De bron 1: Het begin – Nora Roberts

0
170

Niemand had het verwacht en niemand kon het tegenhouden. De ziekte kwam en verspreidde zich razendsnel onder de wereldbevolking. Slechts enkele weken waren er nodig om de menselijke beschaving tot haar oervorm te herleiden: de elektriciteit viel uit, regeringen en staten vielen als dominoblokjes en miljarden mensen vonden de dood.

Chaos is nu de orde van de dag en wetenschap moet plaats maken voor magie. Voor sommigen is het een lichtpunt in de duisternis: mensen als Lana en Max gebruiken het ten goede om hun medemensen, voor zover die er nog zijn, te helpen. Anderen laten zich erdoor verteren en duisternis palmt hen in. Lana en Max kunnen niemand meer vertrouwen en besluiten New York te verlaten op zoek naar een nieuw leven; niet wetende dat hun doel uiteindelijk de levens van alle overlevenden zal veranderen.

Apocalyps
Er wordt vaak gezegd dat de eerste zin van een verhaal de allerbelangrijkste is om je lezer te motiveren om verder te lezen. Als er iemand is die de kunst verstaat om die eerste zin die impact te geven dan is het wel Nora Roberts. De Apocalyps die eraan komt, is meteen geïntroduceerd en heeft een onafwendbaar karakter. De kracht van die eerste zin wordt zelfs nog meer onderstreept doordat Roberts daarna eerst meer achtergrond schept. Je leert de personages kennen en de noodlottige samenloop van omstandigheden die naar dit punt hebben geleid. Ze had ook eerst kunnen beginnen met de context, maar door die ene zin vooraan te zetten, grijpt ze de lezer meteen bij de keel en laat hem niet meer los.

Ook de verspreiding van de ziekte is uitermate realistisch omschreven. De manier hoe ze van persoon tot persoon overgebracht wordt en steeds weer nieuwe mensen aansteekt, is bijna angstaanjagend. Er zijn al wel meer films en boeken verschenen die een Apocalyps beschrijven of de nasleep ervan. Toch weet Roberts je met haar versie continu te boeien. De manier waarop mensen met de dreiging omgaan is echt niet zover gezocht. Het voelt erg realistisch. Chaos, plunderingen, woede, afrekeningen, moord, maar ook de aanpak van een afbrokkelende regering om toch nog een schijn van controle te behouden; alles is zo echt dat het niet anders kan dan je aangrijpen.

Het erg realistische verloop van de Apocalyps stemt je tot nadenken en durft alle aspecten van de mensheid in kaart te brengen.

De mensen die de ziekte toch overleven, vormen uiteindelijk groepjes ter bescherming. Door er verschillende verhaallijnen van te maken, is het mogelijk om eenzelfde situatie vanuit verschillende standpunten te bekijken. Roberts laat deze verhaallijnen rustig in dezelfde richting lopen dus je weet dat de personages elkaar uiteindelijk wel zullen ontmoeten. Het enige wat een beetje jammer is, is dat Roberts af en toe ineens een grote sprong in de tijd maakt, waardoor een stuk van de reis van een bepaalde groep overgeslagen wordt en ze ineens in contact staan met een andere groep die je tot dan toe afwisselend hebt gevolgd. Het lijkt dan alsof je iets gemist hebt, hoewel het verhaal er niet door hapert.

Emoties en instincten
Bij een Apocalyps hoort ook een mengelmoes aan emoties en iedereen gaat er ook anders mee om. Je voelt de woede van de mensen, maar ook hun onmacht om er iets aan te veranderen. Angst voor het onbekende en de duistere kant van de mens, maar er is net zo goed liefde en vriendschap. Vrijgevigheid en naastenliefde tussen vreemden zijn een licht in de duisternis dat enkelen op de been houdt. Roberts weet al deze emoties te vangen en over te brengen. Je voelt de vreugde als mensen elkaar terugvinden en het verdriet om de naasten die verloren zijn. Het gevoel van samenhang tussen vreemden die elkaar eerst onvoorwaardelijk steunen en vervolgens vrienden voor het leven worden.

Daar tegenover staat natuurlijk angst en onbegrip en dat leidt tot haat en geweld. Niet alleen de ziekte neemt levens, mensen zijn vaak hun eigen grootste vijand. Bendes worden gevormd en iedereen die niet in het plaatje past, wordt uit de weg geruimd. Mensen die vroeger ook al een duister trekje hadden, voelen zich nu vrij om te doen en laten wat ze willen met wie ze willen. Die wetteloosheid beschrijft Roberts ook meesterlijk. Je weet dat de mensheid zo’n kant heeft en hier wordt die zonder verbloemen ook echt naar voren gebracht. De mens wordt teruggebracht naar zijn oerstaat zonder enige vorm van vernis dat beschaving heet.

Vleugje magie
Dit alles krijgt nog wat weerwerk van een vleugje magie dat Nora Roberts subtiel en toch essentieel verwerkt heeft in het verhaal. In het begin lijkt de magie niet zo’n belangrijk element te zijn voor het verhaal: sommige mensen krijgen plots krachten die ze daarvoor niet hadden. In de meeste verhalen wennen de mensen eraan dat ze die krachten hebben, maar eigenlijk is dat niet zo normaal. Niet iedereen kan daarmee omgaan en ook dat heeft Roberts weer goed verwerkt. De een leert ermee te leven, terwijl de ander helemaal doordraait en zichzelf te gronde richt. Nog een ander gebruikt het voor het goede en weer een ander voor het kwade. Dankzij dat subtiele evenwicht blijft de balans bewaard en kan er spanning opgebouwd worden.

Naarmate het verhaal vordert, krijgt magie een steeds prominentere rol in het verhaal. Die opbouw verloopt soepel en maakt het wat spannender. Je voelt ook dat in de komende delen magie een nog belangrijkere rol zal gaan spelen, vooral omdat de meesten op dat moment alweer een soort van bestaan hebben opgebouwd en niet meer enkel van dag tot dag proberen te overleven. Magie zal een belangrijk element worden in de opbouw van de nieuwe wereld. Hoe Nora Roberts dat zal doen, ontdekken we in de volgende delen. Toch zeker iets om naar uit te kijken.

Conclusie
Met Het begin, het eerste deel in de serie De bron, stort Nora Roberts de wereld in chaos en duisternis waar slechts een beetje licht voor hoop zorgt. Het erg realistische verloop van de Apocalyps stemt je tot nadenken en durft alle aspecten van de mensheid in kaart te brengen. Niets en niemand wordt gespaard. Maar er is geen duisternis als er geen licht is om het evenwicht te bewaren. Met een vleugje magie en hoop weet Nora Roberts haar lezers te boeien en een sterk begin van haar trilogie neer te zetten. Als de volgende delen verdergaan zoals de allereerste zin van Het begin, dan zullen ook die boeken de lezer vastgrijpen.

Het begin Boek omslag Het begin
De bron
Nora Roberts
9789022581575
Dystopie
Boekerij
Augustus 2018
Paperback
416
Marike Groot en Sander Brink
RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering
Joke leerde de rijke fantasy-wereld kennen via Harry Potter, maar werd verliefd op de wereld in Eragon van Christopher Paolini. Hoewel ze een voorliefde heeft voor epische en historische fantasy, geniet ze ook enorm van leuke Young Adults met een mythologische toets of Urban fantasy. Dit heeft geleidt tot een gevarieerde collectie fantasy-boeken met enkele favorieten van Sarah J. Maas, Cassandra Clare en Marion Bradley.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.