Interview met Patrick Brannigan

0
44

 Patrick Brannigan schrijft fantasy, urban weird, horror en science fiction. Hij deed met zijn korte verhalen met succes mee aan verschillende wedstrijden en werd regelmatig gepubliceerd. In 2013 verscheen een bundeling van de beste verhalen in Het Indigo van de Dood en ondertussen is hij bezig met de afronding van zijn dystopische roman Evenbeeld. In dit interview vertelt hij over zijn drijfveren en zijn toekomstplannen.

brannigan3

patrickbranniganIn de biografie op je website lezen we dat je een nogal bijzonder reisverleden hebt, onder andere als matroos, soldaat en reisleider. Waren deze ervaringen jouw aanleiding om te beginnen met schrijven?

Neen. Ik ben begonnen met schrijven uit liefde voor taal. Ook wil ik met mijn proza de werkelijkheid vangen en het perspectief van mijn lezers verdraaien. Maar mijn reizen hebben uiteraard wel mijn blik op de wereld verruimd en zijn ook een bijzondere inspiratiebron. Het decor in mijn verhaal ‘De weg der eerzucht’ is gebaseerd op mijn reizen door Noord-Afrika. De souk in ‘Een vervloekte viking’, waar mijn hoofdpersoon een liefdeselixer koopt, is geïnspireerd op de souks van Fez, die sinds de 11e eeuw nauwelijks veranderd zijn. De jongen die man wil worden in ‘Migiro de halfbloed’ is gebaseerd op de jonge Masai die ik tegenkwam in Kenia, die met witgeschilderde gezichten op jacht waren naar vogelveren voor hun initiatie. In ‘Een naderend onweer’ heb ik geprobeerd de sfeer te schetsen die in slaperige Griekse vissersdorpen hangt. Ik denk ook dat je pas echt goed kunt schrijven als je andere realiteiten kent dan de Nederlandse grauwheid. Je moet hebben gebaad in tropisch zonlicht, het lauwwarme water van de Pacific hebben gevoeld en de kakofonie van een Afrikaanse markt hebben gehoord. Tenzij je een ongelooflijk grote verbeeldingskracht hebt.

Zijn de bijzondere locaties die je hebt bezocht (en de vast even bijzondere belevenissen die je hebt meegemaakt) vaak het startpunt van een nieuw verhaal?

Ja, ik laat me inderdaad graag inspireren door de plekken die ik bezoek. Ik was ooit op wandelsafari met Masai door de Ngong Hills in Kenia. We kampeerden langs een modderige rivier, de Ewasu Nuru. We konden het zweet van ons afspoelen, want in dat deel van de rivier zaten geen krokodillen. Loom schuilden we tegen de snikhete middaghitte onder een enorme, dode acacia die daar naar verluid al enkele decennia stond. De Masai hadden net een geit geslacht en een vuurtje gestookt om het vlees te braden. Er stond geen zuchtje wind. Toch viel die boom opeens om. Bovenop ons kamp. Bovendien bleek er ook een bijennest in te zitten. Die bijen begonnen iedereen te steken en ik kan je vertellen dat die beesten geen grapjes maken. Nu ik dit opschrijf voel ik nog de helse pijn van hun steken, totdat de Masai bladeren op het vuur gooiden en met de rook de bijen verdreven. Het is een godswonder dat niemand verpletterd werd door die boom of bezweek aan die bijensteken. Ik weet nog steeds niet waarom die boom precies op dat moment omviel. Deze anekdote bevat veel van het mysterie, de verwondering, het gevaar en de sfeer van Afrika, de wieg van de mensheid. Als ik die sfeer en dat mysterie in een verhaal kan vatten, dan heb ik veel bereikt.

wegdereerzuchtWe kennen je tot nog toe vooral als schrijver van kortverhalen, waarmee je aan verschillende schrijfwedstrijden hebt meegedaan (die je ook af en toe hebt gewonnen). Waar zit voor jou de uitdaging in het schrijven van een kortverhaal?

In de beknoptheid. Het is moeilijker om een beknopt, kort verhaal te schrijven dan een trilogie, waar je desgewenst oeverloos kunt uitweiden over het zielenleed van je personages,de majestueuze landschappen of de geschiedenis van de wereld die je hebt bedacht. In een kort verhaal heb je voor dat noodzakelijke decor maar enkele alinea’s. Bij schrijfwedstrijden heb je slechts een beperkt aantal woorden om een wereld te schetsen en een plot en levendige personages neer te zetten. Des te kleiner het woordental, des te groter de uitdaging. Hemingway was een meester in beknoptheid. Hij had maar zes woorden nodig om een verhaal te vertellen: “For sale: baby shoes, never worn.”

Naast het schrijven van je eigen verhalen begeleid je als hoofdredacteur bij Uitgeverij Zilverspoor ook andere auteurs om hun verhalen beter op papier te zetten . Is deze zoektocht naar mogelijke verbeterpunten voor jou ook een manier om jezelf te verbeteren als schrijver?

Ik leer van iedere auteur die ik begeleid of redigeer, zeker. Beginnende auteurs hebben vaak het voordeel dat ze niet bevooroordeeld zijn en een frisse fantasie hebben. Anderszins hebben ze vaak nog te weinig écht goede boeken gelezen.

Heb je als lezer voorbeelden van auteurs die je graag leest en waar je je graag mee zou willen meten?

Albert Sánchez Piñol is een meester in het scheppen van lugubere, bevreemdende sferen. Hemingway was, zoals gezegd, een meester in beknoptheid. Karl Ove Knausgård is er in geslaagd om mijn blik op de wereld te veranderen. En de vertelkracht van Coetzee is overweldigend. Maar – meer op het vlak van de genrefictie – ik vind ook Joe Abercrombie geweldig. Neil Gaiman schrijft  heel treffend. En Jack Vance was een miskend literair meester. Uiteraard kan ik me nog lang niet meten met één van de bovengenoemden, maar het is wel mijn streven.

brannigan3

9789490767259Vorige maand kwam Het Indigo van de Dood uit, een verhalenbundel met verhalen in veel verschillende genres: urban weird, horror, erotische steampunk, sciencefiction en Keltische fantasy. Vanwaar die verscheidenheid?

Ik scherp graag mijn schrijverspen door hem in zo veel mogelijk inktpotjes te dopen. Ik schrijf graag met het staalblauw van ruwe fantasy, het asgrauw van steampunk en het inktzwart van de horror, maar ook met het roze van romantiek en het scharlaken van erotica. Uiteindelijk hoop ik over een volledig kleurenpalet te beschikken.

Je liet ooit vallen dat tijdens het schrijven je innerlijke demonen naar boven komen. Veel van je verhalen hebben dan ook een duister tintje. Wat spreekt jou zo aan in het opzoeken van deze donkere kant van je personages/wereld?

Het is een uitlaatklep. Ik denk dat iedereen een duistere kant heeft, inclusief ondergetekende. Ik zou puppies kunnen martelen of peuken kunnen uitdrukken op het poezelige huidje van mijn vriendin, maar ik prefereer mijn sadisme indirect uit te leven.

Je biedt veel van de kortverhalen die je schrijft ook met succes te koop aan op Smashwords en iTunes. Op deze opkomende markt beginnen nu pas meer van je Nederlandse collega’s te verschijnen. Wat is bij jouw verhalen de sleutel tot succes om er tussen al die anderen uit te springen?

Helaas geven lezers meer om vorm dan inhoud. De omslag moet ze aanspreken. En de omvang. Ik sprak ooit een lezeres die mijn bundel weigerde te kopen, louter omdat het minder dan driehonderd pagina’s telde. Soms probeer ik me voor te stellen hoe zulke mensen denken, maar dan haal ik mijn schouders op en concentreer ik me weer op de inhoud. Tegelijk zorg ik ervoor mooie omslagen te hebben, anders schiet de verkoop niet op.

Je schreef in een blog op een andere website dat je als auteur wel een groot ego moet hebben om te kunnen schrijven. Hoe helpt een groot ego een schrijver?

Als je jezelf als schrijver niet in de schijnwerpers durft te zetten, als je niet bereid bent om van de daken te schreeuwen hoe geweldig je wel niet bent, dan lukt het niet met de verkoop. Mulisch, Reve en Hermans hebben dat goed begrepen en zonder aarzeling verkondigd dat ze de besten waren. Daarom zijn ze ook ‘de Grote Drie’ geworden. Een selffulfilling prophecy.

brannigan3

vloekvandealmoederJe hebt zojuist een dystopische roman Evenbeeld afgeschreven. Kun je daar iets over vertellen?

Ik licht liever geen al te groot tipje van de sluier op, want ik vind dat iedere leeservaring zo puur mogelijk moet zijn. Maar het is een verhaal over een troosteloze toekomst, waarin mensen alleen virtueel kunnen ontsnappen aan de grauwe, benauwende werkelijkheid. Alles zit erin: spanning, liefde, diepgaande thematiek, gelaagdheid, humor en heel, heel veel zaken die ik erg cool vind: robotmitrailleurs, ijdele orks, kleefmijnen, synthetische drugs en executies. Naar verwachting komt het in de eerste helft van 2014 uit bij uitgeverij Zilverspoor.

Wat kunnen we verder nog in de toekomst van je verwachten?

Nou, voorlopig meer Bouquetreeks-achtige korte verhalen, want die verkopen erg goed. Tegelijkertijd ben ik met een thriller bezig over een man die door zijn innerlijke demonen tot een gezinsdrama wordt gedwongen. En ik denk er over een meer literaire roman te schrijven over een man die alle mogelijke emoties wil ondergaan. De werktitel is De emotiejager. In de verre toekomst overweeg ik een Nobelprijs te winnen.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here