Interview met Victor Dixen

0
147

De tweede editie van YALFest staat alweer voor de deur en daarom besteden we de komende weken graag wat extra aandacht aan de YALFest-auteurs en hun boeken. Vandaag trappen we deze reeks artikelen af met een interview met Victor Dixen, de auteur van het boek Phobos, waarin de achttienjarige Léonor samen met een groepje andere jongeren onderweg is naar Mars om daar een kolonie te beginnen. Het verhaal begint vrolijk en hoopvol, maar al snel blijkt dat niet iedereen te vertrouwen is… Het tweede deel in deze serie verschijnt op 21 maart, wat dit natuurlijk het ideale moment maakt om Victor een paar vraagjes te stellen!

Het verhaal

9029004908Phobos vertelt over twaalf jongeren die onderweg zijn naar Mars. Daar zullen ze gezamenlijk een nieuwe kolonie opbouwen, en om die reden is hun reis dan ook voornamelijk een datingshow die over de hele wereld op tv wordt uitgezonden. Hoe ben je op dit idee gekomen?

Er liggen twee ideeën ten grondslag aan Phobos. Het eerste idee heeft te maken met de verovering van de ruimte, een onderwerp dat me van kinds af aan al interesseerde. Tegenwoordig hebben we de technologie om naar Mars te gaan, maar niet om ook weer terug te komen. Dit ‘enkele reis’-idee prikkelde mijn fantasie. Het tweede idee heeft te maken met de manier waarop onze wereld gefascineerd lijkt te zijn door beelden. We worden omringd door schermen, op een goede en op een slechte manier. Aan de ene kant geven deze schermen ons de mogelijkheid om gesprekken en relaties aan te gaan met mensen over de hele wereld en ze zijn ook een onbeperkt grondgebied voor creativiteit. Maar aan de andere kant is het lastig te ontkomen aan de constante stroom beelden: schermen sporen ons aan om onmiddellijk reactie te geven op elke prikkel, zonder daar eerst over na te denken. Dat is meteen ook de reden waarom beelden zo belangrijk zijn in Phobos: het beeld van jezelf, het beeld van anderen en de manier waarop die beelden anders kunnen overkomen dan de werkelijkheid.

Waarom Mars, en niet bijvoorbeeld de maan of een andere planeet?

In ons zonnestelsel is Mars de planeet die het meest op de aarde lijkt. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom de meeste serieuze projecten die met ruimtekolonisatie te maken hebben al jarenlang gericht zijn op Mars.

De Phobos-serie is behoorlijk ingewikkeld, omdat het verhaal vanuit verschillende perspectieven wordt verteld en vrijwel elk personage zijn of haar eigen geheimen heeft. Kun je ons iets vertellen over het schrijfproces? Heb je alles van tevoren al uitgedacht, of waren er dingen/personages die je verrasten tijdens het schrijven?

Meestal ben ik ongeveer een jaar bezig met onderzoek en plotconstructie voor ik daadwerkelijk begin te schrijven aan een nieuw boek of een nieuwe serie. Dat gezegd hebbende: zelfs al probeer ik zo veel mogelijk vooruit te plannen, zodra mijn personages ‘tot leven komen’ als ik ze daadwerkelijk aan het schrijven ben, beginnen ze hun eigen beslissingen te nemen en het overkomt me meer dan eens dat ze een geheel andere weg inslaan dan ik voor ze had uitgekozen!

Daarbij is Phobos een kruising van meerdere genres. Het is deels sciencefiction, deels romantiek en deels thriller. Voor het sci-fi-gedeelte heb ik erg veel research moeten doen, aangezien ik wilde dat dit verhaal zo realistisch mogelijk zou zijn, alsof het morgen zou kunnen gebeuren. Het thrillergedeelte dwong me mijn plot zelfs nog nauwkeuriger op te bouwen dan normaal, om de vaart en spanning gedurende de hele serie te behouden. Maar dan heb je de romantiek, en wat liefde betreft praten we natuurlijk niet over het brein, maar over het hart! Ik moet zeggen dat vanaf boek één mijn personages hun eigen gang gingen en mijn plannen voor hen niet bepaald respecteerden: de koppels die zich vormden tijdens de speeddatesessies zijn niet zoals ik ze bedacht had, waardoor ik zelf al snel net zo nieuwsgierig werd naar hun ontwikkelingen als de kijkers van het Genesiskanaal!

Gezien de vele technische details, alle informatie over de ruimte, astronomie en technologie, de gedetailleerde tekeningen en diagrammen, heb je vast veel onderzoek gedaan tijdens het schrijven. Hoe ging dit precies in zijn werk en waar heb je je informatie vandaan gehaald?

Klopt. Zoals ik al zei is Phobos waarschijnlijk het project waarvoor ik de meeste research heb gedaan. Ik begon met het lezen van allerlei essays over ruimtevaart en in het bijzonder over de kolonisatie van de planeet Mars (ik kan onder andere aanbevelen: Ik ga naar Mars en neem mee van Mary Roach en How to Live on Mars van Robert Zubrin). Daarnaast was het internet natuurlijk een geweldig hulpmiddel, en dan met name de zeer goede website van NASA en het Google Earth-programma, dat een virtuele wereldbol bevat die de Rode Planeet voorstelt. Moet je ook eens doen, het is erg leuk!

Ik heb flink wat tijd besteed aan het omzetten van mijn onderzoek in diagrammen, aangezien ik al deze wetenschappelijke details aan mijn lezers over wilde brengen, maar dan zonder ze superlange paragrafen of verklaringen voor te schotelen die het tempo van het verhaal zouden kunnen vertragen. Zoals Napoleon ooit zei: ‘Liever een goede schets dan een lange speech’ 😉

9029004908Maar weinig mensen zijn de ruimte in geweest, en op Mars is al helemaal nog niemand geweest, dus veel informatie is er niet beschikbaar op dat gebied. Was het moeilijk om je het leven van je personages voor te stellen in een ruimteschip en later op Mars?

Het klopt dat er nog nooit een mens een voet op Mars heeft gezet, maar er zijn de afgelopen jaren al meerdere rovers en robots heen gestuurd. De beelden en analyses die zij ons sturen zijn zo nauwkeurig dat ze een zeer concrete basis vormen voor mijn verbeelding. Maar wat robots ons niet kunnen bieden, zelfs niet met hun ultra high definition camera’s, zijn de emoties… de gevoelens… Ja, we weten dat het oppervlak van Mars meestal ijskoud is, maar hoe zou die kou vóélen op een mensenhuid? Hoe vóélt het om op een planeet te lopen waar de zwaartekracht maar een derde van die van de aarde is? Hoe ziet de zon eruit voor het menselijk oog als die honderden miljoenen kilometers verder weg staat, en welke emoties zou deze enorme afstand bij een mens opwekken?

Ik heb geprobeerd me al die dingen voor te stellen en ze zo goed mogelijk te beschrijven. Als schrijver en als lezer denk ik dat de grootste magie van de literatuur ligt in de kracht om je dingen te laten ervaren die anders buiten ons bereik zouden liggen.

De toekomst 

Hoe zie jij onze toekomst voor je? Denk je dat de dingen die in Phobos gebeuren ook in onze eigen toekomst zouden kunnen gebeuren?

Nou, in Phobos heb ik niets verzonnen wat nog niet bestond. Ik heb alleen maar gekeken wat we op dit moment hebben en heb dat iets verder ontwikkeld. Reality-tv? Check! De aanwezigheid van beelden en schermen overal om ons heen? Check! De groeiende betrokkenheid van particuliere ondernemingen in de ruimtevaart? Check! Ons net zo hard groeiende verlangen naar verbinding en erkenning via social media? Check! Al deze ingrediënten maken nu al deel uit van onze wereld!

Dus ik denk zeker dat Phobos een mogelijk scenario biedt, ja. Maar uiteindelijk zijn wij het, de acteurs, die de beslissingen maken.

Op je website schrijf je dat je als kind door Europa hebt gereisd, in verschillende landen hebt gewoond en nog steeds dol op reizen bent. Staat een reis naar Mars ook nog op je wishlist? Zou je alles achter je laten en met de Cupido naar Mars reizen?

Ik zou zeker gaan, maar alleen als ik net zo veel boeken met me mee zou kunnen brengen als ik wil… en als ik een retourtje krijg! 

Vertalingen en films 

Wat vind je ervan dat je boeken nu ook worden vertaald in andere talen, zoals Nederlands, Pools en binnenkort ook Engels? Op dit moment woon je in Amerika, betekent dat dat je ook betrokken bent bij de Engelse vertaling?

Het voelt altijd geweldig als ik erachter kom dat een van mijn boeken wordt vertaald naar een andere taal, aangezien dat betekent dat het verhaal zal worden gedeeld met nieuwe lezers en nieuwe culturen. Wat betreft de Engelse vertaling: mijn Britse uitgever Bonnier heeft een erg getalenteerde vertaler aangesteld. Ik heb inderdaad contact met hem, voor het geval hij vragen heeft over specifieke details van het verhaal, maar afgezien daarvan vertrouw ik hem volledig!

Je schrijft ook scripts voor films. Is het je droom om Phobos terug te zien op het witte doek?

Ik heb Phobos eigenlijk al een beetje als een script of storyboard geschreven. In plaats van ‘hoofdstukken’ te gebruiken, heb ik ervoor gekozen de tekst in te delen in reeksen van beelden, elk met een ander camerastandpunt. Aangezien Phobos voornamelijk over beelden en schermen gaat, leek het me logischer en indrukwekkender om zo’n soort indeling te gebruiken.

Ik heb dit verhaal echt in mijn hoofd gevisualiseerd tijdens het schrijven, en ik zou het geweldig vinden om het terug te zien op een echt scherm – maar dan vanuit het perspectief van een regisseur!

Gekke werkplekken, toekomstplannen en YALFest 

9029004908Wat is de gekste plek waarop je ooit aan een boek hebt gewerkt?

Aangezien ik veel reis, zit ik regelmatig te schrijven op vliegtuigen, treinen of boten. Maar ik denk dat de meest onverwachte plek waar ik ooit heb zitten schrijven toch wel een afgelegen houten hutje in Patagonië was, omringd door immense meren. Op de voet gevolgd door eenzelfde afgelegen houten hutje in Tasmanië, omringd door kangoeroes!

Heb je nog plannen voor toekomstige schrijfprojecten? Kun je ons al iets vertellen over waar je nu mee bezig bent?

Ik heb altijd genoeg projecten! En ik vind het ook altijd leuk om mijn volgende project een beetje mysterieus te houden, om mijn lezers te verrassen… Wat ik jullie op dit moment kan vertellen is dat de Phobos-serie nog lang niet afgelopen is!

In april kom je naar Nederland voor YALFest. Wat is het eerste wat je gaat doen als je in Nederland aankomt?

Een dubbele espresso bestellen tegen de jetlag 😉

Vorig artikelThe Diabolic – S.J. Kincaid
Volgend artikelMonopoly introduceert drie nieuwe pionnen

Marije behoort tot de Harry Potter-generatie en het is daarom ook niet gek dat de boeken over de tovenaarsleerling, die meteen haar eerste kennismaking met de wereld van fantasy waren, nog steeds haar lievelingsboeken zijn. Ondertussen heeft ze de rest van de fantasywereld ook ontdekt. Ze is dol op het lezen van young adult-boeken, dystopische verhalen, epische fantasy en eigenlijk alle kinderboeken waar ook maar een beetje magie in voorkomt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here