Het indigo van de dood – Patrick Brannigan

0
22

Omslag Het indigo van de dood

Het indigo van de dood van Patrick Brannigan bevat zestien verhalen in verschillende subgenres van de verbeeldingsliteratuur. De lengte varieert: het kortste verhaal is maar vijf pagina’s lang, terwijl andere meer dan twintig pagina’s tellen. Genoeg variatie dus. De vraag is nu of Brannigan een gebalanceerde mix heeft weten te maken met de keuze van zijn hersenspinsels.

16 verhalen
Zoals de flaptekst belooft komen er inderdaad meerdere genres aan bod. Zo speelt ‘Het jachtgeweer’ zich af in ons heden, waarin de mislukte schrijver Jan met zijn eigen demonen moet leren omgaan. Ook in ‘Kruispunt’ wordt hoofdpersoon Kees met zijn wandaden geconfronteerd: misschien was het toch niet zo’n goed idee om zijn vrouw te bedriegen met de blonde Evelien van kantoor…

Meer in de richting van sci-fi liggen de verhalen ‘Echte schoonheid zit van binnen’ en ‘Vleesplaneet’. In dat laatste verhaal probeert de net gescheiden Paul zijn geluk te vinden op de liefdesplaneet Amoria. Of eigenlijk: hij is vooral op zoek naar een wilde nacht met de vele gewillige vrouwen daar, maar het wil niet goed lukken…

De verschillende soorten fantasy zijn het sterkst vertegenwoordigd. In ‘De pan is machtiger dan het zwaard’ wordt een epische strijd tussen elfen (‘elven’) en dwergen uitgevochten, terwijl in ‘Het indigo van de dood’ voodoo-magie en een Hollandse kaperkapitein met elkaar te maken krijgen.

Een duister tintje
Hoewel er dus overwegend fantasy in Het indigo van de dood is te vinden, is er genoeg diversiteit in subgenres. Er zijn wel opvallend veel verhalen die zich in de wereld van de oude Kelten afspelen, al dan niet met Vikingen in de hoofdrol: Brannigan schetst hier een ruige setting die hem goed ligt, waarbij hij zelfs op een interessante manier met de Arthurlegende weet te spelen. Onder deze serieuze, wat ‘hardere’ verhalen vallen bijvoorbeeld ‘Een vervloekte Viking’, ‘Samhain’ en ‘Het verborgen zwaard’.

Een aantal verhalen heeft ook een wat luchtiger toon, zoals het komisch geschreven ‘Bran van Alman’or’ en ‘Kjell van Kylemore’. Beide hebben dezelfde schavuit als hoofdpersoon, die moordt, steelt en verkracht mét humor. De wereld die Brannigan hier beschrijft komt ook terug in ‘De vloek van de Almoeder’: een kort maar sterk verhaal met een ironisch einde. ‘De woestijnroos van Waridi’ speelt zich daarentegen in een heel andere omgeving af, maar het einde getuigt van dezelfde humor als die in de verhalen over Bran.

Wat bijna alle verhalen met elkaar gemeen hebben, is het duistere randje en het veelal ongelukkige einde. Het loopt meestal niet zo goed af met de hoofdpersonen, maar het verschilt of dat in humor of ironie wordt verpakt of niet. Seks en geweld worden ook niet geschuwd, waardoor bijvoorbeeld de ruwe Vikingverhalen erg realistisch overkomen. Vooral ‘Een vervloekte Viking’ is daardoor sterk, terwijl ‘De weg naar de eerzucht’ anders wordt verteld maar eveneens degelijk in elkaar zit.

De meeste verhalen zijn meeslepend en spannend, wat ook niet verwonderlijk is: veel van deze verhalen hebben al eens hoog gescoord in een schrijfwedstrijd. Daar komt echter ook een minpunt uit voort: zeker zeven van de zestien verhalen zijn al eens eerder gepubliceerd, terwijl dat nergens in het boek wordt vermeld. ‘Een vervloekte Viking’ is bijvoorbeeld te vinden in nr. 21 van het tijdschrift Pure Fantasy (PF), ‘Migiro de halfbloed’ staat in PF 19, ‘Kjell van Kylemore’ is te lezen in Fantastisch strijdtoneel én PF 15, ‘De woestijnroos van Waridi’ staat eveneens in PF 15, ‘De weg der eerzucht’ in PF 23, en ‘De vloek van de Almoeder’ en ‘Een naderend onweer’ stonden een tijdlang gratis beschikbaar in de Kobo e-reader-shop. Vooral dat laatste verhaal valt daardoor op, want in de Kobo-versie speelt het zich ‘gewoon’ in het heden af. De steampunk-setting van de versie in het boek komt voor mij dan ook niet zo goed uit de verf.

Op Brannigans schrijfstijl is weinig aan te merken, want de meeste verhalen lezen vlot weg. Voor de taalliefhebber is het jammer dat er toch nog wat foutjes zijn blijven staan (dubbele spaties bijvoorbeeld, ‘teveel’ waar het ‘te veel’ moet zijn, ‘verschraald bier’ of het onbedoeld ironische ‘je moest je niet laten lijden door je lusten’) – maar de gemiddelde lezer zal zich daar geen buil aan vallen.

Conclusie
Het indigo van de dood is een meeslepende bundel met zestien duistere verhalen die de lezer langs alle continenten van de wereld voeren. Het loopt niet altijd even goed af met de personages, en seks en geweld worden niet geschuwd. Brannigan heeft het kortverhaal echter goed onder de knie, dus het is uitzien naar een bundel met nieuwe verhalen.

[product_page sku=”9789490767259″]

Het indigo van de dood Boek omslag Het indigo van de dood
Patrick Brannigan
9789490767259
Zilverspoor

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here