Het is 64 jaar voor de eerste keer dat Katniss Everdeen meedoet aan de Hongerspelen. De 18-jarige Coriolanus Snow, beter bekend als de kwaadaardige president Snow uit de oorspronkelijke Hunger Games-trilogie, zit in zijn laatste jaar van de Academie en heeft nog één laatste opdracht gekregen: om een beurs te winnen voor de Universiteit zal hij een van de tributen moeten begeleiden tijdens de tiende Hongerspelen… en moeten winnen. Hij wordt gekoppeld aan het meisje van District 12, Lucy Gray Baird, en geeft de moed al bijna op. Tributen uit District 12 hebben nog nooit een Hongerspelen gewonnen. Maar Lucy Gray blijkt niet zomaar een meisje. Ze weet zijn hart te bereiken en verandert hem op een manier die hij nooit voor mogelijk had gehouden.
Goede samenvatting van het boek
Vlak voordat ik deze film bezocht, heb ik het gelijknamige boek gelezen, waardoor alles nog heel vers in mijn geheugen lag. Ik kan dan ook zeggen dat de film erg dicht bij het boek is gebleven. Er is natuurlijk flink wat geschrapt (het boek is immers bijna 600 pagina’s) en een paar dingen verlopen net even anders om het verhaal wat te bespoedigen, maar al met al is de film een goede samenvatting van het boek. Sommige dingen verliepen exact zoals ik ze me tijdens het lezen had voorgesteld en ik herkende zelfs enkele citaten die letterlijk zijn overgenomen in de film. Wat wil een boekenliefhebber nog meer!
Wel had ik het idee dat het verhaal soms wel érg vlot verliep. Dat moet haast ook wel als je zo veel gebeurtenissen in een film van 2,5 uur wil proppen. Persoonlijk had ik hier geen moeite mee, aangezien ik alles herkende en de achtergrond nog in m’n hoofd had zitten. Maar ik kan me zo voorstellen dat iemand die het boek niet kent, niet alles helemaal meekrijgt en hier en daar wat achtergrond mist. Gelukkig hoeft dat geen probleem te zijn, want ook deze telg in de Hunger Games-familie zit weer vol spanning en sensatie. Je kijkt je ogen uit en verveelt je geen moment.
De ontwikkeling van Coriolanus
Eén ding waar ik tijdens het lezen van het boek wat moeite mee had, was de ontwikkeling die Coriolanus doormaakt. Hij wordt natuurlijk een slechterik, maar in het grootste deel van het boek is hij gewoon best een aardige jongen, met hier en daar wat egoïstische en verwaande trekjes. De overgang naar complete eikel kwam voor mij vrij plots. In de film lijkt dit iets beter aangepakt. Zijn vervelende trekjes worden benadrukt en je merkt goed dat hij alles voor eigen gewin doet en ontzettend berekenend is. Hierdoor is zijn ontwikkeling tot aartsrivaal van Katniss voor mijn gevoel net wat geloofwaardiger.
Ook de acteerprestaties van Tom Blyth, die Coriolanus speelt, dragen daaraan bij. Het lukt hem om continu te balanceren op de rand tussen sympathieke knul en sluwe slang, waardoor je tegelijk met hem meeleeft en een hekel aan hem krijgt. Hij is overigens niet de enige ster in de film. Viola Davis weet de rol van de akelige dokter Volumnia Gaul erg sterk neer te zetten, en ook Peter Dinklage doet het goed in zijn rol van rector Casca Highbottom.
Muziek
Een actrice die haar eigen alinea verdient is Rachel Zegler, die de sterren van de hemel zingt in haar rol van Lucy Gray Baird. Aangezien Lucy Gray uit een muzikantenfamilie komt, zit er aardig wat muziek in de film en Rachel Zegler weet deze nummers overtuigend en vol emotie te brengen. Wat ook leuk is: The Hanging Tree, het liedje dat velen vast nog wel bekend voorkomt uit de Hunger Games, vindt zijn oorsprong in dit verhaal. Een mooie knipoog naar de originele trilogie, aangezien het daar juist een soort protestlied tegen president Snow was. En zo zijn er meer verwijzingen, waardoor je langzaam maar zeker ontdekt hoe het komt dat de latere president Snow zo’n hekel heeft aan District 12, spotgaaien en Katniss Everdeen.
Conclusie
Voor mensen die het boek, De ballade van slangen en zangvogels, nog vers in hun geheugen hebben, zal deze verfilming een feest van herkenning zijn. Mocht je het boek niet hebben gelezen, dan kan alles wellicht wat haastig verlopen, maar desondanks zorgen het spannende verhaal, de goed uitgewerkte (en knap gespeelde!) personages en de prachtige muziek ervoor dat je tijdens het kijken van deze film 2,5 uur lang op het puntje van je stoel zit. Een geweldige terugkeer naar Panem, waar iedereen maar één echte keuze heeft: ben je de jager of ben je de prooi?
