Interview met Carolyn Chang

0
55

 De in Amerika geboren C.M. Chang groeide op bij hij Zuid-Koreaanse ouders in Wisconsin. Op latere leeftijd verhuisde zij naar Nederland, waar ze begon met schrijven aan Offworlder. Het eerste deel, dat eerder dit jaar verscheen bij Luitingh, heet De jongen uit Celstad en beschrijft de aarde in het jaar 2150, waar de kloof tussen arm en rijk alleen maar groter is geworden.

De hoofdpersoon, NamJu, droomt maar van één ding: uit de sloppenwijken van Celstad ontsnappen om zijn lievelingsspel te spelen, de virtual reality-game DeathZone. Maar ondertussen zal hij ook geld moeten verdienen om te overleven. Als een vriend hem een bijzonder voorstel doet om geld te verdienen, neemt hij die gretig aan, niet wetende dat hij daardoor zijn leven op het spel zet in een nieuw dodelijk spel. Carolyn (C.M.) Chang praat met ons over de achtergrond van het verhaal van De jongen uit Celstad.

chang1

cmchangJe schreef De jongen uit Celstad in het Engels, maar het werd voor het eerst gepubliceerd in het Nederlands. Hoe is dit zo tot stand gekomen?

Dat was een combinatie van netwerken en puur geluk. Mijn leidinggevende stelde voor om mijn manuscript voor te leggen aan een vriend die connecties had bij Uitgeverij Lebowski. Natuurlijk zei ik ja, ik had niks te verliezen! Een redacteur bij Lebowski las het manuscript, ook al publiceren zij eigenlijk niks in dit genre. Zij vonden het manuscript goed en stuurden het weer door naar iemand bij Luitingh Sijthoff. En het bleek dat ze bij Luitingh op zoek waren naar nieuwe sciencefiction titels. De rest is geschiedenis.

Is dit het eerste boek dat je schreef? Hoe lang heb je eraan gewerkt voordat het werd gepubliceerd?

Hoewel er al  vier van mijn korte verhalen zijn gepubliceerd, is dit inderdaad mijn eerste roman. Ik begon in 2009 met het schrijven van het verhaal, dus ik ben er ondertussen vijf jaar mee bezig geweest. Destijds had ik me net aangesloten bij een schrijfgroep en ik wilde hun feedback op het gehele manuscript. Omdat ik maar een aantal hoofdstukken per keer kon inleveren, duurde dat even. Gelukkig heb ik in de loop van de tijd enkele dingen geleerd om het schrijfproces te versnellen, zoals het belang van discipline. Ga nooit wachten op de komst van je schrijfmuze en ga ook niet op zoek naar die stille verlaten berghut om te schrijven. Een boek schrijven is gewoon een kwestie van zweten, maar uiteindelijk is het wel prettig zweet.

De jongen uit Celstad is sciencefiction. De laatste tijd krijgt dit genre weer iets meer aandacht hier in Nederland, ook doordat de dystopische verhalen ontzettend populair zijn. Heb jij een speciale band met het genre?

Toen ik nog een kind was nam mijn vader mij en mijn zus mee naar de Star Wars en Star Trek films. Ik vind het heerlijk om me in andere werelden terug te trekken en naar deze helden op het witte doek te kijken terwijl ze zulke geweldige heroïsche avonturen beleven. Mijn vader was blij dat het mij zo trok, want mij moeder viel altijd in slaap bij dat soort films. Zo begon de liefde bij mij en wat dat betreft is die liefde altijd gebleven. Ik hou nog steeds van sciencefiction films.

cmchangLuitingh Fantasy doet ook haar best sciencefiction weer te doen herleven met herdrukken van de Hyperion boeken van Dan Simmons en boeken als The Expane en natuurlijk jouw boek. Welke sciencefiction auteurs lees jij graag?

Ik heb alle sciencefiction boeken gelezen die Luitingh gaat uitbrengen, die zijn fantastisch! Mijn favoriete SF schrijvers zijn Alfred Bester, William Gibson, Geoff Ryman, John Scalzi, Suzanne Collins en Cory Doctorow. Wat betreft fantasy zijn dat onder andere Robin Hobb, J.R.R. Tolkien en George R.R. Martin. Het laatste boek dat ik heb gelezen dat ik niet weg kon leggen was de donkere hervertelling van Peter Pan, door Brom. Ik hou bovendien van historische fictie en non-fictie dat zich afspeelt in de tijd van koningin Elizabeth of de Tudors, en Koreaanse historische fictie.

Het belangrijkste is dat een verhaal me binnentrekt en me niet meer los laat, wat voor genre het ook is. Ik hou van een goed plot en fascinerende personages. Als het saai wordt, leg ik het boek neer. Het leven is te kort en er zijn veel te veel andere boeken om te lezen…

Twee van de personages in je boek zijn vernoemd naar je kinderen. Hoe was het om deze personages te schrijven?

Ik leen regelmatig namen en karakertrekken van mensen die ik ken, dat doen de meeste schrijvers. Maar de personages in mijn boek zijn fictioneel, ik zou mijn kinderen nooit zo’n bruut spel laten spelen. Hah!

Ben Ellisen is een vrij dubbelzinnig personage. Hij heeft erg onsympathieke kanten, maar is tegelijkertijd heel herkenbaar. Was het moeilijk die balans te vinden?

Grappig dat je begint over Ellisen. In de eerste versies van het verhaal was hij veel te eendimensionaal. Hij was gewoon een klootzak. Er werd me verteld dat hij meer impact zou hebben als ik zijn personage wat meer uitdiepte. Dat heb ik gedaan om hem wat extra’s te geven. Was het moeilijk? Nee, het was juist erg leuk om te doen. Ik vind antagonisten die zowel goede als slechte kanten hebben altijd het beste. Zijn hebben een ander moreel kompas dan anderen omdat hun verleden ze een ander beeld van de wereld heeft gegeven. Ik denk dat mensen wat dat betreft vaak een reflectie zijn van de personen die zij hebben ontmoet in hun leven.

Het creëren van een toekomstsetting die geloofwaardig en toch herkenbaar is, vergt nogal wat voorbereiding. Hoe heb je dat gedaan?

Het kijken naar al die sciencefiction films heeft me zeker geholpen! Met alles wat ik heb gezien en gelezen in dit genre voelt het heel natuurlijk aan. Wat onderzoek betreft, ik heb me ingelezen in futuristische ruimtereizen. De ruimteschepen in Star Trek die op warp speed reisden hebben me altijd gefascineerd. Ik ben op zoek gegaan naar informatie en vond de Alcubierre drive, wat een speculatief idee over warp speed omvat. De rest van mijn onderzoek ging voornamelijk over het klassieke wereldbouwen, zoals dat ook in de fantasy gedaan wordt. Voor sciencefiction gebruik je vaak dingen die je om je heen ziet en vergroot je deze. En daarnaast stel je jezelf regelmatig de vraag; wat als?

cmchangZijn er thema’s die je graag aan wilde snijden met dit boek? Twee kwesties die in het verhaal naar voren komen zijn met het Renz-virus besmette mensen die door de gezonde mensen worden geminacht en de grote kloof tussen arm en rijk. Waarom heb je gekozen hierover te schrijven?

Absoluut! De twee kwesties die jij noemt zijn twee voorbeelden van vooroordelen. Ik denk dat je het als een vorm van pesten kunt zien. Toen ik opgroeide was er nog geen internet of iPhone. Zonder de hedendaagse social media was de wereld nog niet zo bekend met andere landen en culturen. Ik groeide op in een cultureel in een buitenwijk in de Midwest. Bovendien was ik het enige Aziatische kind.

Als de eerste generatie Koreaanse Amerikanen konden mijn ouders het zich maar moeilijk voorstellen waarom ik me schaamde voor mijn afkomst. Zij begrepen dat niet, omdat zij waren opgegroeid in Zuid-Korea, waar ze er hetzelfde uitzagen als iedereen en dezelfde gebruiken hadden. Totdat ik naar de universiteit ging waar er veel meer diversiteit was, voelde ik me nooit echt prettig. Dit boek en wat sommige personages erin doormaken is een reflectie op wat ik heb doorgemaakt. Natuurlijk was mijn situatie niet zo dramatisch, maar de gevoelens blijven hetzelfde. Ik hoop dat met de globalisering van de wereld onze eigen kinderen hier minder mee te maken krijgen. Maar zelfs zij, als Euraziatische kinderen in een voornamelijk ´witte´ omgeving, krijgen vervelende opmerkingen te verduren. Het is triest te zien hoe gemeen sommige mensen kunnen zijn tegen anderen, alleen omdat ze er anders uitzien. Ik ben daarom blij dat het pesten tegenwoordig zoveel aandacht krijgt, omdat het zoveel teweeg kan brengen bij kinderen die al kwetsbaar en onzeker zijn. Jonge mensen moeten opgroeien met het gevoel dat ze worden gewaardeerd, niet alleen door anderen, maar ook door henzelf. Hoe kunnen ze anders ooit opgroeien tot ´goede´ grote mensen.

Ik heb begrepen dat je deelneemt aan een literaire schrijfgroep om over het schrijven te praten. Wat zijn de belangrijkste dingen die je leert tijdens deze bijeenkomsten?

Om eerlijk te zijn heb ik de schrijfgroepen op moeten geven. Ik mis de mensen, maar ik heb er door de contractuele deadlines helaas geen tijd meer voor. Gelukkig zie ik de meeste van hen nog wel bij literaire borrels in Amsterdam. Ik heb enorm veel geleerd toen ik nog wel actief was, omdat je  door andermans werk te lezen inziet wat werkt en wat niet werkt. Dit kun je dan toepassen op je eigen verhaal. En hoewel het geven en krijgen van feedback ontzettend behulpzaam is, heb ik ook geleerd om in sommige gevallen achter mijn verhaal te blijven staan en te doen wat goed voelde voor mij. In andere woorden, ik heb geleerd te vertrouwen in mezelf.

masseffect3Speel je zelf graag games? Hoe zou jij het doen in een potje DeathZone?

Zeker weten. Ik hou van (derdepersoons)  RPG’s, zoals de eerste Dragon Age, Fable, SkyRim, Oblivion en Mass Effect. Van deze spellen heb ik helaas alleen Mass Effect 3 nooit uitgespeeld. Ik speelde een vrouwelijke Shepherd en liep vast in het midden van het spel toen ik moest kiezen welk personage ik zou opofferen. Dat en de extreem lange laadtijden zorgden ervoor dat ik ben gestopt. Ik hou bovendien van dansen,  dus ik was ook al snel begonnen aan Dance Central op de Xbox Kinect, dat ik ook gebruik als een workout. Ik hoop dat er ooit ook nog een goed kickbox spel uitkomt.

DeathZone?  Ik zou meedoen als ik in het team van NamJu mocht meedoen en ik een set van zijn darts kon hebben. Zijn teamleden, zowel de mensen als de synth, zijn ondertussen mijn denkbeeldige vrienden geworden en zij zijn ontzettend goed. Ik zou sowieso eerst veel training nodig hebben, en beginnen op het laagste niveau. Haha.

Het boek is het eerste deel van een serie. Hoeveel delen komen hierna?

Het wordt een trilogie, dus nog twee meer. Ik werk nu aan deel twee.

En heb je al plannen voor nieuwe boeken als deze trilogie is afgerond?

Jazeker! Ik heb ondertussen al een eerste versie af van een nieuwe donkere fantasy/sciencefiction serie, met als werktitel ‘Fish’. De serie speelt zich in zijn geheel buiten deze planeet af in een matriarchale samenleving dat uit elkaar wordt gedreven door gestoorde fundamentalistische religieuze sektes. Een van deze sektes vereert DehSoon, godin van de maan (gebaseerd op de oude Koreaanse maangodin waar vrouwelijke sjamanen de religieuze leiders waren); een ander vereert Chengu (losjes gebaseerd op de Afrikaanse meermingodin, hoewel de mijne de ‘slechte’ versie is); en weer een ander vereert Apsarah (gebaseerd op een Indiase godin van commercie en vermaak).

Het is een samenleving waarin ik de archetypische rolverdeling van man en vrouw heb omgedraaid. De hoofdpersoon in het verhaal is Moyale, leidster van een uitstervende clan. Het plot draait om het vinden van je levensbestemming. Het is een duister verhaal met veel actie. Om de sfeer een beetje te duiden: Ik denk dat Quentin Tarentino de perfecte regisseur zou zijn voor de verfilming ervan. Mag ik dat alvast vragen? 🙂

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here