Ophelia omarmd – Mike Jansen

0
96

Omslag Ophelia omarmd

Als auteur kun je natuurlijk goed schrijven, maar het is niet altijd makkelijk als er verschillende genres uit je pen rollen. Dat J.K. Rowling stiekem met een detective kwam, was voor veel lezers bijvoorbeeld best even schrikken. En wat moet je als uitgever met een auteur die romans, kortverhalen én gedichten schrijft? Gelukkig is er altijd nog de bloemlezing, waar je een boel in kwijt kunt. Dat moet Mike Jansen ook hebben gedacht: zijn bundel Ophelia omarmd staat vol verhalen, maar bevat ook wat gedichten en zelfs een paar bewerkte foto’s.

Van hete woestijnen tot kille kwantumruimte
Het is even doorbijten als je in Ophelia omarmd begint, want het boek opent met een nogal hoogdravend voorwoord van ene Scathe meic Beorh, een voorwoord van Jansen zelf bij het eerste verhaal, en vervolgens Opdracht in Amlwch: met vijftig pagina’s het langste verhaal in de bundel. Na een gedicht en een kortverhaal komt het boek pas echt op gang met Meester Prikkebeen, waarin dit vreemde figuurtje uit de negentiende eeuw een bijzonder duistere kant krijgt.

In Conjunctieve eenheid leert een menselijke onderzoeker waarom de oorspronkelijke bewoners van een verre planeet de schaduwen vrezen. Een gift van de schemerjaren schetst een Aziatische wereld, waarin voor het eerst in eeuwen een gruwelijke moord wordt gepleegd. Of je na het lezen van Mijn nieuwe beste vriend nog onbezorgd je bestek durft aan te raken, is twijfelachtig: vers gesmeed Damascener staal wordt geblust in het bloed van een eerste slachtoffer, en dat kan een onverwachte bijwerking opleveren…

Divers werk, maar toch samenhang
Ophelia omarmd bevat 33 gedichten en verhalen, en een enkele foto. De gedichten zijn elk één pagina lang; de verhalen variëren van twee tot vijftig bladzijden. Er staan dus zowel erg korte, als wat substantiëlere verhalen in de bundel. Voor de kracht van het verhaal maakt de lengte in ieder geval niet uit: de gedichten zijn soms erg sterk, zoals mijn persoonlijke favoriet Insluiping. Op maar één pagina vind je hier een korte verhaallijn, een duidelijke sfeer en een meer dan ironische slotfrase; het is een gedicht met een scherp haakje aan het einde.

Steden en al hun facetten zijn een terugkerend thema, net als het absolute, nachtmerrieachtige kwaad, veelal in de vorm van naamloze gruwelen. Sfeer is Jansens forte, en veel van zijn verhalen lijken dan ook eerder op beleving dan op plot te berusten. De ontknoping wordt vaak in het midden gelaten, of het verhaal vormt een cirkel: het einde is opnieuw een begin. Soms levert dat sterke, bijna tragisch verhalen op, zoals De eindige strijd: een man ontwaakt in een verlaten barak, zonder herinneringen, alleen met de drang om naar buiten te gaan. In zijn borst zit een grijs vogeltje.

In andere gevallen is die raadselachtigheid eigenlijk té open en mysterieus, waardoor je als lezer gevoelsmatig op afstand blijft. Een expliciet doel of einde ontbreekt vaak, waardoor je de verhalen – los van de sfeer – niet altijd even goed begrijpt. Veranderman bijvoorbeeld roept verwondering op over sfeer en landschap, in een aangetast, futuristisch Indiana, maar wat de hoofdpersoon nu precies wil en gaat doen is wat ambigu.

 Steden en al hun facetten zijn een terugkerend thema, net als het absolute, nachtmerrieachtige kwaad, veelal in de vorm van naamloze gruwelen.

De bundel is daardoor niet echt geschikt voor een brede doelgroep. Dat komt ook door de verwijzingen naar de klassieken binnen het genre: ik heb ongetwijfeld talloze, ook stijlmatige referenties gemist, maar als je afgaat op de beide voorwoorden kan de belezen liefhebber van klassieke horror en sciencefiction zijn hart ophalen. Wat dat betreft is ook de bibliografie nuttig, waarin keurig staat aangegeven of en wanneer een verhaal eerder is gepubliceerd.

Een minpuntje dat niet ongenoemd mag blijven zijn helaas de vele (eind)redactionele foutjes: als lezer struikel je regelmatig over missende of juist onterecht overgebleven woorden, fouten in de spelling en slordigheden in de interpunctie. Ze halen je soms uit het verhaal, en doen daarmee afbreuk aan de sfeer en een verder zo zorgvuldig samengestelde bundel.

Conclusie
Ophelia omarmd is een diverse verhalenbundel, met een aantal terugkerende thema’s: Jansen lijkt gefascineerd door steden, maar ook door het naamloze kwaad en gruwelijke, anonieme monsters. Zijn verhalen hebben een duister tintje, en vallen met name op door de sterke sfeer. De helderheid van een duidelijke plot ontbreekt echter vaak, wat in het ene geval mooie, mysterieuze verhalen oplevert, maar in het andere geval de lezer op afstand houdt. De bundel is met name gericht op de ervaren genreliefhebber met een voorkeur voor klassieke horror en sciencefiction. Korte gedichten en foto’s zorgen voor afwisseling; de (eind)redactie had zorgvuldiger gemogen.

[product_page sku=”9789078720362″]

Ophelia omarmd Boek omslag Ophelia omarmd
Mike Jansen
9789078720362
Verschijnsel

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.