V.E. Schwab heeft met Begraaf mijn botten in de nachtelijke grond een huiveringwekkend mooie roman geschreven die diep onder de huid kruipt. In twee tijden & een wereld vol bloed, verlangen en morele grijze zones is dit boek zowel een Victoriaanse vampierenfantasie als een intiem portret van liefde, sterfelijkheid en de (on)menselijke vrijheid om te kiezen. Van Schwab heb ik enkel de Kleuren van Magie en het vervolg gelezen, het derde en vierde deel nog niet. Ook Gallant en Addie LaRue nog niet overigens. Ik kan dus niet zeggen dat ik een gigantische fan ben, maar die eerste twee boeken heb ik op korte tijd verslonden. Nadat ze, door omstandigheden, een beetje op de achtergrond was verdwenen van mijn leesplannen dacht ik dat het nog eens tijd werd. En eerlijk? Ik krijg meteen zin om de trilogie terug op te pikken.
Complexe personages
Schwab’s schrijfstijl is messcherp, zonder ooit overdadig te worden. De evolutie die ze heeft doorgemaakt sinds de Kleuren van Magie is onmiskenbaar. Elk woord lijkt gewogen, ook de woorden die we eigenlijk tussen de regels door moeten lezen. De sfeer is beklemmend en poëtisch, en wordt almaar donkerder naarmate het verhaal zijn apotheose bereikt. Wat begint als een verhaal over vampiers en wraak, groeit uit tot iets veel diepzinnigers. Mede dankzij de goeie vertaling overigens. Ze behoudt Schwab’s kenmerkende melancholie en spanning en laat je voelen dat ze het verhaal niet alleen heeft vertaald maar ook begrepen, een zeldzaamheid tegenwoordig in de fantasy.
De kracht van het boek zit echter in zijn personages. De dames zijn onweerstaanbaar complex, onbereikbaar en net als hun verhaallijnen met elkaar verweven in een dans van aantrekken en afstoten, een kat-en-muisspel voor volwassenen. Waar de ene zich vastklampt aan controle, zoekt de ander juist verlossing in loslaten, in vrijheid. Hun tegengestelde ontwikkeling is dé drijfveer van het verhaal: ze spiegelen én ondermijnen elkaar, en zorgen ervoor dat je als lezer voortdurend wordt uitgedaagd in je gevoelens en perspectief voor en op de personages. Waar je in het begin meevoelt met de ene, en niet echt weet wat te denken over de andere, voel je je aan het einde van het boek ietwat ongemakkelijk enerzijds en anderzijds juist meer verbonden. Sommigen ontwikkelen zelfs een licht gevoel van haat tegenover bepaalde personages. Dit zijn geen ‘rolmodellen’, dit zijn mensen—of dat waren het toch.
Als heteroseksuele man was deze wereld vol lesbische vampieren in toxische relaties mij eerlijk gezegd volstrekt vreemd. En misschien juist daarom vond ik het zo verfrissend en ontregelend. Het boek dwong me buiten mijn referentiekader te denken zonder daar ooit geforceerd of belerend in te zijn. De queerness van het verhaal is geen achtergrondruis of aangevinkt vakje of marketing trope, maar een fundamenteel onderdeel van de thematiek. Zeker in combinatie met de tijdsgeesten die we in dit boek zien, dat zich over een dikke 450 jaar afspeelt, zet deze aan tot reflectie van de maatschappij, want onder al het bloed, het verlangen en het morele verval, vinden we waar elke mens écht mee zit. De vrijheid om je eigen keuzes te maken, onze eigen (on)sterfelijkheid en liefde in al haar vormen – dit zijn de echte hoofdpersonen van het boek. Schwab durft ons eraan te herinneren dat zelfs in het donker een vorm van hoop schuilt. En dat liefde niet altijd rozengeur en maneschijn is, noch altijd gelukkig maakt, maar wel onthult wie we werkelijk zijn.
Conclusie
Ik ging dit boek in met lichte tegenzin. Het klonk mij allemaal wel goed, maar ik was bang voor de klassieke, puberale tropes die romantasy de reputatie geeft van genre waar velen hun neus voor optrekken. Maar ik kwam eruit met bewondering. Begraaf mijn botten in de nachtelijke grond is stijlvol en onverwacht ontroerend. Het heeft mijn blik verruimd – en dat is precies wat goede literatuur hoort te doen.
P.S.: Nog eventjes volledig los van de inhoud van dit boek; Ik heb de limited edition opgestuurd gekregen in hardcover en die is geweldig mooi. Hele mooie cover, met spray painted edges en geweldige illustraties voor en achter. Ook binnenin is er bij elke wissel van oogpunt een kleine illustratie.
Begraaf mijn botten in de nachtelijke grond
9789049202194
Boekerij
Juni 2025
Hardover luxce editie
608 pagina's
Inge Pieters
