taal der Spreuken Boek omslag De Taal der Spreuken
Blake Charlton
9789024532476
Luitingh-Sijthoff

1 REACTIE

  1. Nog een minpunt – een grotere dan de proloog: de slothoofdstukken. Het is al dubieus hoe Charlton na de eerste vijand de volgende, uiteraard nog machtiger vijand uit de hoge hoed tovert (en eigenlijk ook een paar volgende bondgenoten). Riekt naar Deus ex Machina. Maar daarna heeft Charlton teveel bladzijden nodig om te beschrijven hoe het verhaal tot stilstand komt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.