Vanaf vandaag is De laatste ravendochter verkrijgbaar, een coming-of-agesaga vol magie, liefde en Ierse mythologie. Het is het fantasydebuut van Merel Godelieve, die eerder al met haar moeder Anya Niewierra een dagboekroman schreef over drie generaties vrouwen. Nu heeft ze zich dus gewaagd aan fantasy, een genre dat haar dat haar nauw aan het hart ligt. Daar horen we graag veel meer over!
Hallo Merel, allereerst enorm bedankt voor deze kans om je te interviewen. En gefeliciteerd met de publicatie van De laatste ravendochter – een fantasyroman, het genre dat je zelf ook graag leest. Was die liefde voor fantasy al vroeg aanwezig?
Ja, absoluut! Het begon, zoals bij zovelen, met het lezen van Harry Potter. Ik verslond de boeken en ging er helemaal in op. Die wereld wérd mijn wereld. Ik oefende eindeloos met mijn ‘toverstok’ en wachtte wanhopig op de toelatingsbrief voor Zweinstein, maar die kwam niet. Toen ik ouder werd, verloor ik weliswaar mijn kinderlijke hoop op magische krachten, maar niet mijn liefde voor fantasy. Ik zal je maar niet vertellen hoe vaak ik The Lord of the Rings heb gekeken, haha.
Het verhaal is geworteld in de Ierse mythen, en het speelt zich af rond een eeuwenoud Iers kasteel. Dat kan niet anders dan een magische sfeer geven. Wat spreekt jou persoonlijk zo aan in die Keltische cultuur dat je besloot je verhaal daarin onder te dompelen?
De afgelopen jaren reisde ik vaak die kant op. In Ierland en Schotland voelt het op sommige plekken alsof magie écht bestaat. Ik kan het niet goed uitleggen, maar er hangt daar een bepaalde sfeer. Je staat in zo’n meadow, gehuld in een mistbank, en het bleke zonlicht schijnt tussen de eeuwenoude eikentakken door. Dan vóél je gewoon dat er meer moet zijn. Dat gevoel fascineerde me, en dat wilde ik overbrengen.
Daarbij is er relatief weinig bekend over de Ierse mythologie. Iedereen kent Zeus en Odin, maar wie was Lugh? En wie was de Morrígan? Ik was nieuwsgierig en dat escaleerde in een manuscript van meer dan 160.000 woorden.
Ik las dat je je nu fulltime op het schrijven hebt gericht, maar hiervoor verschillende koffiebars, een bed and breakfast en twee bakkerijen hebt opgericht. Was je tijdens het leiden van die ondernemingen ook altijd al bezig met schrijven?
Ik combineer het sinds 2019, en in het begin ging dat moeizaam. Zowel het ondernemerschap als het schrijverschap laten je nooit helemaal los. Pas nadat ik destijds mijn koffiezaak had verkocht, gunde ik mezelf een paar maanden de tijd om mijn eerste boek af te schrijven. Het was een coming-of-ageroman over een ongebruikelijke vriendschap tussen twee jonge vrouwen. Dat manuscript is (nog) niet gepubliceerd. Het was mijn eerste werk, en ik had nog veel te leren. Als ik het ooit wil uitbrengen zal er zeker de nodige redactie aan te pas komen, maar ergens voelt dit project als iets wat ik gewoon voor mezelf mag houden.
De ervaringen van het ondernemen kwamen vast goed van pas, de hoofdpersoon van het boek runt zelf een B&B in het oude Ierse kasteel. Is dat stiekem een droom die je zelf nog eens ambieert?
Ja, die kwamen zeker goed van pas! Ik weet als geen ander hoe leuk het is om mensen te ontvangen, maar ook hoeveel werk het is. Het idyllische beeld dat men ervan heeft is niet altijd terecht. Dat neemt niet weg dat ik zeker nog eens een B&B zou willen opzetten. Op een bepaald moment gaat het gewoon weer kriebelen.
Wat me ook geweldig lijkt is om (fantasy) schrijfretreats te organiseren. Schrijven is een eenzaam proces, en soms kan het enorm helpen als iemand uit het vak met je meekijkt en je aanmoedigt. Zoiets zie ik mezelf de komende jaren zeker doen.
Op je website heb je een mooie pagina met aanraders van (veelal) fantasyboeken die je met veel plezier hebt gelezen. Wat is denk je het belangrijkste dat je van je favoriete auteurs hebt geleerd of hebt proberen mee te nemen in het schrijven van De laatste ravendochter?
O, zoveel! Je kunt niet goed (blijven) schrijven zonder te lezen, dat geloof ik oprecht. Wat ik vooral heb geleerd, is dat je jouw eigen ‘magische systeem’ moet doorgronden. Wat is de bron? Hoe werkt het? En tot hoever reikt het? Magie moet grenzen en gevolgen hebben. Wat is de uitwisseling die wordt gemaakt?
Wat ik ook al lezend heb ontdekt, is dat je met veel wegkomt, zolang het ‘absurde’ voor jouw personages geloofwaardig is. Als zíj het in redelijkheid kunnen aannemen, kan de lezer dat ook. Maar als lezer zie je nog zoveel meer: thematische lagen, het omgaan met voorspelbaarheden, karakterontwikkeling (of juist het gebrek daaraan), en het wel of niet meegeven van een boodschap.
Ik schrijf omdat ik zo van lezen houd en ik wil altijd blijven leren van de vele verhalen waar ik jaarlijks in verdwijn.
Ook je moeder zal je vast en zeker waardevolle tips hebben kunnen geven. Je eerste boek was een roman die je samen met haar schreef. Hoe was die eerste ervaring in het schrijven van een boek en hoe was het om het nu op ‘eigen houtje’ te doen?
Ja, ik heb behoorlijk veel mazzel dat mijn moeder een van de grootste auteurs van ons land is. Ze is ontzettend geordend, kan plotten als geen ander, en ze is de koningin van ‘sense of place’. Ze is gewoon écht goed en ik vraag haar vaak om advies.
Als schrijver zijn we totaal verschillend en dat merkten we tijdens het schrijven van Ook dat nog. Het was mijn tweede boek, dus toen mijn moeder en ik samen begonnen te schrijven, dacht ik dat ik het al helemaal in de vingers had. Maar ik had nog veel stappen te zetten. Soms vond ik het lastig om achteraf teksten te schrappen omdat zij er niets in zag, of om haar adviezen op te volgen. Mijn moeder is ondertussen een gevestigde naam, maar voor mij blijft ze gewoon ‘mam’. Uiteindelijk hebben we er allebei veel van geleerd. Het was een superleuk project, en we hebben de grootste lol gehad tijdens het schrijven van dat boek. Ook dat nog heeft een speciaal plekje in ons hart en dat lees je erin terug.
En ja, toen kwam De laatste ravendochter: mijn eerste fantasy standalone, en ik heb het mezelf niet makkelijk gemaakt. Vier verhaallijnen, verschillende tijden, magische elementen en culturele en historische feiten die ik erin wilde verwerken.
Het schrijven van Ook dat nog was luchtig, gezellig en vooral héél leuk. Het schrijven van De laatste ravendochter was keihard afzien. Ik heb er meer dan twee jaar over gedaan, maar uiteindelijk ligt er iets waar ik trots op ben.
In augustus ga je signeren op Castlefest, een prachtig evenement waar wij zelf ook altijd graag vertoeven. Ben je zelf ook al eerder als bezoeker aanwezig geweest op dit soort evenementen (en indien ja, kijk je ernaar uit om nu aan de ‘andere’ kant van de stand te staan en fantasylezers te ontmoeten)?
Nee, nog nooit! Ik ben stiekem helemaal geen festivalganger, want grote menigten zijn niet zo mijn ding. Maar ik kijk er ontzettend naar uit om het dit jaar allemaal mee te maken. Het lijkt me geweldig om fantasylezers te ontmoeten en om het boek tot leven te zien komen in persoonlijke gesprekken.
Nu las ik dat je bezig bent met je derde boek, wederom een fantasyroman! Kun je daar wellicht al iets meer over vertellen?
In mijn vroege tienerjaren was ik geobsedeerd door de Griekse mythologie. Toen ik twaalf was, schreef ik mijn eigen adaptatie van de val van Troje vanuit het perspectief van Aeneas, de zoon van Aphrodite, die aan de dood wist te ontsnappen en later Rome zou stichten.
Ik volgde een typecursus en zat uren en uren te tikken op de oude, logge ‘laptop’ van mijn moeder. Die passie zat er dus al jong in. Jarenlang wist ik niet waar het verhaal gebleven was, maar tijdens mijn laatste verhuizing vond ik de floppy terug. Ik was zó blij!
Anyhow, het leek me erg leuk om mijn jonge zelf te eren door mijn volgende verhaal te baseren op een Griekse mythe. Het wordt geen retelling zoals je die vaak ziet, ik maak er echt mijn eigen verhaal van. Ik kan er nog niet te veel over zeggen, maar denk aan een combinatie van: Lost / Lord of the Flies × Circe, met een flinke scheut romantiek.
Nogmaals bedankt voor de mogelijkheid je te mogen interviewen en heel veel succes met de verkoop van De laatste ravendochter! De omslag en de flaptekst zijn prachtig en intrigerend, dus dat gaat vast goed komen.
