De Angstaanjager – Michael Grant

0
41

Omslag De Angstaanjager

Over goed en kwaad verschillen de meningen nogal eens, en hoe Petrus aan de hemelpoort erover denkt is al helemaal een raadsel. Wat in de ene cultuur goed is, is verboden in de andere; wat in de ene situatie juist is, is absoluut verkeerd op een ander moment. In De Angstaanjager van Michael Grant worstelen de hoofdpersonen hier ook mee: hoe kwaad is een slechte daad en welke gebeurtenissen vragen om vergelding? Welke straf is rechtvaardig, en wat is simpelweg wreed?

Een boodschap van de Angstaanjager
Mara weet niets meer behalve haar naam. Ze ligt op een mistig grasveld en heeft geen idee of ze wakker is, droomt, leeft of is overleden. Het donkere kerkgebouw nabij belooft niet veel goeds, maar ze voelt dat ze naar binnen moet gaan.

“Ik liep over het middenpad, als een bruid die langzaam tussen rijen familieleden en bewonderaars naar het altaar schrijdt. Maar er was geen altaar of kruis of ander symbool. Er stond alleen een rechthoekige kist op een lage steen. (…) Het was een doodskist.”

Alsof de open doodskist en haar inhoud nog niet genoeg zijn, duikt er ineens een jongen achter haar op. Hij is lang, mager en draagt een zwarte jas met zilveren doodskoppen als knopen. Hij is de Angstaanjager, en hij heeft zaken te doen met Mara…

Goed en kwaad
Zoals van Grant te verwachten is, zit de spanning er vanaf het eerste moment in. Zodra Mara omringd door een bovennatuurlijke mist wakker wordt, is al snel duidelijk dat de normale natuurwetten niet meer gelden. Tijd en ruimte betekenen niets, en de Angstaanjager neemt Mara mee langs de soms wel heel persoonlijke momenten in het leven van de mensen die hij haar wil tonen. En als het tijd is om te oordelen, is Grant niet bang voor een expliciete omschrijving van de gruwelijke toegediende straffen.

Het verhaal bevat daardoor voldoende vaart, maar wordt door de nadruk op Mara’s verwarring en de horrorachtige elementen ook wat zwaar. Waar actie de boventoon voert, is humor juist opvallend afwezig. De sfeer is sterk neergezet, maar wel deprimerend. En ook de personages komen nog niet helemaal goed uit de verf, door alle omringende omstandigheden die de aandacht van de lezer vragen.

Een wankel evenwicht
Intrigerender is de geschetste wereld die gedurende het verhaal langzaam vorm krijgt, bevolkt door Grants eigen goden en in balans door een specifiek evenwicht dat niet mag worden verstoord. Hoewel het boek een enigszins afgerond en wat voorspelbaar einde heeft, is het die wereld en haar bewoners die doen uitzien naar het vervolg. De Angstaanjager is namelijk niet de enige die er rondloopt en zijn collega’s hebben een ongezonde interesse in Mara. Bovendien hebben ze ook niet allemaal hetzelfde doel…

Zo is er de mysterieuze Daniël, die zo nu en dan opduikt, en de bloedmooie Oriax, met haar gewaagde outfits. Beiden zijn overduidelijk niet menselijk en het wordt nog erger als de Angstaanjager de Meester van het Spel erbij roept. De mensen die door Mara en de Angstaanjager ongezien geobserveerd worden hebben tragische problemen, maar de ellende begint pas echt als deze bovennatuurlijke figureren erbij komen. En waar staat Mara in dit alles? Waarom laat de Angstaanjager haar deze levensmomenten zien en vraagt hij haar te oordelen?

Conclusie
De Angstaanjager is een vlot en spannend verhaal, maar helaas ook een tikje voorspelbaar. Door de afwezigheid van enige humor krijgen de expliciete gruwelijkheden geen tegenwicht, wat het boek wat deprimerend maakt. De wereld die Grant schetst is wel erg intrigerend: als aan het (enigszins afgeronde) einde de kogel eenmaal door de kerk is, kan het vervolg alleen maar beter worden. Wellicht krijgen in het tweede boek ook de hoofdpersonen wat meer kleur.

[product_page sku=”9789402705300″]

De Angstaanjager Boek omslag De Angstaanjager
Michael Grant
9789402705300
HarperCollins Holland

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here