Redactie: Welk fantasy subgenre mag wel een (her)opleving krijgen?

De poll van de maand is een nieuw terugkerend item waar we meer over de voorkeuren en meningen van jullie, onze bezoekers, te weten proberen te komen. Soms zullen de vragen gaan over onze favoriete genres, auteurs of boeken, andere keren zullen we vragen stellen over andere media zoals films/series of spellen of proberen we jullie uit te vragen over wat jullie graag op de site zouden willen zien.

Halverwege de maand geven we een inkijkje in de mening van onze eigen redactieleden op de gestelde pollvraag en aan het einde van de maand kijken we terug op de antwoorden om te zien of daar nog iets interessants/verrassends uit is gekomen. Laat je stem horen in de poll >

Alexandra

Het genre dat van mij wel weer tot leven gewekt mag worden is de vampierfictie zoals Academicus Vampyrus en Twilight. Ik las deze boeken vooral in mijn tienertijd en ik merk dat ik soms echt even behoefte heb aan lekkere simpele vampierdrama. De laatste tijd zijn deze duistere wezens echt nog wel te vinden in nieuwe boeken, maar niet in dezelfde mate als vroeger.

Als honorable mention wil ik graag een specifiek thema noemen: tijdreizen. Voor zover ik weet is dit nooit een echte trend geweest, maar ik geniet er zo van dat ik er graag een stuk meer van zou willen lezen. Laatst las ik bijvoorbeeld Sea of Tranquility van Emily St. John Mandel (helaas nog niet vertaald) en daardoor werd ik eraan herinnerd hoe leuk ik zulke boeken vind. 

Gillian

Voor mij mag (vroeg)moderne Urban Fantasy een heropleving hebben. Zeker in het Nederlands. De grootste reden hiervoor is dat ik de Kleuren van Magie (schemering-trilogie) van Schwab, Poorten van Anubis van Tim Powers, Master of Djinn van P. Djeli Clark & Vertellingen in Nieuw-West zo geweldig vond, maar ik geen even- of hoogwaardige gelijken vind. Heel veel urban fantasy is tegenwoordig (zeker in het Engels) eerder romantasy dan echt fantasy of echt op young adults gericht. Of gewoonweg van ondermaatse kwaliteit. Een lekkere buddy-cop, horror, actie of thriller, maakt allemaal niet uit, zolang de kwaliteit er maar is.

Matthijs

Wat mij betreft mag de epische fantasy een heropleving krijgen. Grote series in een grootse wereld. Ik zou het tof vinden om meer episch werk te zien zodat het niche genre wat uitgebreider wordt. Zo is het genre minder afhankelijk van klassiekers en kan ‘nieuw bloed’ het genre weer op de kaart zetten en nieuwe aandacht generen voor dit prachtige genre. Hierdoor zullen meer mensen de kans krijgen om zich helemaal onder te dompelen in een uitgedachte wereld. Want ondanks dat het niet meer past bij onze snelle maatschappij denk ik dat een vorm van escapisme naar een wondere wereld fijn kan zijn om dagelijkse beslommeringen het hoofd te bieden.

Natascha

Wat mij betreft mag Grimdark wel een opleving krijgen. Als ik eerlijk ben, ken ik niet eens zoveel boeken in dit subgenre terwijl ik toch flink wat van het recente oorspronkelijk Nederlandstalige fantasy-aanbod heb gelezen. Ik kom ze – zowel als lezer als redacteur – veel minder tegen dan de andere genoemde genres terwijl ik zelf wel een zwak heb voor verhalen met een duistere sfeer en een grimmige setting.

Vanne

Vooral in het Sprookjes subgenre was het een aantal jaren vrij stil en heb ik met smart zitten wachten op een nieuwe opleving. Die kwam er gelukkig! Moderne en Urban Fantasy zijn nu voor mij genres waar ik graag wat meer in zou willen zien verschijnen. Maar los van de subgenres zou ik het allerliefste een auteur zien komen die parodie en persiflage in fantasy verhalen weet te verwerken zoals Jack Vance en Terry Pratchett dat deden. Hedendaagse of politieke kritiek, bijzondere gewoonten uit culturen breed uitgemeten op respectvolle en humoristische wijze. Daar houd ik van. 

Davey

In de zomervakantie had ik wat oude verhalenbundels en pockets meegenomen die al tijden ongelezen in mijn kast stonden en daar zat onder andere een deel van de ‘Zwaarden‘ reeks van Fritz Leiber bij. Ik had al wat delen gelezen, maar dat was tijden geleden. Het viel me op hoe snel ik weer in die wereld werd getrokken van sympathieke, maar absoluut niet onschuldige, personages die vooral op persoonlijke queestes gingen.

Wat mij betreft mag dat, met wellicht een moderne twist, wel weer terugkomen. Geen grote verhalen over het redden van de wereld, maar een simpele missie voor wraak, eergevoel, pietluttige edelen die elkaar betwisten of een onbeduidende schat waarbij allerlei avonturen beleefd worden.