Iron Fey – Call of the Forgotten 1: De Verloren Prins – Julie Kagawa

0
108

Omslag Iron Fey – Call of the Forgotten 1: De Verloren Prins

Hoe hard Ethan Chase ook probeert een afstandelijke, opstandige, in andere woorden: normále, tiener te zijn – het lukt hem niet. En nu hij naar zijn zoveelste nieuwe school gaat, is het nog maar de vraag of hij zijn achttiende verjaardag wel zal halen. Want ook op zijn nieuwe school hebben de fae hem al snel gevonden en voor Ethan het weet, wordt hij meegesleept in een stroom van gebeurtenissen die van kwaad tot erger gaan.

Helaas voor Ethan betekent dit dat hij zich niet langer afzijdig kan houden van de wereld van de fae, de wereld van zijn halfzuster Meghan, nu een elfenkoningin. Hij is genoodzaakt om zijn ware aard onder ogen te zien, niet alleen om een groot kwaad dat zich tegen de fae keert, tegen te houden, maar ook omdat hij verliefd is geworden op Mackenzie, die zélf ook een paar geheimen heeft…

Oude wereld, nieuwe gezichten
Ethan is Meghans halfbroertje en dus het jongetje dat gekidnapt werd in De IJzerkoning. Nu is Ethan zeventien en blijkt dat de fae nog altijd veel invloed uitoefenen op zijn leven, hoewel hij hen wanhopig probeert te vermijden. Ethan woont nog thuis en het is leuk om te zien hoe Meghans wereld sinds haar vertrek naar IJzerrijk veranderd is. De familie is verhuisd naar de stad, maar Ethans moeder is nog altijd overbezorgd en Ethans vader is nog net zo’n hork als hij in De IJzerkoning was, wat uiteraard voor de nodige confrontaties met Ethan zorgt.

Ethan zelf lijkt in niets meer op het zachtaardige jongetje van vijf jaar. Hij is een brutale, afstandelijke bullebak die niets liever wil dan met rust gelaten worden. Toch komen voor de lezer al snel de eerste scheurtjes in het masker en dan blijkt Ethan best sympathiek te zijn. Hij is hard en koppig, maar geen onaangenaam hoofdpersonage. Naar mate het verhaal verder komt, groei je als lezer met Ethan mee en hoewel, net als bij de andere boeken van De IJzerfae, de liefde wel héél erg alle andere eigenschappen verzacht, uiteindelijk blijkt Ethan nog meer kanten te hebben, die doen uitkijken naar het tweede boek in de reeks.

Ook Ethans antagonist, hoewel dat in dit deel nog niet heel duidelijk is, komt goed uit de verf. Keirran is een raadsel – een voor de lezer boeiend raadsel, hoewel zijn gedrag aan het einde van het boek ronduit onbegrijpelijk wordt. Dat is jammer, want Keirran is een goed ontwikkeld personage met een heel eigen karakter.

Helaas kan dat niet gezegd worden van de andere personages, die voor het overgrote deel heel erg op de vlakte blijven. Van enkele oude bekenden in dit deel, zoals Leanansidhe en Meghan, kan dat nog wel geaccepteerd worden, maar dat Ethans nieuwe vriendinnetje Mackenzie niet goed is uitgewerkt, is eeuwig zonde. Al vanaf het begin is duidelijk dat er iets is met Kenzie, zoals ze genoemd wil worden, maar wanneer ze dan ‘ineens’ onthult wat het is krijg je als lezer een bak drama over je heen geworpen waar je u tegen zegt. Hoewel Kawaga’s poging om diepgang te creëren door tragiek op zich niet slecht is, is de uitwerking simpelweg niet pakkend genoeg. Kenzie’s problematiek is in mijn optiek veel te heftig voor dit soort boeken, te meer omdat er niet heel realistisch mee wordt omgegaan. Nu is dit fictie en is realisme zeker niet vereist, maar in dit geval doet het gebrek aan nauwkeurigheid afbreuk aan de geloofwaardigheid van het verhaal.

Schaduwen
De genoemde matige tot slechte uitwerking van de personages zorgt helaas voor een schaduw over het verhaal. Dat is jammer, want de plotlijn is heel interessant neergezet. Wie De IJzerprins heeft gelezen, kan zich wellicht nog herinneren dat Ash en zijn reisgenoten kennismaakten met een nieuw type fae, vervaagd en spookachtige: De Vergetenen. Die Vergetenen zijn zich aan het vermenigvuldigen, verspreiden, en brengen nu het bestaan van de fae aan het Zomer- en Winterhof in gevaar. Zij zuigen de magie uit de fae op, om te kunnen bestaan, maar hun slechtoffers sterven.

Wanneer Ethans klasgenoot Todd, een halfphoeka, ten prooi valt aan de spookachtige fae, kan hij niet anders dan op zoek gaan naar de oorzaak van dit kwaad. Per ongeluk raakt Kenzie er ook in verzeild en er volgt een lange reis door Nimmernimmer. De spanningsboog is goed opgebouwd en er is hier en daar voldoende ruimte gelaten om gebeurtenissen en personages uit te werken. Hierdoor leest het boek lekker weg. Het einde bevat helaas een cruciale breuk in de verhaallijn. Hoewel is aan te nemen dat deze de komende delen zal worden verklaard, is de overgang hier te groot en te abrupt, waardoor je als lezer toch even dat ‘koude douche’ gevoel oploopt.

Conclusie
De Verloren Prins is het eerste boek in een nieuwe serie die zich net als De IJzerfae gedeeltelijk in Nimmernimmer afspeelt. Hoewel de verhaallijn goed geconstrueerd is en het tempo en de spanningsboog prettig zijn, is de matige uitwerking van de personages storend. Hopelijk komen zij in het tweede deel van de serie, De Duistere Fae, beter tot hun recht.




Iron Fey: Call of the Forgotton 1: De Verloren Prins

Julie Kagawa | HarperCollins Holland | 2012
Originele titel: Call of the Forgotton 1: The Lost Prince
Vertaling: Angelique Verheijen

In de nieuwe trilogie volgen we Ethan, het broertje van Meghan. Ethan is inmiddels 16 jaar en wil niets te maken hebben met de wereld van de fae, waarin Meghan nu koningin is. Maar als een medescholier op geheimzinnige wijze verdwijnt en een meisje op wie hij stiekem verliefd is in gevaar komt, kan hij zich niet meer afzijdig houden…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here