Deadline – Rachel Ward

0
33

Omslag Deadline

Deadline is het eerste deel van de Deadline-trilogie en gaat over Jem, een meisje van vijftien jaar. Ze is een buitenstaander: ze hoort nergens bij en wil nergens bij horen. De reden hiervoor is dat Jem al vanaf dat ze het zich kan herinneren een nummer ziet bij ieder die ze aankijkt en op een harde manier heeft moeten leren wat deze nummers betekenen: het zijn sterfdata. Ze ontdekte het op haar zevende, toen haar moeder stierf, en sindsdien, door deze voorkennis die ze heeft bij elke persoon die ze aankijkt, ontwijkt Jem sociale relaties.

Sinds de dood van haar moeder woont Jem in een pleeggezin, maar dit loopt niet zonder strubbelingen. Op school gaat het ook niet goed en ze spijbelt vaak. Spider, een jongen uit haar klas, zoekt toenadering tot haar, maar wanneer ze hem aankijkt ziet ze zijn vroegtijdige dood al en daarom probeert ze hem te ontwijken. Het duurt echter niet lang voordat ze toch naar hem toe trekt. Wanneer ze samen met hem in de rij staat voor het London Eye, een groot reuzenrad in Londen, valt haar op dat iedereen in de rij hetzelfde nummer heeft en dat dit nummer wel erg dichtbij komt. Ze besluit samen met Spider te vluchten en dat is maar goed ook, want wanneer ze veilig en wel weg zijn, komen ze erachter dat het London Eye ontploft is. Maar dat is niet het enige waarmee Jem in haar maag zit, want tot overmaat van ramp zijn twee jongeren die bij een terroristische aanslag vluchten, voor de politie reden genoeg om Jem en Spider te verdenken. Er zit niets anders op dan weer op de vlucht te slaan, wat leidt tot een race tegen de politie, maar bovenal ook een race tegen het nummer van Spider.

Literair
Met het eerste hoofdstuk van Deadline won Rachel Ward een literaire prijs. Dit verhaal was in eerste instantie bedoeld als een short story, maar is later het eerste hoofdstuk geworden van Deadline. Het boek is dan ook heel goed geschreven, maar wel lijkt er aan het eerste hoofdstuk meer aandacht te zijn besteed dan aan de rest van het boek. Toch is dit niet vervelend; na een kleine overschakeling in schrijfstijl leest de rest van Deadline erg fijn. Ward schrijft niet op een heel bijzondere, onderscheidende manier, maar het boek leest lekker weg en is makkelijk op te pakken. Het taalgebruik past goed bij tieners en Jem is ook goed als tiener neergezet, met authentiek overkomende gevoelens en gedachten. Dit zorgt ervoor dat het boek je als lezer echt pakt.
Spider en Jem zijn de twee hoofdpersonages in het boek en zij zijn ook de enige echt uitgewerkte personages. De rest van de personages zijn meer figuranten, hoewel sommige van hen, zoals de pleegmoeder van Jem of de oma van Spider, een grotere indruk achterlaten dan anderen. Het perspectief in het verhaal ligt bij Jem: haar gedachten zijn goed verwoord en ze komt realistisch over. Ze is vooral in het eerste hoofdstuk goed uitgediept en Rachel Ward blijft het gehele boek trouw aan haar personage. Dit betekent echter niet dat Jem geen verandering doormaakt; vooral op het gebied van sociale contacten groeit ze enorm. Dit is duidelijk te zien aan haar relatie met Spider, die steeds meer op liefde gaat lijken, maar blijvend gepaard gaat met Jems bindingsangst.

Spannend tot vlak voor het eind
Deadline is enorm goed opgebouwd en spannend vanaf vlak na het begin tot vlak voor het einde. Doordat je als lezer Jem echt leert kennen in Deadline ga je enorm met haar meeleven en wil je dat zij en Spider het halen. Hierdoor betrekt Rachel Ward de lezer bij het boek en wordt het verhaal boeiend gehouden. Jem en Spider gedragen zich als echte tieners op de vlucht en komen herkenbare dingen tegen tijdens hun reis, maar er doen zich uiteraard ook een aantal wat minder herkenbare taferelen voor. De twee kampen met de gebruikelijke reisproblemen: honger, ruzie, liefde en een enorm gebrek aan hygiëne. Daarnaast komen de twee in aanraking met vriendelijke mensen en mensen die minder bereid zijn te helpen, maar al deze figuranten dragen bij aan de groei die de twee doormaken.

Bij de spannende aanloop die er in dit boek gemaakt wordt, verwacht je een spetterend einde, maar dit is het enige punt waarop Deadline het enorm laat afweten. Het boek is een lange tijd spannend, maar tegen het einde is deze spanning plotseling verdwenen. Als je eenmaal diep in het boek zit, is dit bij lange na niet genoeg reden om het boek weg te leggen, maar het is wel een domper in het leesplezier. Ook is het einde vrij vervelend; het voelt voor de lezer niet goed aan dat het boek zo afloopt. Vooral na de traag aanvoelende laatste bladzijdes, waarbij er in verhouding tot het eerste gedeelte van het boek erg weinig gebeurt, is dit plotselinge einde erg zuur. Op de laatste bladzijde wordt echter wel een onthulling gedaan die erg cliché aanvoelt, maar die zeker nieuwsgierig maakt naar deel twee: De Chaos.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here