Veel lust, maar weinig verhaal in Het spel der geheimen van Kerri Maniscalco

Met Het spel der geheimen voegt Kerri Maniscalco weer een nieuw deel toe aan haar serie over de Prinsen van Hel. Net als het voorgaande deel (Het spel der zonden) is het boek als een op zichzelf staand verhaal te lezen, al komen er wel personages uit de andere delen voorbij.

In dit deel staat Prins Gretigheid (Gabriël Axton) centraal. Net als de andere prinsen wordt zijn kracht – waarmee hij zijn Cirkel sterk houdt – gevoed door het uitvoeren van zijn zonde. Dit komt in dit boek vooral neer op het zoeken naar adrenaline: door jacht te maken op draken (op een vriendschappelijk niveau) of, in zijn geval, op een vrouw. Zijn tegenspeelster is Adriana, die voor een roddelkrant werkt en hem al tien jaar in diskrediet probeert te brengen.

Een gebroken pact en botsende belangen

De paden van Adriana en Axton kruisen elkaar wanneer Adriana in haar informantenkring opvangt dat er iets aan de hand is met de ijsdraken waar Gabriël en zijn elitekrijgers in een regelmatig terugkerend evenement jacht op maken. Eén van de krijgers wordt gedood, waarmee er een pact wordt verbroken. Iets wat Axton koste wat het kost geheim wil houden – terwijl Adriana juist wil uitvissen wat er aan de hand is. Axton wil haar in de buurt houden, zodat hij haar in de gaten kan houden. Adriana gaat daar absoluut niet in mee. Zij heeft door een gebeurtenis in het verleden een gruwelijke hekel aan de prins.

Van interessante spanning naar ongeloofwaardige obsessie

Aanvankelijk werkt deze enemies-to-lovers goed: ze zijn aan elkaar gewaagd en hun gekissebis zorgt voor een interessante chemie. Daar komt verandering in als blijkt dat Axton al tien jaar door haar geobsedeerd is: na één blik op haar te hebben geworpen was hij stapelverliefd en sindsdien heeft hij – ondanks zijn o zo zondige aard – met geen enkele vrouw intimiteit gehad. Het kwam nogal uit de lucht vallen en ik vond het niet zo geloofwaardig. Het duurt lang voordat je als lezer ontdekt wat er tussen Axton en Adriana is voorgevallen. Het moment waarop het fout gaat is helder, maar er wordt nauwelijks iets gedeeld over de periode daarvóór, toen er wel een diepe connectie zou moeten zijn geweest, waardoor het moeilijk is om echt mee te leven.

Personages zonder echte overtuigingskracht

De personages deden me niet veel. Ik vond het vermoeiend om Adriana’s gedachten te lezen, die zich vaak herhaalden, en ik kon haar behoefte om haar rug recht te houden en voor niemand te buigen niet goed rijmen met haar opwinding om door Axton gedomineerd te worden. Axton vond ik ook niet erg intrigerend. Hij komt niet over als een prins die zeer zondig zou moeten zijn – ik vond het eigenlijk maar een doetje. Hij is net zo opvliegerig als zijn broers en kan ook wel wat ‘harder’ zijn, maar het zorgde ervoor dat hij niet echt ‘opviel’. Voor mijn gevoel lijken al die broers ontzettend veel op elkaar, waardoor dit boek niet echt vernieuwend voelt.

Veel lust, weinig verhaal

Behalve dat er iets mis is met de draken, is er nauwelijks sprake van een plot. Alles draait om het samenkomen van Axton en Adriana en hun ontmoetingen. De seksuele spanning staat daarbij centraal en ik kreeg niet echt een duidelijk beeld van de andere dingen die ze aan elkaar waardeerden. De romantische ontwikkelingen konden me dus niet echt boeien, waardoor alleen het mysterie van de draken overbleef, die ineens agressief gedrag vertoonden. Hoewel de oorzaak hiervan op zich origineel is, is het ook een beetje flauw en misschien te gemakkelijk; ik had daar meer van verwacht. Terugkijkend op het voorgaande deel val ik eigenlijk over precies dezelfde dingen: een oppervlakkige relatie die bijna uitsluitend om lust draait; herhalende gedachten en af en toe een slepend tempo. Helaas had het verhaal deze keer plotsgewijs verder ook niet veel om het lijf en zat Adriana te veel in mijn allergiezone om van het verhaal te kunnen genieten.

Conclusie

Het spel der geheimen wist mij helaas niet te overtuigen. Waar de opzet met intriges, draken en een enemies-to-loversdynamiek veelbelovend is, blijft de uitvoering te oppervlakkig om echt het verhaal tot leven te brengen. De relatie tussen Adriana en Axton mist diepgang, de personages weten geen blijvende indruk achter te laten en het plot is te dun om het verhaal te dragen. Voor liefhebbers van de serie zal het wellicht vermakelijk zijn, maar voor mij bood dit deel te weinig vernieuwing.

• Koop bij BOL.com