Eind 2017 interviewden we Bradley Beaulieu, de auteur van de serie Het Lied van het Gebroken Zand, al eens. Toen vroegen we hem voornamelijk meer te vertellen over zijn wereld en het hoofdpersonage van de serie: Çeda. Nu hij tijdens Elfia Haarzuilens op bezoek was, konden we ons die kans natuurlijk niet ontnemen om hen nog eens te spreken! Dit keer vroegen we hem meer over het schrijven zelf.

In mei komt in Nederland het derde deel uit van je serie, getiteld Een sluier van speren. In hoeverre heb je de hele serie al in je hoofd zitten?

Anna Stephens & Bradley Bealieu op de stand bij Luitingh-Sijthoff

Toen ik het eerste boek schreef, had ik het overkoepelende verhaal uitgedacht met de belangrijkste gebeurtenissen en had ik ingeschat dat er vijf boeken zouden komen. De eerste is uiteindelijk in tweeën gesplitst, dus vandaar dat er nu 6 boeken in de serie zullen zijn.

George R.R. Martin spreekt met betrekking tot schrijvers wel eens over de architect versus de tuinier. De architect bouwt zijn verhaal van de grond op en pent pagina’s vol notities voordat hij of zij daadwerkelijk aan het verhaal begint. Brandon Sanderson of Peter V. Brett werken heel erg op die manier. De tuinier plant een zaadje en laat het verhaal daarna groeien. Ik ben in dat opzicht een tuinier. Ik kan niet ver vooruit plotten. Hoewel ik altijd heb gewerkt in een computersoftware bedrijf waar gestructureerd werken en plannen erg belangrijk was, heeft dat zich niet vertaald in mijn schrijven.

Meestal werk ik vijf hoofdstukken vooruit met aantekeningen en schrijf ik die dan helemaal uit. Daarna ga ik weer wat vooruit denken, en zo verder, totdat ik aan het eind kom. Het is als lichtjes in een mistig moeras. Je weet waar je heen moet en ziet het licht in de verte, maar je komt er maar langzaam.

Wat interessant is, is dat ik aan het eind van het verhaal de personages meer en meer ken en ze op het einde eigenlijk compleet zijn veranderd. Daarom noem ik mijn eerste draft altijd draft #0 en begin ik het verhaal weer van voor af aan, met al die kennis van de personages in mijn achterhoofd. Sommige personages hebben tussentijds veel grotere of minder grote rollen gekregen. De gebeurtenissen die ik had bedacht zijn op die manier allemaal wel teruggekomen in het verhaal, maar toch anders dan vooraf gedacht.

In de wereld van Het Lied van het Gebroken Zand heb je ook korte verhalen geschreven, hoe is je dat bevallen?

Ik schrijf normaal gesproken lange verhalen, ik ben wat dat betreft een discipel van Tolkien. Ik schrijf niet in dezelfde stijl als hem, maar ik hou van de diepte, de weidsheid van zijn wereld. Zelf werk ik mijn wereld en geschiedenis niet zo uit als hij dat deed, maar ik hou van het idee dat het verhaal van de personages niet ophoudt na het dichtslaan van een boek. En het leuke aan de korte verhalen is dat ze me een mogelijkheid geven om de verhalen van verschillende bijpersonages wat uit te diepen. Van personages die in de grote verhaallijn misschien niet zoveel tijd kregen zich te ontwikkelen kan ik zo wat meer hun achtergrond uitdiepen, en verklaren waarom ze doen wat ze doen in de grote verhaallijn. Met al die verhalen maak je dan langzaam een soort mozaïek van de wereld compleet.

Is het daardoor niet lastig om alle verhaallijnen bij te houden?

Dat is inderdaad gevaarlijk, omdat je snel iets kan schrijven dat in het licht van de overkoepelende verhaallijn niet klopt of kan. Daarom kies ik er altijd voor om met bijpersonages te werken, en bovendien qua tijd ver voor de boeken van de serie te zitten. Ik heb ondertussen 4 novelles over verschillende bijpersonages geschreven, en er zijn er nog drie die op de plank liggen. Zoals het verhaal van Çeda van voor dit grote verhaal, of het verhaal over haar overgrootmoeder.

Ik ben nu bezig met het vijfde boek (het vierde deel komt in het Engels bijna uit). Meestal maak ik de eerste versie van het manuscript (dus mijn #0), en zet het dan een paar weken opzij om het uit mijn systeem te krijgen. Dan schrijf ik zo’n nieuwe novelle of een ander nieuw verhaal. Daarna kijk ik er weer naar en maak ik de echte eerste versie, waarna het naar de redacteur gaat.

Eten vertelt je veel over een cultuur.

Iets wat mij enorm aanspreekt in je boeken is de sfeer die je oproept, heb je een speciale manier om daar inspiratie voor op te doen?

Ik ben niet zo’n enorme onderzoeker of historisch onderlegd. Ik baseer mijn culturen daarom niet al te veel op bestaande culturen die we kennen, ik weet er gewoonweg te weinig van. Maar ik probeer wel het een en ander uit te zoeken over specifieke onderwerpen, zoals wapengebruik, of militaire technieken. Ik wil een beetje weten wat er speelde/aanwezig was in ruwweg hetzelfde tijdsvak en in de geografische locatie waarin de personages leven. Ik ben bovendien een foodie, dus daar focus ik mij erg op. Eten vertelt je veel over een cultuur. Welke kruiden hebben ze tot hun beschikking (betekent dat handel?), welk voedsel verbouwen ze, welke dieren houden ze. Daarmee weet je al heel veel.

Daarnaast maak ik Pinterest boards. Meestal begint het al twee jaar voordat ik echt aaneen verhaal begin te kriebelen en begint mijn inspiratie te komen. Ik ga dan allerlei afbeeldingen bij elkaar zoeken van bijvoorbeeld kleding, personages, landschappen en dergelijke. Zo maak ik voor mijzelf een moodboard van de sfeer die ik wil oproepen bij het verhaal. Dit helpt mij heel erg om in de juiste modus te komen.

En heb je ondertussen ook al moodboards voor nieuwe boeken voor na deze serie?

Toevallig sprak ik laatst mijn uitgever om binnenkort met twee nieuwe boeken per jaar te komen. Ik ben al bezig met twee concepten voor deze nieuwe boeken. Het eerste wordt een zogenaamde decopunk boek, dat zich afspeelt in de jaren ’20 (the roaring twenties) in Chicago. Het vertelt het verhaal van een soldaat die terug is gekomen van de Eerste Wereldoorlog en daarna erachter komt dat dit alles een droom was, opgedrongen door de overheid. Maar waarom? Wat hebben ze te verhullen? Als je het leuk vind kun je mijn Pinterest board voor dit boek hier bekijken >

Daarnaast wil ik een science-fantasy boek schrijven waarin nanobots de wereld hebben overspoeld en er slechts kleine plukjes beschaving over zijn gebleven. De plaag van nanobots rukt op en schakelt stad na stad uit. Overleven is in dit boek het grootste thema. En als laatste heb ik ook een goed verhaal dat zich afspeelt in de wereld van Het Lied van het Gebroken Zand. Deze zal zich jaren na het einde van de huidige serie afspelen en het lot van enkele overlevers van het laatste boek vertellen.

Heb je met al die schrijfplannen ook nog wel tijd om zelf te lezen?

Niet zoveel als ik zou willen. Ik lees op dit moment vooral boeken van andere auteurs voor een blurbtekstje. Of ik lees mee met manuscripten van schrijvende vrienden. Dat zijn ruwe verhalen, en ik vind het leuk om hier kritische mee te lezen en mijn visie erop te geven. Zo leer ik zelf ook weer. Recentelijk heb ik een aantal boeken van Sarah Pinborough gelezen, zoals Het Dodenhuis. Zij schrijft thrillers, maar vaak met een bovennatuurlijk element.

En ik ben bezig met Het Bernini Mysterie van Dan Brown. Je kunt veel zeggen over de boeken van Dan Brown, maar het zijn absoluut pageturners. Ik heb ooit een masterclass gevolgd van hem over thrillers en dat vond ik erg inzichtelijk. Je moet lezers overhalen om na elk hoofdstuk weer het volgende hoofdstuk te lezen. Cliffhangers zijn daarvoor handig, maar lastig uit te voeren zonder al te goedkoop aan te voelen. Als het niet natuurlijk over komt, voelen lezers zich beroofd. Dat geldt in een boek op zichzelf, maar zeker ook voor een serie. Elk boek moet een afgerond eind hebben, maar toch wat losse draadjes in zich hebben om het volgende boek in te leiden, anders is het geen serie.

Succes met het schrijven van al deze geplande boeken en bedankt voor dit interview. En natuurlijk nog veel plezier op Elfia!

Bedankt. Ik hoop nog tijd te hebben om eens goed rond te lopen, ik heb nog lang niet alles gezien. Dit soort evenementen hebben we te weinig in Amerika, dus ik wil ervan genieten. Hierna (het weekend van 19-21 april, red.) ga ik nog naar Trolls & Légendes, een groot fantasy-evenement in België. Hopelijk is daar dezelfde toffe sfeer als hier.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.