Koud vuur – Kate Elliott

0
29

Omslag Koud vuur

Nadat Cat en Bee ontkomen zijn aan de koude magiërs die hen in het huis van Bee’s ouders hadden opgesloten, dachten ze veilig te zijn bij de rebellen. Maar wanneer generaal Camjiata daar opduikt en zowel Bee als Cat voor zijn wagentje wil spannen, zijn de Hassi Barahal nichtjes opnieuw genoodzaakt te vluchten. Wat volgt is een duizelingwekkende reis door zowel de echte wereld als de geestenwereld. Maar de nacht van Allerzielen komt steeds dichterbij, en nu bekend is dat Bee de dromen van draken bewandelt, is zij niet veilig. Kan Cat haar nicht redden van de Wilde Jacht? En waarom blijft haar pad dat van haar echtgenoot kruisen, terwijl ze probeert van hem af te komen?

Reis rond de wereld
De vaart zit al vanaf de eerste bladzijde goed in. Cat , Bee en Cat’s halfbroer Rory reizen van de ene plaats naar de andere om hun vijanden voor te blijven. Hierdoor krijgt de lezer een enorme hoeveelheid indrukken van de verschillende plaatsen die ze bezoeken. Adurnam komt prachtig tot leven door de ogen van Cat.

Verder in het verhaal komt Cat terecht in wat wij nu de Bahama’s noemen. Ook deze regio is volledig aangekleed met volken, gewoonten en een eigen taal. Hoewel je als lezer hierdoor heel goed in het verhaal getrokken wordt, is het lezen van het verknipte Nederlands op den duur gewoon ronduit irritant. Zinnen als: “’t Zijn de boodschap die ik jou moeten geven” zijn even leuk, maar na ongeveer 400 pagina’s ben je het als lezer wel zat, gewoon omdat het onnatuurlijk aanvoelt.

Verwarrende mix
Naast dit taaltje, dat voor een deel vervreemdend werkt, is het middendeel van het boek, circa 300 pagina’s, gewoon niet te volgen. De actie volgt elkaar zo snel op dat je als lezer snakt naar een momentje rust, en wanneer dat komt, wordt je prompt Cat’s psyche ingezogen. Omdat het hele verhaal vanuit Cat’s perspectief geschreven is, zijn haar gevoelens en gedachten de enige die je meekrijgt. En die zijn verwarrend op z’n minst.

Ze heeft veel gemaakt op dit punt van het boek, en het lijkt erop alsof ze halverwege het verhaal volledig en volkomen haar verstand is kwijtgeraakt. Drinken, seks… We zijn nog steeds in de achttiende eeuw, toch? Daarnaast lijkt het erop of de auteur hier ook haar verhaallijn volledig uit het oog verloren is. Circa tweehonderd pagina’s lang dwaal je met Cat mee in de vrijstaat Expeditie, zonder missie of duidelijkheid. Wat ze meemaakt is niet echt oninteressant; het lijkt alleen gewoon helemaal nergens bij te passen.

Romantische liefde
Om het allemaal nóg een gradatie verwarrender te maken, wordt Andevai, Cat’s ongewilde echtgenoot, weer het toneel opgeworpen. Hij is nog altijd tot over zijn oren verliefd op Cat en besluit haar tijdens hun verblijf in Expeditie, het hof te maken. Wat volgt, is een spelletje ‘ik trek je aan, ik duw je weg’ van Cat. Hier gaat het helemaal mis. Normaliter, bij het perspectief van één hoofdpersoon, is de lezer deelgenoot van de gedachten en gevoelens van deze persoon. Van Cat weten we nauwelijks iets. Als ik iets moet opmaken, is het dat ze niet zeker is van haar gevoelens voor hem, behalve dat hij zo knap is en dat zijn jasjes zo mooi zijn. Dat is nou niet echt het summum van romantische liefde. Toch noemt ze hem al vanaf het begin van het boek ‘Vai’, een koosnaampje dat hij van zijn familie heeft. Dit suggereert aldoor dat haar gevoelens dieper gaan dan zijn mooie gezicht, maar het overtuigt niet.

Toch bezwijkt ze voor zijn charmes (of jasjes) en, zoals dat zo mooi heet, bezegelen ze hun huwelijk. Dat stuk is dan wel weer leuk voor de liefhebber van chicklit en romantische fictie; een ander zal ook dáár weinig bevrediging vinden.

Pompeus einde
En zoals het hoort bij echte chicklit, gaat het allemaal naar het einde toe nog nét even fout. Bee duikt ‘zomaar’ op in Expeditie, samen met generaal Camjiata van de rebellen. Bee wordt gedwongen in het huwelijk te treden met een plaatselijke prins, Cat vervult de opdracht van haar verwekker maar het kost haar de vrijheid van haar echtgenoot. Aan het einde van het boek is ze even ver als in het begin van de reeks: verraden door alles en iedereen behalve Bee. De voorzet voor het laatste deel is duidelijk; laten we hopen dat de uitwerking beter is.

Conclusie
Ik schreef bij het vorige deel al dat het niet kort was samen te vatten. Voor dit deel is dat nog moeilijker. Ik slaag er nauwelijks in om op verhaallijnen of onderdelen in te gaan, omdat er geen overheersende verhaallijn, subplot of logica lijkt te zijn. Wanneer ik dieper op het verhaal inga, verklap ik teveel van wat er aan plot in het boek zit en dat is zonde. Hoewel de romantiek tussen Cat en Andevai echt wel spettert, is dat niet genoeg om mijn mening over het boek te redden. Ik hoop oprecht, dat alles in het derde deel op z’n pootjes terecht komt.




Koud Vuur

Kate Elliott | Luitingh-Sijthoff | 2011
Originele titel: Cold Fire

Cat Barahal en haar nichtje Bee denken eindelijk een veilige plek te hebben gevonden om aan hun belagers te ontkomen, maar die weten niet van ophouden: zowel de koude magiërs als generaal Camjiata zijn ervan overtuigd dat de twee meisjes een grote rol zullen spelen tijdens de dreigende oorlog in Europa en doen er alles aan om Cat en Bee te pakken te krijgen.

Dan wordt het de nacht van Allerzielen, duistere krachten in de geestenwereld worden gewekt. Cat moet op zoek gaan naar bondgenoten om deze nieuwe dreiging af te wenden, maar wie kan ze nog vertrouwen? Zelfs Andevai, de man met wie zij moest trouwen en die duidelijk maakt dat hij haar graag mag, is gehoorzaamheid verschuldigd aan het magiërshuis dat haar opjaagt. De toekomst is onzeker. Wel zeker is dat in de nacht van Allerzielen traditioneel de Wilde Jacht wordt geopend, en die eist altijd mensenbloed. Wie is deze keer het beoogde slachtoffer? Bee? Cat?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here