Prins der wrake – Mark Lawrence

0
15

Omslag Prins der wrake

Prins Jorg Ancrath is niet de doorsnee verwende, rijke prins die afwacht tot hetgeen wat hem toekomt hem daadwerkelijk in de schoot wordt geworpen. Getraumatiseerd na de gewelddadige dood van zijn moeder en zijn broertje reist hij het land door met een dertigtal ruwe metgezellen, wraak nemend op alles en iedereen die hem een strobreed in de weg legt. Het bijzondere hieraan? Prins Jorg is pas dertien jaar oud…

Na vier jaar keren Jorg en zijn gezellen, broeders genaamd, terug naar Ancrath. Jorgs vader is hertrouwd met de mooie maar koele Sareth. In plaats van wraak te nemen op de man die zijn vrouw en jongste zoon doodde, heeft hij het beheer over de handelsroutes tussen zijn grondgebied en de gebieden van de moordenaar, graaf Renar, in handen gekregen. Jorg is ontevreden met het gedrag van zijn harde vader en is vastbesloten de eer van Ancrath terug te winnen. Wanneer zijn vader hem een opdracht geeft om met een handjevol mannen een goedgebouwd slot in te nemen, moet Jorg al zijn meedogenloosheid en vindingrijkheid aanwenden om te slagen. Als hij slaagt, kan Jorg dan het hart van zijn vader ontdooien? Of blijken er grotere machten in het spel, machten die Jorg alleen kan bedwingen als hij de donkere kant van zijn ziel helemaal openlegt?

Bruut geweld
Prins der Wrake is een bruut, gewelddadig boek. Het begint op de eerste pagina en het geweld zindert nog even na in je hoofd wanneer je het boek hebt dichtgeslagen. Er wordt gevochten, vermorzeld en gemoord en dat allemaal zonder enige gêne. Van Jorgs mannen is dat te begrijpen; zij zijn bandieten, ruw en ongecultiveerd, met een honger naar buit die even groot is als hun gebrek aan verstand.

Prins Jorg en zijn rechterhand Sir Makin zijn uitzonderingen en daarmee ook de enige twee complete personages in het boek. Makin is weliswaar gevaarlijk en meedogenloos, maar lijkt ook in het bezit van een geweten en wat gezond verstand. Jorg is eigenlijk tot het einde van het boek voor de lezer een raadsel. Hij is ongelofelijk gewelddadig en uitgekookt, maar ook charismatisch en succesvol. Hoewel hij zeer zeker geen aangenaam personage is, trekt hij je toch mee in het verhaal.

Dat is knap. Iemand die als hobby marteling en verminking heeft, is in het algemeen geen fijne hoofdpersoon. Als hij er dan ook nog eens zo nonchalant tegenover staat als Jorg, moet de auteur wel echt zijn best doen om de lezer bij het verhaal te houden en dat lukt. Er zullen zeker lezers zijn die dit boek wegleggen wegens het grove taalgebruik en het geweld, maar ik denk dat de balans goed getroffen is. Het verhaal zelf is niet bijzonder diepgaand of ingewikkeld en zal een onwillige lezer niet over de streep trekken. Toch zijn er voldoende elementen in het verhaal die dat wel kunnen.

Vreemde wereld
Dat verhaal speelt zich namelijk af in een wereld met middeleeuwse setting – of zo lijkt het. Er zijn talloze koninkrijken die weliswaar tot één keizerrijk behoren, maar die onderling continue in oorlog zijn. De adel woont in kastelen en buit zijn horigen uit. Wegen en oude bouwsels zijn aangelegd door Trajecten en Bouwers, volkeren die we in onze wereld niet terugvinden. Namen zijn vreemd en het lijkt een goed opgebouwde doch vrij standaard fantasysetting met elementen/landen uit de verre geschiedenis van onze eigen wereld. Het is bekend en toch net even anders.

Maar dan zijn ze daar ineens, in het tweede deel van het boek: boeken van Karl Popper en Bertrand Russel, woorden als offline en plastiek (al kan dit laatste woord ook op vorm slaan en niet op materiaal – dat is echter uit de context in het boek niet op te maken). Woorden die je niet verwacht in zo’n setting. Er zijn geen echte computers en Popper en Russel worden verder niet uitgelegd, maar het trekt de lezer uit het verhaal en zet hem of haar op het verkeerde been. Is dit erg? Mwah. Het voelt als een poging om en standaard setting origineler te maken – wanneer speelt het zich nu af? Is het toekomstmuziek of het verleden? Het werkt alleen niet helemaal omdat deze elementen niet vaak genoeg terugkomen. Je krijgt een duwtje als lezer, maar daar blijft het bij. En een duwtje terwijl je zit te lezen is gewoon irritant.

Wat ik ook niet onvermeld wil laten is de atoombomachtige werking van een bepaald soort wapen in het boek. Voor de lezer is het te herkennen als een atoombom – ook een soort technologie waarvan je je afvraagt hoe het daar komt. Volgens de Biblion-recensie speelt het verhaal zich af in de toekomst nadat de beschaving van de aarde is afgeveegd door een kernoorlog. Ik heb daar geen verwijzingen naar kunnen vinden, maar het geeft wel mooi aan welk een vreemde achtergrond Lawrence voor dit verhaal heeft gevormd.

Magie
Een ongebruikelijke setting en een duistere hoofdpersoon zijn originele elementen die Prins der Wrake een heel eigen gevoel geven. Dit wordt versterkt door de wijze waarop magie in het boek is ingebed. Alleen magiërs en demonen of geesten kunnen magie gebruiken en zij doen dit ook – frequent. De verhouding is hierdoor vrij scheef: hoewel de focus van de lezer bij de ‘gewone’ personages ligt, zijn het de magiërs die achter de schermen aan de touwtjes trekken. Dit is een leuk gegeven waarvan ik persoonlijk hoop dat het in het tweede deel nog wat uitgewerkt wordt – er zijn veel mogelijkheden om dit verder te ontwikkelen.

Conclusie
Het is lastig om dit boek te beoordelen. Het is origineel opgezet, maar deze opzet faalt hier en daar. Jorg is grof, gemeen en daardoor absoluut niet fijn als hoofdpersonage – maar hij sleept je hoe dan ook het verhaal door. De wereld is bekend en vreemd tegelijk en hoewel het verhaal niet van diepgaande kwaliteit is, houdt het de lezer toch bezig. Ik ben benieuwd hoe deze lijn zich gaat ontwikkelen in het tweede deel van de trilogie.




Prins der Wrake

Mark Lawrence | Luitingh-Sijthoff | 2011
Originele titel: Prince of Thorns

Op negenjarige leeftijd moet prins Jorg van Ancrath hulpeloos toezien hoe zijn moeder en broertje op gruwelijke wijze worden vermoord. De dader is bekend. Als Jorg zijn vader opzoekt met een verzoek om hulp bij een wraakexpeditie, blijkt deze nauwelijks geraakt door de moord op zijn vrouw en kind. Voor hem tellen alleen de handelsroutes tussen zijn grondgebied en de streek waar de moordenaar, graaf Renar, heer en meester is.

Jorg neemt het heft in eigen hand en bevrijdt een bont gezelschap meedogenloze wetsovertreders uit de kerkers van zijn vader. In ruil verlangt hij maar één ding: hun loyaliteit voor hun vrijheid.

Eenmaal onderweg dwingen Jorgs genadeloze krijgskunsten meteen respect af bij de rauwe vechtersbazen, die maar al te bereid zijn om samen met hem graaf Renar aan te vallen en deze voorgoed uit te schakelen. Dat betekent evenwel niet dat Jorg en de zijnen het gemakkelijk krijgen – de wrede graaf blijkt een geducht tegenstander.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here