De Groepering – Astrid Witte

1
176

Deyno woont in Amerika in de toekomst, waar mensen steeds langer blijven leven door de ontwikkelingen op het gebied van medicatie. Zo lopen er oude vrouwtjes op straat die eigenlijk allang gestorven zouden moeten zijn, maar met behulp van bijvoorbeeld kankerremmers hoeven ze zich geen zorgen te maken. De groepering LALD (Live And Let Die) is van mening dat dit alles tegennatuurlijk is. Zij zien veel liever dat mensen gewoon weer doodgaan als het hun tijd is. Deyno vindt het zelf allemaal wel prima zoals het is geregeld in de samenleving, tot hij de rebelse Ambar tegenkomt die zijn hele leven overhoop gooit.

Ambar is lid van LALD en Deyno laat zich door haar meeslepen. Langzamerhand raakt hij steeds meer betrokken bij de groepering en dan blijken er ook nog eens dingen te spelen die hem vraagtekens laten zetten bij zijn eigen gezin. Zijn ouders doen geheimzinnig en Deyno kan maar niet ontdekken waarom. Ondertussen verandert hij drastisch. Hij begint, net als Ambar, te roken en komt steeds minder vaak naar school. Toch blijft hij zich afvragen of LALD het wel bij het goede eind heeft en moet hij beslissen of hij officieel lid wil worden…

Monotoon
Hoewel we te maken hebben met een erg interessant concept, namelijk dat van een maatschappij waarin veel ethische kwesties in twijfel worden getrokken, hebben we ook te maken met een erg oninteressante hoofdpersoon. Deyno’s vertelstem is buitengewoon monotoon en weet op geen enkel moment de aandacht vast te houden. Het is ook lastig om je met hem te identificeren aangezien hij weinig waarde hecht aan zijn relatie met zijn vriendin Firenze en zich zonder echt na te denken door een extremistische groepering mee laat slepen. Hij maakt zich drukker om wat Ambar van hem vindt dan de misdaden die hij pleegt.

Hoewel het plot en de personages nergens echt weten te boeien, weet Astrid Witte wel wat punten te scoren met haar soepele schrijfstijl.

Het zwaartepunt van het boek ligt echt bij het plot. Het is duidelijk dat Witte een heel specifiek idee had van hoe het boek moest gaan. Het is alleen jammer dat dit verhaal vrij vlak blijft omdat de personages nergens tot leven komen. We leren ze niet kennen en ze maken geen groei door waarmee we ons verbonden kunnen voelen. De Groepering had een meeslepend en sensationeel boek kunnen zijn als de hoofdpersoon beter tot leven was gekomen en als we ons beter met hem hadden kunnen identificeren. Het had ook geholpen als Witte meer aandacht had besteed aan het uitleggen van bepaalde concepten, want de wereld op zich bleef heel vaag. Tot het einde van het boek snapte ik nog steeds niet helemaal of de mensen in deze samenleving nou echt onsterfelijk zijn (zoals op de achterkant van het boek staat), of gewoon langer leven (zoals aan het begin van het boek gesuggereerd wordt).

Soepele schrijfstijl
Hoewel Witte mij niet echt heeft weten te boeien, schoot ik als een speer door het boek. Ze schrijft op een manier die heel makkelijk wegleest en die ook deels compenseert voor het vage verhaal en de vlakke personages. Het is weliswaar niet heel moeilijk om het boek aan de kant te leggen, maar zolang je hem in je handen hebt, ga je er wel erg snel doorheen.

Wat wel jammer is, is dat Witte aan het begin van het boek meldt dat er in deze toekomst een trend is waarbij er willekeurige woorden uit andere talen gebruikt worden in dagelijkse gesprekken, maar dat ze dat vervolgens soms wel vijftig pagina’s lang vergeet. Dan duikt er weer een anderstalig woord op, maar het gekke is dat dit ook Engelse woorden kunnen zijn. Aangezien het verhaal zich afspeelt in New York, zouden die woorden dus eigenlijk niet meetellen volgens de regels van deze trend. Dit trekt op negatieve wijze de aandacht en haalt je ook uit het verhaal.

Conclusie
Hoewel het plot en de personages nergens echt weten te boeien, weet Astrid Witte wel wat punten te scoren met haar soepele schrijfstijl. Het boek is verder te dun om de interessante concepten goed uit te diepen en wat meer dimensie aan het verhaal te geven, waardoor je nergens echt in het verhaal gezogen wordt. De hoofdpersoon is vrij onsympathiek en daarom lukt het ook niet om je met hem te identificeren. Het is erg jammer dat de nadruk zo op het concept en op een morele les ligt, want dat gaat in dit geval echt ten koste van de leesbeleving.

De Groepering Boek omslag De Groepering
Astrid Witte
9789044833737
YA
Clavis Books
Mei 2018
Hardcover
165 pagina's
RECENSIEOVERZICHT
Eindwaardering:
Alexandra heeft door het lezen van fantasyboeken ontelbare levens geleid. Zo heeft ze samen met Harry, Ron en Hermelien boterbier gedronken in De Drie Bezemstelen en volgde ze Katniss Everdeen op de voet door arena's vol moordenaars. Ze heeft niet alleen een zwak voor fantasy, maar ook een grote liefde voor sciencefiction en klassieke horrorverhalen.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.