Lyonesse 2: De groene parel – Jack Vance

0
68

Na de val van Faude Carfilhiot op kasteel Tintzin Fyral, wordt hij opgeknoopt en belandt zijn lijk op de brandstapel. Maar tijdens de verbranding ontsnapt er een smerige groene walm, de kwaadaardige essentie van de heks Desmeï. De walm belandt uiteindelijk in zee, waar deze zich met het zeeschuim vermengt, omgevormd wordt tot een groene parel en opgegeten wordt door een bot. Als een arme visser de bot vangt, blijkt al gauw dat de parel iedereen aantast met hebzucht en dat hij zijn eigenaar volledig ten gronde richt.

Intussen probeert Aillas, nu koning in Noord-Ulfland, om de invasie van de Ska tegen te houden, en in Lyonesse groeit bij koning Casmir opnieuw de ambitie om koning van de Oude Eilanden te worden. Maar Casmir maakt zich zorgen om de profetie van de magische spiegel Persilian. Deze vertelde hem dat niet hijzelf maar de eerstgeborene van prinses Suldrun de troon Evandig zal bestijgen. Casmir doet dan ook zijn uiterste best om weesmeisje Glyneth en prins Dhrun, de zoon van Suldrun, te vinden, zelfs hij daarvoor gebruik moet maken van onfrisse figuren als Visbhume.

Vooruitgang
Het belangrijkste personage is, net zoals uiteindelijk in De tuin van Suldrun, Aillas, nu koning van Zuid-Ulfland, Troicinet en Dascinet. Het verhaal buigt zich voornamelijk over de inspanningen van Aillas om Zuid-Ulfland te beschermen en de Ska in Noord-Ulfland tegen te houden. Niet overal in Zuid-Ulfland worden zijn veranderingen met open armen ontvangen. Integendeel, hij stuit op regelmatig verzet van de adel en ook Casmirs ambities zorgen ervoor dat die zich gaat bemoeien (zij het via intriges) met de vooruitgang in de Ulflanden. Casmir is nog steeds even achterdochtig en hij zoekt naargeestig naar een verklaring voor de profetie van de spiegel Persilian. Doorheen het verhaal kom je niet veel nieuwe inzichten in zijn karakter te weten, hij blijft gewoon een overambitieuze koning die over lijken gaat om te krijgen wat hij wil. Niet echt een inspirerend voorbeeld, maar wel een duidelijke slechterik.

Aillas daarentegen groeit wel als personage. Hij moet wel, want als buitenlandse koning in Zuid-Ulfland moet hij zich staande kunnen houden tussen alle tegenstand. Hij leert dus zijn bravoure, die hij in De tuin van Suldrun nodig had om te overleven, om te zetten in een krachtdadig maar rechtvaardig optreden als nieuwe koning en zo zijn nieuwe onderdanen te overtuigen van zijn kwaliteiten als vorst.

De lichte spanning en de opbouw van Aillas’ rijk maakt dat je graag verder leest.

Vlottere leeservaring
Deze verandering bij Aillas zorgt er ook voor dat het verhaal aangenamer leest dan deel één in de reeks. De lichte spanning en de opbouw van Aillas’ rijk maakt dat je graag verder leest. Suldrun was nogal zwak, zowel als personage als in haar optreden tegen de koning. Ze bleef graag waar ze was en ondernam vrijwel niets speciaal. Behalve dan haar zoontje Dhrun wegsturen en dat gebeurt dan nog voornamelijk dankzij Aillas. Hier in deel twee zijn de meeste personages daadkrachtiger en de gebeurtenissen zijn dan ook leuker om te lezen, al is er nog steeds redelijk weinig diepgang in de ontwikkeling van de personages en ook de relaties tussen de personages blijven op de oppervlakte. Zo kom je op het einde van het boek ineens een bepaalde ontwikkeling tegen tussen twee personages die doorheen het boek vrijwel nergens echt beschreven wordt en dus ook in het oog van de lezer zo goed als niet gegroeid is. Plotseling is het er gewoon, zonder veel uitleg. Dat is wel jammer, want waarom is die ontwikkeling er gekomen? Als lezer leef je graag mee met beide personages, maar dat was hier spijtig genoeg niet helemaal mogelijk.

De meeste hoofdstukken zijn geschreven vanuit het perspectief van Aillas, maar ook andere personages als Glyneth en Dhrun en de magiër Shimrod krijgen een deel voor zich. Meestal lezen deze ook vlot, afgezien van een paar hoofdstukken van Shimrod. Deze waren eigenlijk vrij saai en droegen weinig bij aan de rest van het verhaal. Daarbij was een van de hoofdstukken vrij uitgebreid, waardoor de vaart een beetje uit het verhaal werd gehaald. Misschien was het beter geweest als het hoofdstuk in kleinere stukken was opgedeeld, maar zoals het nu is kon het einde van het hoofdstuk niet snel genoeg komen. Afgezien daarvan is de rest van het verhaal echter wel een stuk leuker en vlotter dan De tuin van Suldrun. Dus als je Shimrod even buiten beschouwing laat, dan biedt De groene parel je een veel vlottere leeservaring, waardoor je al beter aangespoord wordt om verder te lezen.

Conclusie
De groene parel leest zeker vlotter dan De tuin van Suldrun en de verhaallijn is beter uitgewerkt, net zoals de persoonlijke ontwikkeling van het hoofdpersonage Aillas. De gebeurtenissen houden je als lezer beter geboeid en manen vaker aan om verder te lezen. Op enkele saaiere hoofdstukken na weet De groene parel de lezer toch wel te bekoren, al komt ook hier de magische aantrekkingskracht van een fantasyboek nog niet helemaal tot leven.




Lyonesse 2: De Groene Parel

Annemarie van Ewyck | Spatterlight Press | 1985
Originele titel: The Green Pearl

Na de val van Kasteel Tintzin Fyral wordt Faude Carfilhiot opgeknoopt en zijn lijk verbrand. Maar uit de brandstapel ontsnapt een smerige groene walm, de kwaadaardige essentie van de heks Desmeï. De wind voert de walm mee naar zee, waar deze zich met het zeeschuim vermengt en samenbalt tot een groene parel die wordt opgeslokt door een bot. Wanneer de bot wordt gevangen door een arme visser blijkt al gauw dat de parel ieder die hem aanraakt aantast met hebzucht en uiteindelijk zijn eigenaar in het verderf stort.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here