De slaapster en de spintol – Neil Gaiman

0
371

In De slaapster en de spintol worden twee bekende sprookjes met elkaar gecombineerd tot een nieuw verhaal. Aan de ene kant hebben we een koningin met prachtig zwart haar: ze regeert over een koninkrijk en gaat binnenkort trouwen. Vroeger heeft ze een jaar lang geslapen, en daarom denkt ze dat zij het probleem van het naastgelegen koninkrijk kan helpen oplossen. Aan de andere kant hebben we een koninkrijk met een hoge kasteeltoren waarin een prachtige jonge vrouw ligt te slapen. Het hele koninkrijk slaapt, net als die mooie vrouw, maar één iemand is nog wakker: een stokoude vrouw die maar door het kasteel blijft ronddolen.

De koningin met het zwarte haar trekt eropuit om de jonge vrouw wakker te maken en daarmee ook haar hele koninkrijk. Onderweg zal alleen blijken dat niets is wat het lijkt. Dit verhaal en de tekeningen van Chris Riddell creëren een nieuwe sprookjeswereld die op het eerste gezicht bekend lijkt, maar langzaamaan steeds dreigender en onheilspellender wordt…

Gaiman is een fenomenale schrijver, maar wat mij betreft is dat niet echt terug te zien in De slaapster en de spintol.

Kort verhaal
Dat we hier met een kort verhaal te maken hebben is duidelijk te zien aan de dikte van het boek (72 pagina’s), maar dat blijkt ook uit de inhoud van die pagina’s. Grote stukken worden opgevuld door de tekeningen van Chris Riddell en daardoor doet het verhaal ook veel korter aan. Gaiman heeft zich gericht op de verhaallijn en de vertelstijl van de traditionele sprookjes aangehouden. Het voordeel hiervan is dat het geheel vernieuwend aandoet omdat we een nieuw verhaal in een bekende context lezen en zien. Het nadeel hiervan is dat het verhaal heel oppervlakkig blijft. Er wordt bijna niets uitgelegd en daardoor voelen sommige gebeurtenissen erg onlogisch aan. Jammer, want Gaiman had dit verhaal ook heel mooi om kunnen toveren tot een wat dikker boek met meer diepgang. Hij is en blijft een geweldige schrijver, maar hier komen zijn schrijfkunsten alleen niet heel goed uit de verf.

Illustraties: een kwestie van smaak
De slaapster en de spintol is prachtig vormgegeven. Het boek glanst goud en heeft zelfs een aparte hoes waar je hem in kunt steken. Binnenin het boek vind je zwartwittekeningen met gouden accenten en mooie lettertypes die de sfeer extra aandikken. Het is ook goed te zien dat Chris Riddell wonderlijke tekeningen heeft gemaakt van taferelen uit het verhaal. Zijn werken zijn gedetailleerd en ongelooflijk precies. Of je zijn tekeningen mooi zult vinden is natuurlijk, zoals altijd, een kwestie van smaak. Ondanks dat het overduidelijk is dat er heel veel zorg en liefde in die tekeningen gestoken is, vind ik ze persoonlijk niet allemaal mooi. Vooral als het op mensengezichten aankomt ben ik geen fan van Riddells tekenstijl. Bij mij zorgde dit er ook voor dat het plot ook daardoor erg vlak bleef, want ik kon mezelf niet verliezen in de illustraties.

Conclusie
De slaapster en de spintol is een prachtige uitgave, vooral voor een ekster zoals ik. Als het glimt, vind ik het mooi, en zo ook dit boek. Toch bleek het plot wat te oppervlakkig voor mij. Gaiman is een fenomenale schrijver, maar wat mij betreft is dat niet echt terug te zien in De slaapster en de spintol. Het plot van het boek is interessant en vernieuwend, maar het raakt me nergens, want het is zo kort! De illustraties spreken mij persoonlijk ook niet echt aan, maar het staat buiten kijf dat Chris Riddell een goede kunstenaar is. Mocht je betoverd willen worden door een prachtig, kort sprookje, dan ben je bij De slaapster en de spintol aan het goede adres. Voor de liefhebbers van Gaimans langere werken slaat dit boekje wellicht de plank mis, maar zal het hoe dan ook prachtig staan in de boekenkast!

[product_page sku=”9789463490108″] 

De slaapster en de spintol
Neil Gaiman

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.