YALFest: Interview met Gena Showalter

0
210

De tweede editie van het geweldige Young Adult Literatuur Festival is helaas alweer voorbij, maar gelukkig kunnen we de komende weken nog even nagenieten dankzij alle verslagen en interviews die gepubliceerd zullen worden door alle aanwezige websites en bloggers. Vorige week vrijdag was er bijvoorbeeld een persconferentie waar alle YALFest-auteurs geïnterviewd mochten worden, en natuurlijk was FantasyWereld daar ook bij!

We trappen onze interviewreeks af met een interview met Gena Showalter, auteur van onder andere Alice in Zombieland en het pas verschenen Eerste leven. Showalter (geboren in Oklahoma in 1975) verkocht haar eerste boek op haar 27ste en heeft inmiddels al meer dan 25 boeken op haar naam staan. FantasyWereld vroeg haar (en haar beste vriendin Jill) naar haar metafysische zombies, gekke schrijfplekken en kwamen te weten dat Gena giechelt wanneer ze één van haar personages vermoordt…

Je hebt twee compleet verschillende YA-series geschreven: de superstoere urban fantasy The White Rabbit Chronicles en Everlife, dat zich afspeelt in een fantasiewereld. Hoe ben je op deze twee totaal verschillende ideeën gekomen?

eerstelevenBij de The White Rabbit Chronicles begon alles bij de titel Alice in Zombieland. Toen ik die eenmaal had, ben ik van daaruit de rest gaan bedenken. Everlife is naar aanleiding van een kerkdienst bedacht, waarin gepredikt werd over het hiernamaals en de twee werelden. Hierbij staat de tegenstelling tussen licht en duisternis, goed en slecht centraal. Ik begon na te denken over hoe mooi het zou zijn om een verhaal te schrijven over een wereld waarin het gewone leven een soort generale repetitie is voor het hiernamaals, waar het pas echt begint, en waar licht en duisternis continu de strijd met elkaar aangaan. Die twee rijken in Eerste leven proberen levende mensen alvast te rekruteren. Het begon dus echt met de preek in de kerk.

Tijdens het schrijven van de The White Rabbit Chronicles ben ik erg ziek geweest. Ik moest toen zo’n 2 à 3 maanden in bed blijven. Ik bedacht toen dat er een gigantisch gat in het plot van Alice in Zombieland zat, want het was nog niet duidelijk waarom alleen de strijders de zombies kunnen zien. Uiteindelijk heb ik dat probleem dus op kunnen lossen in mijn ziekteperiode en dat zorgt ervoor dat het verhaal nu is zoals het is.

Metafysica speelt een erg belangrijke rol in de twee series. In Eerste leven, is het hiernamaals als een soort extra dimensie wordt neergezet, en in The White Rabbit Chronicles, zijn de zombies maar voor een deel van de mensheid te zien. Zijn die verschillende dimensies iets waar je zelf ook door gefascineerd bent?

Ja, dat klopt. Ik geloof zelf ook in een hiernamaals en daarom vind ik het erg leuk om fictie te gebruiken om met het idee te spelen. Het is iets waar ik veel over nadenk, dus ik vind het leuk als mijn personages er ook over nadenken waar zíj terechtkomen na hun dood. Voor mij is het vooral een spelletje om te zien wat deze verzonnen personages ervan maken en waar ze uiteindelijk eindigen in bijvoorbeeld Eerste leven.

Hoe ben je op het idee van ontastbare zombies gekomen?

Dat komt voort uit het idee van balans tussen het geestelijke en het menselijke. Ik ben een groot liefhebber van bijbelteksten en daar komt dat ook in voor. Verder heb ik ook een serie voor volwassenen geschreven over mannen die bezeten worden door demonen. Omdat ik dus al vaker over geestachtige wezens heb geschreven, voelt het heel natuurlijk om meer van hetzelfde soort demonische wezens te creëren.

Je hebt een erg interessante en vooral ook enorme wereld verzonnen in Eerste leven. Hoe creëer je zo’n gigantische wereld?

eerstelevenDie wereld is een alternatieve versie van de onze. Ook daar gelooft het grootste deel van de bevolking dat er leven na de dood is. Het verschil is wel dat ze al heel bekend zijn met die werelden doordat die ook echt reclame maken voor zichzelf en actief mensen proberen te werven. Dat is ook nodig doordat die twee rijken met elkaar in strijd zijn. In de volgende delen ontdekken we steeds meer van de setting, dus dan gaat die wereld ook steeds minder op de onze lijken.

Bij het verzinnen van zo’n wereld start ik altijd bij dingen waar ik van houd of die ik mooi vind. Dan google ik bijvoorbeeld naar plaatjes van kastelen en paleizen of het duurste huis ter wereld, en dan pak ik daar de elementen uit die ik leuk vind voor een eigen wereld. Die elementen voeg ik dan als puzzelstukjes allemaal bij elkaar. Dat gaat net zo lang door totdat ik de wereld in mijn gedachten voor me kan zien. Het is echt net een puzzel die ik van begin tot eind zelf in elkaar zet.

En je raakt nooit verdwaald in die zelfgebouwde puzzel?

Nee, ik schrijf eigenlijk zo snel dat ik er zelf al in woon. Het gebeurt zelfs dat ik mijn kinderen dan bij de namen van mijn personages noem. Ze zijn ondertussen allebei volwassen en het is al een tijdje niet meer gebeurd, maar het is me wel eens overkomen. Ik ben dan zo ondergedompeld in die wereld dat ik, zonder dat ik het doorheb, ook veel gebaren na ga doen. Dan zit ik bijvoorbeeld in mijn stoel de bewegingen van mijn personages uit te beelden als ik een vechtscène aan het schrijven ben of zo, zodat ik zeker weet dat alle bewegingen kloppen. Dat moet er vast heel komisch uitzien!

Als je zou mogen kiezen, in welke wereld zou je dan liever wonen: die van Alice in Zombieland of die van Eerste leven?

Absoluut Eerste leven. Ik ben echt een Troikameisje! Ik kan me heel goed vinden in hun regels en hun rechtssysteem. Ik vind het ook mooi dat er een soort proefperiode is voor goede mensen die slechte keuzes maken. Dat is een periode waarin men niet gelijk gestraft wordt, want slechte keuzes maken doet iedereen wel eens. Ik zou het echt mooi vinden om in zo’n wereld te wonen en dat is ook precies waarom ik het zo’n mooie setting vind.

Wil je daar dan ook starten, of begin je dan liever eerst in de gewone wereld?

Dan wil ik inderdaad in de gewone wereld beginnen. Dan kan ik van daaruit Troika helpen, en daarna kan ik dat van binnenuit doen. Dan wil ik ook echt de volledige ervaring!

Wat is de gekste plek waar je ooit aan een boek hebt gewerkt?

Eigenlijk werk ik overal aan mijn boeken. Het gebeurt vaak genoeg dat een familielid tegen me aan kletst terwijl ik helemaal niet doorheb dat die persoon in mijn kantoor staat totdat hij of zij me echt fysiek door elkaar schudt. Ik heb een opneemapparaatje in mijn auto zodat ik ook kan schrijven als ik achter het stuur zit. Het is me ook vaak genoeg gebeurd dat ik meerdere malen onder de douche vandaan ben gestapt om mezelf een goed idee toe te mailen. Zo heb ik mezelf ook wel eens midden in de nacht gemaild omdat ik dan zo’n geweldig idee heb dat ik niet wil vergeten. Dan zie ik ‘s ochtends dat ik 25 mailtjes van mezelf heb met de grootst mogelijke onzin. Mijn favoriete voorbeelden zijn ‘poppetjes van papier maken en doen alsof ze echt zijn’ en ‘een fantasievriend kopen’. Ik heb geen flauw idee waarom ik op dat moment dacht dat dit zulke briljante ideeën waren.

Jill: Nou, ik herinner me nog wel een keer dat we bij een voetbalwedstrijd van onze kinderen waren en dat jij toen in de hoek in een tuinstoel zat, met al je pagina’s voor je, om je verhaal te redigeren. Dat was toch best een gekke plek om aan je boek te werken!

eerstelevenZijn je kinderen er dan aan gewend dat je druk bent met je boek en dus niet naar hun wedstrijd kijkt?

Jill: Ik ben ervan overtuigd dat het kind toen niet op het veld stond.

Gena: Precies! Maar als ik een deadline hebt, snapt iedereen wel dat dat echt de prioriteit heeft. Maar als ik de boel heb ingeleverd, ben ik weer helemaal beschikbaar voor andere dingen.

Vind je het moeilijk om je personages los te laten als hun verhaal is geëindigd?

Ik houd van mijn personages, maar ze blijven altijd voortleven in mijn hoofd. Als ik boeken schrijf, spelen de scènes zich als een film af in mijn hoofd, dus dan hoef ik alleen maar op te schrijven wat ik zie. Dat kan ook als het verhaal al klaar is, want dan kunnen ze in mijn hoofd nog wel gewoon met elkaar praten. Ik hoef ze dus nooit echt los te laten. Ik zou ook niet weten hoe dat voelt, want ze zijn nog steeds even echt als wanneer ik bezig ben met het boek.

Dit is trouwens iets wat waarschijnlijk heel slecht overkomt, en eigenlijk zou ik nu echt mijn mond moeten houden, maar ik moet altijd giechelen als ik mijn personages vermoord. Ja, dan giechel ik echt als een schoolmeisje. Ik kan het eigenlijk niet eens echt goed uitleggen, maar om de een of andere reden vind ik het geweldig om te doen. Geen enkel personage is veilig bij mij! Al moet ik natuurlijk wel toegeven dat het misschien juist wel zo makkelijk is doordat ik weet dat ze daarna nog voortleven als geesten of in mijn hoofd. Als er echt niets van ze overbleef zou het misschien wel een ander verhaal zijn, of misschien ook niet!

Sommige boeken zijn wel moeilijker om te schrijven dan anderen. Het schrijfproces vergt dan echt bloed, zweet en tranen, en elk woord is alsof je een tand laat trekken. Het kan dan echt een lijdensweg zijn om het verhaal eruit te krijgen, en dan wil het wel eens gebeuren dat je aan het eind echt zoiets hebt van: ‘Ik ga alles platbombarderen en ik vermoord iedereen in deze wereld, en ik zal de hele tijd niets anders doen dan lachen!’

Kun je ons misschien alvast iets verklappen over het boek waar je nu aan werkt? Heb je alweer een idee voor een nieuwe young adult?

Ja, ik heb een idee. De rechten zijn nog niet verkocht, dus ik mag er niet over praten, maar ik kan jullie wel verklappen dat het mijn engste idee ooit is! Ik heb er heel veel zin in om het te schrijven. Ik denk dat het hoofdpersonage iedereen zal verrassen, omdat ze niet de typische heldin is die je zou verwachten, maar ik zie al het helemaal zitten. Mijn redacteur is nog nooit zo enthousiast geweest over mijn boeken!

En tot slot: op FantasyWereld hebben we veel lezers die zelf ook ooit wel eens een boek zouden willen schrijven. Heb je nog tips voor beginnende schrijvers?

Ik vertel beginnende schrijvers altijd dat ze moeten schrijven over hun passies en niet over wat er op dat moment de nieuwste rage is. Als je eenmaal begonnen bent met schrijven over de laatste trend, dan is hij eigenlijk alweer voorbij. Als je schrijft over iets waar je zelf heel veel van houdt, zit er ook magie in je boek.

Het is ook erg belangrijk dat je voor één persoon schrijft, want wat de ene persoon geweldig vindt, vindt de ander vreselijk, en andersom. Toen mijn eerste boek net uit was gekomen, las ik een heel negatieve recensie en dat deed me echt pijn. Maar toen zag ik ook zo’n negatieve recensie over een boek dat ik juist geweldig vond, en toen drong het tot me door dat het maar een mening is. Je kan niet iedereen te vriend houden, dus daarom moet je echt kiezen voor wie je nou eigenlijk aan het schrijven bent.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here