Zo’n vijftien jaar geleden las ik de eerste vijf boeken uit de Elfen-reeks van Bernhard Hennen. De Elfen, Elfenwinter, Elfenlicht, Elfenlied en Elfenkoningin waren fantastische boeken, maar lieten mijn afkeer voor religie nog verder groeien dan ik destijds al had. Daarom riep ik toen al tegen mijn vrienden: ‘Elfenridders ga ik nooit lezen!’. En zo geschiedde.
De wereld waarin Hennen mij introduceerde bleef me al die tijd wel bij en ik heb warme herinneringen aan personages als Mandred, Nuramon, Farodin en Ollowain, evenals de vele andere personages die je volgt in de vijfdelige reeks. En toen een aantal jaar geleden Markus Heitz zijn Dwergenreeks nieuw leven in begon te blazen, begon bij mij ook de Hennen kriebel weer op te komen. Langzaam begon het idee te vormen om toch eens de Elfenridders te lezen. Ik miste inmiddels de wereld toch wel erger dan ik had verwacht. Dus, afgelopen april nam ik de stap. De drie boeken van de Elfenridders-trilogie lagen al jaren stof te verzamelen in een doos, dus ik heb ze er bij gepakt en begon aan De Broederschap. In mei volgde Alfenmark en eind juni las ik Fjordland uit. En wat was ik in voor een verrassing!
Lees ook: ons interview met Bernhard Hennen >
Het verhaal
Omdat de boeken van de Elfenridders al meer dan vijftien jaar oud zijn zal ik hier een kleine samenvatting neerzetten van alle drie de delen:
We starten met De Broederschap. Hierin volgen we de Fjordlandse prinses Gishild. Het Fjordland is inmiddels al tientallen jaren in zware gevechten gewikkeld met de Tjuredkerk die vanuit Fargon is opgerukt en de omringende landen onder de voet heeft gelopen. Alleen het aangrenzende Drusna heeft nog wat vrije provincies. Hier wordt fel gestreden tussen een bondgenootschap van elfen en mensen uit Drusna en het Fjordland, aangevuld met andere magische wezens uit Alfenmark.
Centraal in dit boek staan Gishild, die ontvoerd wordt tijdens vredesonderhandelingen, door de Tjuredkerk en meegenomen wordt naar Vallencour. De onneembare burcht van de Nieuwe Ridderstand, waar ze tegen haar wil in een opleiding tot ridder van de Nieuwe Ridderstand van de Tjuredkerk zal krijgen. De hoop is dat de kerk op deze manier de slepende veldtocht kan staken en van binnenuit het Fjordland kan overnemen.
Ook Luc staat centraal. Hij is een jongetje uit Fargon dat de pest heeft overleefd en magische krachten blijkt te hebben. De Nieuwe Ridderstand is er als de kippen bij om hem op te nemen op Vallencour en hem een opleiding tot ridder te geven. Dat is zijn droom! Hij wordt in de lans van Gishild ingedeeld. Het duurt een tijdje maar het stel wordt verliefd op elkaar. De prinses en de ridder. Maar hoe kunnen ze ooit samen zijn als Gishild een heiden is? Zij is onwillig om haar goden en vaderland af te zweren, terwijl Luc de volle indoctrinatie van de kerk over zich heen krijgt en alles gelooft. Dit eerste epos verhaalt over hun leven, hun ontmoeting, hun ontberingen en hun opleiding, terwijl de oorlogsmachine gewoon doorgaat.
Deel twee genaamd Alfenmark duikt wat jaren vooruit. Gishild en Luc zijn inmiddels vele jaren op Vallencour aanwezig. Silwyna, de elf die Gishild half heeft opgevoed in het Fjordland had beloofd om Gishild te bevrijden. Gishild wacht al jaren met smart op deze reddingspoging en weet niet dat Silwyna een aantal jaar geleden is overleden. Gishild zwicht voor Luc en besluit met hem te trouwen. Hierdoor zou ze eindelijk volledig tot de Nieuwe Ridderstand behoren. Maar net op haar trouwdag wordt er een wanhopige poging gedaan door Ollowain en de andere elfenriddersn om Gishild weg te halen van de burcht. De elfen slagen in hun opzet, maar niet zonder slag of stoot.
De Nieuwe Ridderstand zint op wraak en weten via een kobold, het wezen dat ze zo verachten, Alfenmark binnen te dringen op het meest belangrijke feest: De kroning van de koningin. Het toeval wil dat koningin Emerelle niet aanwezig is als de Nieuwe Ridderstand voor het eerst de elfenpaden betreden. De nieuw gekroonde elfenkoningin wordt vermoord en de kroon wordt kapot gemaakt. Vele elfen verliezen hun leven bij deze aanval. Als de Tjuredkerk terug vaart weet Emerelle met een snel bootje de achterhoede aan te vallen en een aantal schepen met magie te laten zinken. Sommige overlevenden neemt ze aan boort. Hier valt Luc onder. Hij is nu overgeleverd aan de genade van hun zo gehate koningin Emerelle.
Boek drie, Fjordland, brengt alle verhaallijnen samen. De Nieuwe Ridderstand wordt opgeheven door een interne machtsstrijd met de rest van de Tjuredkerk. We zijn inmiddels weer vele jaren verder en Gishild regeert als Koningin samen met haar man Erek. Ze hebben voor vele overwinningen gezorgd tegen de kerk, maar het lukt niet om grond terug te winnen. De zaak ziet er hopeloos uit voor het Fjordland. Inmiddels heeft ook Luc zijn weg naar het Fjordland gevonden. Gishild is dolblij na al die jaren van hem weg te zijn geweest en begint een kortstondige affaire met hem. Maar dit is niet de manier van het barbaarse Fjordland en al snel wordt Luc naar het front gestuurd. Zijn kennis van de kerk is van onschatbare waarde. Na een reeks snelle opmarsen heeft de kerk al voor de winter half Fjordland onder zijn hoede en rest alleen de hoofdstad Firnstayn nog. Hetzelfde kleine vissersdorp waar ooit Mandred vandaan kwam. Terwijl de Fjordlanders zich opmaken voor de allerlaatste verdediging van hun land, maken de elfen zich klaar voor de alles beslissende slag die Alfenmark voor altijd zal doen branden.
Het einde van dit boek valt samen met het einde van het eerste boek uit de elfen reeks. Alleen nu beleven we alles vanuit de oogpunten van Luc en Gishild. Wat een mooi einde van de reeks!
Conclusie
Normaal zou ik hierboven nog verschillende kopjes maken waarin ik dieper inga op de schrijfstijl, personages en dat soort dingen. Dit keer heb ik echter alleen een algemene conclusie voor jullie. Bernhard Hennen heeft mij weer, net als vijftien jaar geleden, volledig gegrepen. Tijdens het lezen voelde ik constant gevoelens van melancholie, nostalgie en begrip. Ik las nu vanuit het oogpunt van de Tjuredkerk. Mijn zo gehate religie. En het was bitterzoet. Als een ware meester wist Hennen mij te binden aan de verschillende personages. Zelfs die van de Tjuredkerk zoals Michelle, Alvarez en Drustan. Hennen heeft voor mij hiermee laten zien dat hij toen bij de absolute wereldtop hoorde. De mix van krachtig karakterwerk, epische wereldbouw en grote verhaallijnen die op meesterlijke wijze verweven worden tot één groot geheel maken mij een fan. En ik vraag me dan ook nog steeds af waarom zijn nieuwe Elfendelen die sinds 2019 verschijnen nooit zijn vertaald naar het Nederlands.
