De legende van de wachters 1: De ontvoering – Kathryn Lasky

0
99

Omslag De legende van de wachters 1: De ontvoering

Kathryn Lasky is een bijzonder succesvolle auteur, met vele boeken (meer dan honderd) en reeksen op haar naam. Onlangs voltooide ze het 16e deel in de serie De legende van de wachters. De eerste twee delen zijn inmiddels ook in Nederland uitgekomen. De ontvoering is het eerste deel, dat alles in gang zet.

Een jonge uil in een broedplaats van kwaad
In het Bosrijk van de kerkuilen woont de jonge uil Soren met zijn ouders, zijn knorrige oudere broer Kludd en de blindslang Mevrouw Plithiver, hun nesthulp. Wanneer zijn nieuwe zusje Eglantine uit het ei kruipt is iedereen dolgelukkig, behalve de altijd chagrijnige Kludd. Maar in het bos verdwijnen de laatste tijd steeds uilskuikens en zelfs eieren verdwijnen op mysterieuze wijze uit hun nest.

Hoewel Soren zich zorgen maakt om zijn kleine zusje, is juist hij degene die dat lot ondergaat. Door een vreemd ongeluk valt hij uit het nest en belandt op de grond, weerloos voor alle roofdieren die daar leven. Hij wordt echter gevonden door twee mysterieuze uilen die hem ver weg naar het St. Aegolius Internaat voor Verweesde Uilen brengen. Maar niemand is daar geïnteresseerd in het feit dat hij helemaal geen wees is en dat blijkt voor meer uilen te gelden. Het internaat is een vreemde plek vol regels en strenge straffen voor wie ze overtreedt en de ‘school’ lijkt meer op een strafkamp. Behalve het ontvoeren van uilskuikens, het uitbroeden van gestolen eieren en het hersenspoelen van hun leerlingen, houden de uilen van St. Aegolius zich ook bezig met het zoeken naar de mysterieuze spikkels, zilverkleurige korrels die voor hen van onschatbare waarde zijn.

Soren vindt in de kleine kabouteruil Gylfie een bondgenoot om te ontsnappen van deze vreemde en nare plek. Er is echter één probleem: om te ontsnappen zullen ze allebei moeten leren vliegen, zonder betrapt te worden.

Mensen of uilen?
Door uilen in de hoofdrol van een fantasyverhaal te plaatsen, schept Lasky een originele setting, hoewel het ook overeenkomsten heeft met bijvoorbeeld het bekende Waterschapsheuvel. Eigenlijk is het een soort Koning Arthur-legende, maar dan met uilen. De uilenwereld is verdeeld in kleine territoria voor elk ras, maar in één legendarisch rijk zijn de uilen eervoller en nobeler. Daarentegen is er ook het duistere St. Aegolius Internaat dat de hele wereld bedreigt.

De uilen worden erg nauwkeurig beschreven als echte vogels. Alle verschillende uilenrassen, hun Latijnse namen, leefgewoonten, vleugels, veren en spiermaag… Het geeft allemaal een zeer realistisch beeld. Toch is het behoorlijk Disney-achtig hoe de uilen soms wel heel erg op mensen lijken: ze hebben metalen wapens, lezen boeken en stichten zelfs koninkrijken en weeshuizen. Die twee manieren van beschrijven wisselen elkaar meestal zonder problemen af, maar soms geeft het erg rare conflicten waar het je even uit het verhaal haalt en je je afvraagt of het nou over mensenachtige of echte uilen gaat. Lasky doet erg haar best om voor alles een verklaring of reden te geven, maar dat is natuurlijk ondoenlijk en daardoor valt het soms des te meer op als er iets een beetje vreemd is. Kunnen vogels bijvoorbeeld wel fluisteren en hoe klinkt dat dan?

Ook al is het soms wat op het randje, om van het verhaal te genieten kun je best wat ongeloofwaardige dingetjes door de vingers zien. Bovendien zijn er genoeg andere fantasievolle elementen die het verhaal juist extra bijzonder maken: de kostbare spikkels, de legende van de wachters, de leuke Mevrouw Plithiver en het maanblinken (hersenspoelen met maanlicht).

Lasky is duidelijk een ervaren schrijfster. Haar schrijfstijl is lekker eenvoudig en ze is goed in het overbrengen van sfeer, emoties en de gevoelens van de personages. Toch is het soms een beetje moeilijk om je in te leven in de personages, omdat ze wel echt als uilen denken en leven. Ook zit er nog niet erg veel ontwikkeling in de karakters van de uilen.

De luchtige vertelstem die goed past bij de nog jonge en iets naïeve Soren maakt sommige situaties erg leuk, zonder dat ze opvallend grappig bedoeld zijn. Ook de opbouw van het verhaal is goed, de hoofdstukken zijn met een duidelijke lijn geschreven en alles hangt slim met elkaar samen. Nergens wordt het verhaal saai of lijkt een passage nutteloos. Het boek zelf is bovendien erg goed verzorgd, met een kaart, een namenlijst en een paar mooie illustraties.

Conclusie
De ontvoering is erg goed geschreven en de setting is origineel. Al met al is het een leuk en luchtig boek om te lezen. Toch komt de serie met dit eerste deel pas net een beetje van de grond en staat er nog veel te gebeuren. Gelukkig is de Nederlandse vertaling van het tweede deel al uitgekomen in juni en het derde deel wordt verwacht in oktober.




Legende van de Wachters 1: De Ontvoering

Kathryn Lasky | Manteau | 2003
Originele titel: Guardians of Ga'Hoole 1: The Capture

Diep in het woud van Tyto, in de veilige takken van de dennenbomen, wonen de kerkuilen. In dit vredige koninkrijk woont Soren, die dolblij is omdat zijn kleine zusje, Eglantine, net geboren is. Maar het kwaad ligt op de loer, kwaad dat de rust in Tyto dreigt te verstoren en Sorens leven voor altijd zal veranderen. Er verdwijnen op mysterieuze wijze eieren uit uilennesten, en als Soren zelf uit het nest valt – maar is het wel een ongeluk? – wordt hij gevangen genomen door vreemde uilen met gele ogen. Hij komt in een donkere en grimmige canyon terecht, in Sint Aegolius Academie, een weeshuis voor jonge uilen, maar Soren weet dat er meer aan de hand is. Ondanks de talloze regels, straffen en slapeloze dagen die hij moet ondergaan op Sint Aggie’s, blijft hij hopen dat hij ooit kan ontsnappen. Maar hij beseft dat er maar één manier is om weg te geraken uit de canyon: al vliegend. En dat heeft hij nog nooit gedaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here