Stardust

0
74

Omslag Chronicle

Stardust is een filmbewerking van het boek Ster door Neil Gaiman. De film is in 2007 uitgekomen en draait om de avonturen van Tristan Thorn, een jongeman uit het dorp Wall, die dolgraag zijn liefde voor de mooie Victoria Forester wil bewijzen door haar een gevallen ster te brengen. Maar is het uiteindelijk wel Victoria die zijn hart definitief verovert?

Setting
Het eerste dat opvalt aan deze film, is de sfeer die erin verwerkt is. Zowel het vrij kleurloze dorpje Wall als het kleurrijke en magische Faerie stralen zoveel sfeer uit, dat je als kijker meteen in de film getrokken wordt. De effecten zijn goed weergegeven, zeker voor 2007, en de film gaat meteen stormachtig van start met het verhaal van Tristan’s afkomst in de proloog. Hier wordt in het verhaal uiteindelijk niet veel meegedaan; de spanning rondom Tristan’s afkomst zou langer vastgehouden kunnen worden, maar het is duidelijk dat het perspectief van de regisseur ergens anders lag.

Dat andere is Faerie, het Elfenland, groots uitgemeten en prachtig vormgegeven. In de film zijn vele scènes en overviews opgenomen die het ruige, wijde landschap tentoonspreiden en eer aan doen. Ook de dorpen en het piratenschip doen realistisch aan. Het kasteel van de heksen is erg fraai vormgegeven, maar komt door het gebrek aan achtergrond op dit punt weinig tot zijn recht en dat is jammer.

Humor
Een van de belangrijkste punten in de film is de humor. Er is overduidelijk geprobeerd om de film voor vrijwel alle leeftijden geschikt te maken en dit lijkt me zeer goed gelukt. Soms is de humor overduidelijk en daardoor ook voor jongere kijkers grappig, bijvoorbeeld wanneer de handelaar zijn stem verliest en alleen nog kan kakelen als een kip. Soms is de humor van een volwassener niveau en zelfs enigszins pikant te noemen – dit laatste wel verkapt, maar daardoor des te grappiger.

Niet alleen op woordniveau is de film humoristisch en gedetailleerd te noemen; ook in de enscènering is hij rijkelijk aangekleed. De twee overgebleven prinsen, Primus en Septimus, doen hun respectievelijke namen op verschillende wijzen eer aan, waardoor hun rol versterkt wordt (Primus rijdt altijd alleen, waar Septimus in een gezelschap van zes anderen reist). Ook in de details wordt hiermee gespeeld: wanneer Primus’ hals is doorgesneden, is zijn bloed niet rood maar blauw. Een speciale vermelding verdient Billy,  de in een herbergier veranderde geit; hij is sowieso erg grappig, maar de scène waarin hij op een theedoek staat te kauwen is zó tekenend, dat het mij altijd aan het lachen maakt.
Ongetwijfeld is Robert de Niro als de homoseksuele en verwijfde kapitein Shakespeare bedoeld als het echte humoristische hoogtepunt van de film. Hoewel hij zijn rol goed speelt en de kijker zonder problemen overtuigd, komt hij pas echt naar voren als karakter in de scenes met Tristan en Yvaine. Hoe dan ook; het is de humor die deze film zeer zeker draagt en zijn flair geeft.

Verhaallijn
Dit komt ook omdat de verhaallijn helaas nogal dun is. Tristan zoekt de ster, vindt de ster, ze komen problemen tegen, maar liefde overwint alles. Het is een vrij standaard recept voor een vermakelijke avonturenfilm die voor de hele familie geschikt is. De heksen zijn enigszins griezelig en hier en daar komt er wat geweld in voor, maar het is allemaal vrij tam en goedmoedig.
Dit is absoluut niet erg, maar om van middelmatig naar goed te gaan had de film wel iets extra’s nodig.

Boek en film
Stardust is een boekverfilming en dit levert vrijwel altijd een zekere spanning op: liefhebbers van het boek vinden dat het boek geen eer aangedaan wordt, terwijl liefhebbers van de film juist pleiten voor filmische vrijheid. In dit geval zijn er enkele zo cruciale verschillen tussen film en boek, dat boek en film als twee verschillende interpretaties van één verhaal te zien zijn.

Personages
Één van de meest opvallende verschillen zijn de veranderde namen: Tristan Thorn heet in het boek Tristran Thorn. Het schijnt dat de naam veranderd is om hem makkelijker uit te spreken en beter bij mensen te laten hangen – eigenlijk onbegrijpelijk, in mijn optiek.  Dit geldt ook voor de personages van kapitein Shakespeare en de heks Lamia. Beiden bestaan namelijk niet op die manier in het boek. De kapitein van het luchtschip dat Tristran en Yvaine oppikt in het boekt heet Johannes Alberic en is een figuur die nauwelijks op de voorgrond treedt; heel anders dan Shakespeare. Ook Lamia bestaat wel in het boek, maar niet onder die naam of functie. De heksen in het boek hebben geen naam en hoewel duidelijk is dat zij de oudste zuster is, is haar magie en karakter in de film heel anders dan in het boek. In het geval van Tristran is de naamswijziging erg storend en, bovenal, onnatuurlijk. Bij de andere personages is het niet storend en wellicht zelfs op zijn plek: hun uitwerking is dermate anders dan in het boek, dat zij heel andere personages geworden zijn – en daardoor dus ook een andere naam ‘verdienen’.

Einde
Het tweede meest opvallende verschil tussen film en boek is het einde. Ik wil hier niet teveel op ingaan, maar waar de film een echt happy end heeft, is dit in het boek slechts gedeeltelijk het geval. Het verschil is zeer verklaarbaar wegens de duidelijk verschillende motieven die auteur en regisseur hadden; film is een directer medium dan papier en vraagt dus ook om een andere benadering van beelden en gevoelens. Het ene einde is daardoor niet mooier dan het andere; wel realistischer en daardoor wellicht indringender.

Dit geldt in zijn algemeenheid ook voor de rest van de film: het verhaal is korter, vluchtiger en goedmoediger. Waar in het boek de personages gelaagd zijn en vaak behoorlijk ambivalent, maakt de film meer gebruik van ‘types’. Daarentegen zijn de omgevingen in de film meer uitgewerkt dan het boek; wellicht storend voor die-hard boekliefhebbers, maar voor de meeste kijkers aangenaam en zelfs meeslepend.

 

Producent: Paramount Pictures
Regisseur:
Cast:
Verschenen: 2007
Speelduur: 127 minuten
Leeftijdscategorie: 12+

RECENSIEOVERZICHT
Waardering
Vorig artikelStardust – Neil Gaiman
Volgend artikelDe Hongerspelen – Suzanne Collins
Davey is de fantasywereld ingetrokken door grootheden als Terry Brooks, Raymond E. Feist en Robert Jordan. In de loop van de jaren verslond hij vele fantasyboeken, maar de epische fantasy blijft toch altijd een bijzondere plek in zijn hart hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here