Victoria Schwab, auteur van de ‘Schemering’-serie, is het afgelopen jaar in 16 landen geweest om over haar boeken te vertellen. Afgelopen weekend was ze in Nederland ter gelegenheid van YALFU. Onder de auteursnaam V.E. Schwab schrijft ze fantasy voor volwassenen en FantasyWereld had de gelegenheid om haar hiervoor te interviewen! Ze vertelt ons meer over de kern van haar boeken, haar personages en de gruwelijkheden die ze hen aandoet in haar boeken.

Wanneer je de boeken van Schwab oppakt lijkt het alsof het verhaal wordt voortgetrokken door dilemma’s waarmee de personages spelen. Morele vragen komen voorbij en personages die een bepaalde chemie met elkaar lijken te hebben. En dat is niet gek, want Schwab schrijft graag over het morele grijs.

The moral grey

‘Ik schrijf over morele vragen of eigenlijk over het morele grijs. Over de ruimte tussen een held en een schurk en het idee dat deze extremen van elkaar zijn. Dit komt doorheen de ‘Schemering’-serie naar voren. Zo begint er een personage als schurk, wordt de antagonist en in boek drie is het personage de protagonist. Ik speel met het idee dat alle helden die ik schrijf in een proces zitten om schurk te worden en visa versa. Mijn boeken gaan over dat proces en niet over de extremen.’

‘Het voelt voor mij dat wij mensen van vlees en bloed, wij driedimensionale levende mensen, nooit goed of slecht zijn. We zijn een mix van sterke punten en gebreken, van hoop en dromen en ambities en spijt, die ik kleine kwaden noem. Ik heb het idee dat je eerder een connectie hebt met een boek dat gaat over jou. Wanneer wij een boek lezen, dan geloof ik dat de connectie met een personage ontstaat door de herkenning in hun zwaktes. Het is nooit dat je je herkent in een personage omdat je denkt ‘that characters is such a badass, I see myself in that’. Je wilt jezelf er misschien in zien, maar meestal ontstaat de connectie omdat je je net zo kwaad hebt gevoeld als een personage. Of dat je ook voelde dat je ergens niet bij hoorde, of je jezelf herkent in jaloezie. Ik houd van het vasthouden aan de zwaktes en de imperfecties van mijn personages, omdat ik denk dat dat ze echt maakt. Het is hoe je Dorothea Omber meer haatte dan Voldemort, omdat zij echt realistisch voelde. Het verlangen naar werelddominantie is moeilijk vatbaar, maar jaloers zijn begrijpt iedereen.’

Het is hoe je Dorothea Omber meer haatte dan Voldemort, omdat zij echt realistisch voelde.

It’s realism

‘In de ‘Vicious’-boeken gaat het om een rivaliteit en daar kunnen mensen zich aan relateren. Het overkomt iedereen wel eens dat je onderschat wordt of dat je niet serieus genomen wordt. In de ‘Schemering-serie gaat het juist om ergens bij horen of juist niet ergens bij horen. Zoals worden geboren in een wereld waar je je niet in thuis voelt of zoals Lila Bard die een persoonlijkheid heeft waardoor ze in elke wereld ruimte voor haarzelf kan maken. Ik ben geïnteresseerd in mensen en ondanks dat ik dikke fantasy- en scifiboeken schrijf met grote concepten, schrijf ik in werkelijkheid slechts over mensen. Eigenlijk schrijf ik boeken waarin personageontwikkelingen centraal staan, en doen alsof ze boeken zijn die voortgetrokken worden door een plot.’

‘Lezers vinden een boek goed en willen een boek opnieuw lezen voor zijn personages. Dat is waarom je aan het eind van een boek meer wilt, omdat je nog niet klaar bent met de personages al is het plot rond. Als je begint aan serie dan begin je met het eerste boek omdat het concept van het boek je aantrekt, omdat je de personages niet kent. Elk ander boek in de serie lees je omdat de personages je aanspreken. Niemand leest een boek opnieuw omdat je het plot opnieuw wilt leren kennen. Je komt terug voor de personages. Je leest Harry Potter opnieuw omdat je Harry, Hermelien en Ron mist. De personages in een boek zijn het verschil tussen een populair boek dat je vergeet en het boek dat je je vrienden dwingt te lezen, zodat je er een gesprek over kunt hebben. Mijn boeken dragen een masker met het label fantasy, maar in hun hart zijn zij non-fictie omdat iedereen een deel van zichzelf in mijn boeken kan zien.’

A slight bit of sadism

‘Soms voel ik me als Atlas wanneer ik een boek schrijf en dat maakt mij en elke andere schrijver kwetsbaar. Dat je een hele wereld, een heel verhaal, op je schouders draagt en je het niet kunt neerleggen totdat je het hebt kunnen opschrijven. En als je het verkeerd doet dan valt deze hele wereld uiteen. Dat vind ik moeilijk aan schrijven, bovenal omdat elk personage dat ik beschrijf compleet wil maken. Elk personage moet compleet genoeg zijn, zodat het verhaal om hem zou kunnen draaien. En als is het maar een personage dat eens voorbij komt, ik wil dat de lezer merkt dat er diepgang achter hem zit ondanks dat je alleen maar het topje van de ijsberg ziet. Op die manier worden personages de favoriet van mijn lezer ondanks dat ze maar een kleine rol in het geheel hebben.’

‘Zo heb ik Ned gecreëerd, een personage dat in één van de eerste hoofdstukken van de ‘Schemering’-serie voorbij komt. Oorspronkelijk zou hij in slechts een paar alinea’s voorkomen. Hij is een niet-magisch persoon uit Grijs Londen, die erg graag magie wil hebben. Nu komt hij in elk boek voor en is deel geworden van het geraamte van het boek als een vaste zekering met Grijs Londen. En dat vind ik belangrijk, dat ook tertiaire personages geen kartonnen borden zijn. Ik wil dat alle personages zich voelen alsof ze in andermans verhaal zijn beland, omdat in hun gedachten het hun eigen verhaal is. Als auteur geef je daarmee jezelf ook een vol kleuren palet om mee te spelen. Daarom vind ik het schrijven van tertiaire personages ook zo leuk.’

Als ik een personage beschrijf, zorg ik ervoor dat ik ruimte houd voor een achtergrondverhaal. Bij sommige personages wist ik echter al wat het verhaal zou zijn. Zo wist ik de achtergrond van Eli uit Vicious al en wist ik ook dat Holland uit de ‘Schemering’-serie meer en meer een rol in de serie zou gaan spelen. In het geval van beide bedacht ik een dramatisch achtergrondverhaal die later zichtbaar zou worden. Hoewel ik nog niet wist wat het precies zou zijn met Holland, wist ik wel dat het iets zou zijn dat jouw relatie als lezer met het personage geheel zou veranderen. Hoe meer je leert over een persoon hoe moeilijker het is om hem te veroordelen. En ja, daarvoor kan ik in een zekere mate sadistische scenes schrijven. Dit kan bevrijdend zijn, maar op andere momenten is het ronduit oncomfortabel. En voor mij kunnen beide recht doen aan het verhaal. In ‘Vengeful’ vermoordt een personage een gang en dat is gruwelijk, maar omdat je haar motieven kent appreciëren we het. Marteling en sadistische scenes kunnen op die manier een andere waardering hebben afhankelijk van of je het perspectief van de martelaar of het slachtoffer leest.

In de ‘Schemering’-serie hebben de tweeling de status die ze hebben omdat ik sympathie voor Holland moest kweken. Holland gaat namelijk gruwelijke dingen doen in de boeken en hoe meer je begrijpt waar dat vandaan komt, waarom hij zo gebroken is, hoe meer je als lezer niet weet wat je voor hem moet voelen. Er is een zin in het boek dat zegt: “No one suffers as beautifully as you do”. En dat is een belangrijk moment want lezers houden dat bij zich wanneer ze Holland verder leren kennen. Zo heb je in je achterhoofd bij alles wat hij doet, dat iemand hem zo gemaakt heeft zoals hij is en dat hij eigenlijk een erg tragisch personage is. Dat effect was er niet geweest zonder deze zin. Ik vind het interessant om te zien hoe een slecht personage meer een wapen is dat gebruikt wordt door iemand anders. Ik wil dan ook laten zien hoe en door wie een personage is gebroken.

Het maakt de gevoelens van lezers voor de personages gecompliceerd. En ik wil dat: dat je als lezer geen makkelijk oordeel over een personage kan maken. Ik geniet ervan om met de lezer zijn assumpties te spelen. Als ze een personage haten, zorg ik ervoor dat ze het anders gaan zien. Het is erg makkelijk om een boek te lezen en ongevoelig te blijven voor wat je hebt gelezen. Ik wil dat het je uitmaakt wat er gebeurt. En ik wil dat het je uitmaakt op een andere manier dan wanneer je een romantisch verhaal leest.

In het volgende deel van het interview met Schwab lees je meer over Schwabs visie op romantiek in haar boeken, own voices en de historische achtergrond van de ‘Schemering’-serie!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.