De boekenreeks over De Dwergen van Markus Heitz wist wereldwijd in verschillende vertalingen een miljoenenpubliek te bereiken. En zoals dat tegenwoordig gaat met goede boeken, wordt daar gretig gebruik van gemaakt voor andere media, zoals films, series en dus ook videospellen. In 2016 verscheen zo The Dwarves, een videospel voor Windows, Mac, Xbox One en Playstation 4. Het vertelt het verhaal van het eerste boek en Markus Heitz zelf werkte samen met de makers om het verhaal zo juist mogelijk van pagina naar beeld te vertalen. Het spel is onder andere nog op Steam te verkrijgen. Ik speelde zelf de PS4 versie.

Het verhaal

Girldegard (Het veilige Land) wordt omringt door een grote bergketen. In die bergketen wonen vijf stammen of clans van dwergen die elk een poort bewaken die Girdlegard beschermt tegen de inwoners van de daaromheen liggende landen, het onheilspellend genoemde Dode Land. In de proloog van het spel speel je als één van de vijf dwergenkoningen. Hier maak je meteen kennis met de Dwergen en hun cultuur, maar maak je ook persoonlijk mee hoe zij een slag verliezen om hun poort en hoe deze zich opent. Een leger van Alfen, Ogers en Orks stroomt het (inmiddels niet meer zo) Veilige Land in, en erger nog, wie op het dode land sterft keert terug als een ondode die in dienst is van de legers van de slechterikken.

Centraal in het verhaal staat Tungdil Goudhand, een jonge Dwerg die vrij weinig over Dwergen weet. Hij groeit namelijk op in het magische, door mensen geregeerde, rijk van Ionandar. Onder leiding van de magiër Lot-Ionan voert hij kleine taken uit en beheert hij de smidse. Ionandar is een van de vijf magische rijken van Girdlegard, geregeerd door magiërs en hun studenten en rijk aan een magisch krachtveld dat zij kunnen gebruiken. De overige landen in het Veilige Land worden geregeerd door ‘gewone’ menselijke koningen en koninginnen en hun bevolking.

Na de proloog van het spel verlegt zich de focus van de spel op Tungdil en wordt je op reis gestuurd door Het Veilige Land. Je taak: haal een aantal artefacten op van een oud leerling van Lot-Ionan. Op je weg richting deze magiër ontmoet Tungdil de tweeling Boïndil en Boëndal, twee Dwergen uit het tweede rijk. Zij leiden hem naar Oger’s Dood, een vesting in hun rijk. Onderweg slachten ze Orks af en ontmoeten en vermijden ze Nudin. Nudin is de leider van het magische rijk Lios Nudin. Helaas is deze man onder de bezwering van het dode land gevallen en noemt zichzelf nu  Nôdʼonn. Hij heeft de overige magiërs van de rijken verraden, gedood en corrumpeerde de magische krachtvelden zodat alleen hij ze kan gebruiken. Tungdil blijkt dan in het bezit te zijn van een boek dat vertelt over de enige manier om Nudin te verslaan: smeed een magische bijl met materialen uit alle rijken van de dwergen.

Tijdens zijn reis raakt Tungdil betrokken bij een snood plan van het derde rijk van de dwergen om alle andere dwergen te vernietigen. Zij zijn dwergendoders en haten hun broeders. Ook dingt hij mee om grootvorst te worden van alle dwergenrijken en is hij ondertussen op zoek naar zijn afkomst. Dat, samen met een complot van de Elfen om een grootschalige oorlog te beginnen, zorgt voor een geweldige epische ervaring.

Concept art

Het spel

Het spel is een zogenaamde tactische role playing game (RPG). Gaandeweg speel je personages vrij (tot wel 15), die ook in de boeken voorkomen. Je reist door het land en komt regelmatig groepen tegenstanders tegen, die je in een gevecht brengen. Tijdens gevechten maak je een groep van vier personages waarmee je het geveht aangaat. Elk personage heeft zo zijn eigen set van unieke vaardigheden die hij of zij kan leren en gebruiken. Aan de hand van die vaardigheden kan je gevechten naar jouw hand zetten, of lopen ze juist dramatisch af. Tactiek is dus echt belangrijk. Maak de goede keuze uit personages die je gebruikt en hun unieke vaardigheden en je kan heel wat schade aanbrengen bij vijanden.

In aantal zullen je tegenstanders je altijd kunnen overrompelen, dus het is slim om goed na te denken over je commando’s. Gelukkig kan je, zoals het een tactische rpg betaamt, via een pauzeknop het spel pauzeren en eens goed bekijken hoe je je voordeel uit de huidige situatie kan halen. Je kan dan je personages opdrachten geven die ze na het spel hervatten zullen uitvoeren. Zoals wie ze gaan helen, waar ze gaan staan, wie ze nu gaan aanvallen of welke aanval ze gaan gebruiken. Heel handig omdat je vaak tegen aantallen van meer dan honderd vijanden vecht.

De camera is helaas niet super flexibel en werkt eigenlijk vaak tegen je. Hij gaat dan net niet ver genoeg van het slagveld af, waardoor je niet veel overzicht hebt. Mede hierdoor heb ik deze optie eigenlijk weinig gebruikt. Het vechten zelf was wel echt leuk en hoe verder je komt in het spel hoe meer het een uitdaging aan het worden is.

Na een gevecht krijgt iedereen experience, ook de personages die je niet hebt gebruikt. Heeft een personage genoeg experience verdient, Dan gaat hij of zij een level omhoog. Meestal kan diegene dan een nieuwe vaardigheid vrijspelen. Dit is helaas niet heel uitgebreid. Je kan maar tot level 10 gaan en niet ieder level leert een personage een nieuwe vaardigheid. Ook zijn er altijd maar twee verschillende vaardigheden om uit te kiezen tijdens een gevecht. Weinig keuze dus. Ook zijn er in deze rpg geen pantserstukken en wapens om te verzamelen, vrij te spelen of sterker te maken. Alles is vooraf bepaald. Je kan hoogstens je personages een ketting geven die hem/haar iets sterker maakt en wat voedsel dat ze zelf consumeren. Veel manieren om je personages uit te bouwen zijn er dus niet.

De knoppen reageren verder goed. Er is goed over nagedacht welke knop wat doet, waardoor je het snel onder de knie hebt en niet hoeft na te denken over wat in te drukken. Dit vergemakkelijkt alles en zorgt ervoor dat je lekker in het verhaal blijft. Het is allemaal niet heel bijzonder, maar dat is denk ik wel goed. Zo blijf je lekker spelen.

tijdens het reizen en vechten hebben personages onderlinge gesprekken die rechtstreeks uit het boek zijn gehaald.

Het verhaal is wat dat betreft echt de kracht van het spel. Het is zeer trouw aan het boek. Door middel van een verteller die je beschrijvingen van plaatsen en andere details geeft kun je je echt verplaatsen in de personages. Ook hebben de personages tijdens het reizen en vechten onderlinge gesprekken die rechtstreeks uit het boek zijn gehaald. Erg fijn. Het maakt de boel heel levendig en laat je voelen alsof je zelf ook in Girdlegard aanwezig bent. Er zitten keuzes in het spel die je kan maken die ook in het boek zitten. Ook zijn er natuurlijk keuzes die niet in het boek zitten, maar vaak wel de sfeer van het boek en het spel goed weten te omvatten. Je keuzes zullen niet echt het verhaal veranderen maar het is altijd leuk om het een tweede keer te spelen en andere keuzes te maken dan je de eerste keer deed.

De kaart waarover je beweegttijdens het reizen is turn based. Dat betekent dat jij beweegt in de richting van je doel en ook andere groepen zich daarna bewegen over de kaart. Zo is er een grote horde Orks die je kan ontwijken door andere paden te nemen, of juist kunt bevechten door er recht op af te gaan.

Het spel ziet er verder erg prima uit. Er is gelet op details die ook in de boeken voorkomen, zoals de structuur van de zuilen in het koninkrijk van de tweede. Ik vind zelf dat het visueel zo goed in elkaar zit dat ik me tijdens het spelen vaak afvroeg of ik niet echt in Girldegard was. Het is een hele goede visualisatie van het boek.

De muziek was ook echt een pluspunt. Een orkest heeft de muziek ingespeeld en dat maakt het allemaal net toch wat meer episch. De muziek ondersteund de verschillende momenten in het spel heel goed. Met snellere muziek als het spannend is en rustige muziek tijdens het reizen. Vooral tof was de medewerking van de Duitse Metal band Blind Guardian, zij namen voor dit spel het liedje The Children of the Smith op. En laat Blind Guardian nou toevallig mijn favoriete band zijn. Zij zijn verwerkt in een zijverhaal van het spel, maar spelen daarin niet echt een grote rol. Wel is het liedje te horen tijdens de aftiteling.

Conclusie

Wat betreft RPG’s zijn er genoeg andere spellen op de markt die groter en mooier zijn, of meer diepgang in de gameplay hebben. Het videospel van The Dwarves moet het vooral hebben van zijn verhaal. Dit spel speel je daarom voornamelijk omdat je groot fan bent van de boeken van Markus Heitz en op zoek bent naar een nieuwe manier om je in zijn wereld te verliezen. De sfeer weet het namelijk prima over te brengen, de visuele representatie zit prima in elkaar en de muziek is passend.

RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering:
Op 10 jarige leeftijd werd mijn interesse voor boeken en fantasy gewekt door Harry Potter en sindsdien heb ik heel wat afgelezen. een aantal persoonlijke favorieten van mij zijn: In de ban van de Ring (die ik inmiddels elk jaar herlees), Heugenis, Smart en het Sterrenzwaard, de Erfgoed cyclus De Dwergen van Markus Heitz. Als ik niet bezig ben met fantasy lezen, dan ben ik een spelletje aan het spelen, aan het schrijven of een film of serie aan het kijken. ik ben hoe dan ook dagelijks met fantasy bezig.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.