Bloedzusters – Jackson Pearce

0
29

Omslag Bloedzusters

FantasyWereld heeft er al een hele themaweek aan gewijd, maar de sprookjes blijven maar komen: in maart 2013 is Bloedzusters van Jackson Pearce verschenen, een moderne hervertelling van Roodkapje. Nu vond ik dat zelf altijd een wat saaier sprookje, met dat onschuldige meisje, maar de Roodkapjes van Pearce zijn uit ander hout gesneden…

Roodkapje met een hakmes
Rosie en Scarlett March wonen als jonge meisjes bij hun oma en hebben een gelukkig leven, als het noodlot toeslaat. Een gevaarlijke weerwolf, een Fenris, verschijnt ineens aan de deur en oma March is geen partij voor zo’n monster. Het beest wil zich vervolgens op de angstige zusjes storten, maar Scarlett weet zich met een scherpe spiegelscherf te verweren. Ze verliest haar rechteroog en komt zwaar gehavend uit de strijd, maar beide zusjes overleven.

Op haar achttiende heeft Scarlett in de confrontatie met deze monsters haar passie gevonden. Met haar bloedrode mantel en haar hakmes kamt ze de straten uit, weerwolven verleidend om haar aan te vallen en zo een gevecht op leven en dood te beginnen. De intussen zestienjarige Rosie mag nog niet alleen jagen van Scarlett, maar weet ook haar mannetje te staan: haar dolken missen zelden doel.

Dan verschijnt Silas ten tonele, hun vroegere buurjongen en Scarletts ex-jachtpartner. Rosie begint meer voor hem te voelen en zou graag de ‘normale’ wereld beter leren kennen, maar daar heeft Scarlett weinig begrip voor. Als zij drieën de Fenris niet uitschakelen, wie beschermt dan de onschuldige slachtoffers? En wat speelt er in de stad Atlanta, waar de Fenris samentroepen op zoek naar de ‘Kandidaat’?

Scarletts roeping
Scarlett gaat als een gehavende furie met hakmes en ooglapje door het leven, weerwolven dodend waar en wanneer ze maar kan. Dat geeft een leuke variatie op het sprookje van Roodkapje: Scarlett is immers bepaald geen onschuldige jonge deerne, maar weet zich goed te weren tegen de monsters die de straten bevolken. Haar motivatie daarvoor wordt goed onderbouwd. Enerzijds geniet Scarlett van het jagen, haar enige, echte passie. Anderzijds zit die traumatische eerste aanval haar nog steeds hoog: ze wil haar oma wreken én Rosie blijven beschermen. Bovendien ziet ze het jagen als haar ultieme plicht. Als zij een avond thuisblijft, is de kans groot dat een Fenris een onschuldig meisje verscheurt. Dat is een zware last om te dragen en een normaal leven zit er voor Scarlett dan ook niet in, waardoor ze wel iets wegheeft van Buffy uit Buffy the Vampire Slayer – een indruk die nog wordt versterkt door het feit dat de Fenris in schaduwen uiteenvallen als ze sterven en geen lijk achterlaten.

Rosie lijkt weliswaar uiterlijk op haar zus (als je de littekens negeert), maar haalt niet dezelfde voldoening uit het jagen als Scarlett. Bovendien mag ze door Scarletts beschermende houding niet alleen op jacht, al kan ze prima met haar wapens omgaan. Ze is een wat zachter, nieuwsgieriger en zelfs simpeler personage dan haar strijdende zus, en zou dan ook dolgraag een ‘normaler’ leven leiden. Iets dat ze zichzelf echter niet toestaat, want Scarlett heeft tijdens die eerste aanval haar leven gered. En als Scarlett wil dat ze dit leven jagend doorbrengt, dan moet dat maar. Eigenlijk vertegenwoordigt Rosie dus de milde, meer onschuldige kant van Roodkapje, alsof het klassieke personage in twee zussen is opgesplitst.

Vol actie en boerenwijsheid
De personages zijn dus goed uitgewerkt en dat geldt ook voor het verhaal zelf. Niet verwonderlijk zit het boek vol spannende actiescènes, die filmisch en realistisch worden omschreven. De gebeurtenissen worden bovendien afwisselend vanuit het perspectief van Rosie of Scarlett besproken, waardoor je van beide kanten iets meekrijgt: enerzijds de harde strijdster, anderzijds het eigenlijk heel vriendelijke meisje.

Hoewel het verhaal door het gebruik van het ik-perspectief soms iets trager verloopt, wordt zorgvuldig naar een heftige eindscène toegewerkt waarin alle puzzelstukjes subtiel samenvallen. Pearce maakt daarbij goed gebruik van het sprookje van Roodkapje (elementen zoals de oma en de rode mantel), maar ook van eeuwenoud, ouderwets bijgeloof over weerwolven. En er komt zelfs een stukje filosofie bij kijken: Scarlett maakt van het verhaal van Plato’s grot met schaduwen haar levensvisie.

Bloedzusters staat als boek op zichzelf, maar aan het einde blijf je als lezer toch met een aantal vragen zitten. Hoeveel Fenris zijn er eigenlijk? En is Scarletts wens om ze allemaal uit te roeien wel zo moeilijk te realiseren als ze zelf denkt? Daarnaast doet Pearce’s schrijfstijl soms een beetje aan die van Stephenie Meyer denken (bekend van de Twilight-boeken), vooral tijdens de wat meer emotionele momenten. Maar dat is voor de liefhebber uiteraard geen bezwaar.

Symboliek
Wat opvalt aan het verhaal is dat de Fenris altijd mannen zijn, terwijl hun prooi altijd (mooie) jonge vrouwen zijn. Fenris worden aangetrokken door zoet parfum, vrouwelijke rondingen en lange lokken, om hun prooi daarna als een echte weerwolfman bruut te verscheuren en met huid en haar te verslinden. Dat is een interessante keuze van de auteur, die lijkt aan te sluiten op het gedachtegoed van psycholoog Freud. In zijn opvatting had het sprookje van Roodkapje namelijk nog een onderliggende betekenis, waarin een onschuldig meisje de ‘weg’ naar volwassenheid bewandelt en het rode kapje voor haar eerste menstruatie staat. De wolf symboliseert in dat geval de (mannelijke) ‘verleiding’, die Roodkapje van het rechte pad afbrengt en haar daarmee te gronde richt. De stap naar Pearce’s Fenris is dan gauw gemaakt: de wolven reageren immers op heel vrouwelijke kenmerken en vernietigen hun slachtoffer. Heeft de auteur hier een sterke morele betekenis voor ogen (ook een mogelijke overeenkomst met Stephenie Meyer), of is dit toeval?

Conclusie
Bloedzusters is een razend spannend boek en een leuke variant op het bekende sprookje van Roodkapje. De auteur maakt op een mooie manier gebruik van klassieke elementen en lijkt zelfs de Freudiaanse symboliek rondom het sprookje toe te passen, wat ook voor de wat oudere lezer een interessante diepgang aan het verhaal geeft. Omdat je als lezer dicht op de huid van de personages zit loopt het verhaal soms ietsje traag, maar desondanks is Bloedzusters een vaardig geschreven, meeslepend YA-boek. De verleiding om het in één ruk uit te lezen is groot!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here