Ik speelde recentelijk Warhammer: Chaosbane, een actie rollenspel dat zich in het gigantische Warhammer universum afspeelt. Je kiest één van de verschillende personages en wordt in de Oude Wereld gedropt waar je level na level doorloopt en telkens missies uitvoert. Iedere missie is een stukje van een verhaal dat je volgt.
Meer weten over het ‘bordspel’ Warhammer, lees dan onze introductie >
Het verhaal
Jij kiest in dit videospel één van de vier personages (zes als je de Slayer Editie van het spel hebt). Deze zijn allemaal een verschillend ras en een verschillende klasse. Ik koos voor de Dwerg Bragi Axebiter, een Slayer uit één van de dwergenvestingen.
Aan het begin van het spel verschijnt er een Chaos Sorceress die Magnus in zijn toren in de Imperiale stad Nuln onder een spreuk brengt. Hij zal sterven als niemand uitzoekt wat er aan de hand is. Omdat er gevreesd wordt dat het hele imperiale rijk zal imploderen als hij sterft, is de nood dus hoog. Aan jou de eer om te gaan uitzoeken wat er allemaal aan de hand is. Deze reis brengt je onder de stad Nuln in diens riolen en catacomben waar een cult actief is die een Chaosgod aanbidden. Als je eenmaal daar iedereen over de kling jaagt is het tijd om verder te trekken naar de stad Praag.
Ook hier maai je als speler weer iedereen neer om vervolgens weer door te gaan naar een nieuw gebied. Ondertussen ontdek je stukjes van de puzzel over wie Magnus onder een vloek heeft gebracht en het rijk wil laten instorten en op die manier Chaos wilt laten overwinnen.
Eentonig
Ondanks dat het verhaal best leuk is en goed te volgen is is het spel mateloos eentonig. Elk level is hetzelfde. Je reist naar een stukje gebied, maait alles dood, leert iets over het verhaal, keert terug naar je kamp, afwikkeling van het stukje verhaal, keert weer naar een gebied, maait alles dood, keert weer terug naar je kamp, weer een afwikkeling van het stukje verhaal en zo gaat dat maar door. Het spel is in drie acts verdeeld waarin elke act zich in een ander gebied bevindt. Iedere act bestaat uit ongeveer 15 levels waarin je iedere keer alles neer moet maaien. Het wordt na een tijdje een beetje saai, want er is niets anders te doen dan vijanden doodslaan, sterker worden, wapens en andere loot verzamelen en dan weer alles neermaaien. Maar nu wat levels omhoog en wat sterker.
Er zijn ontzettend veel verschillende moeilijkheidsgraden om het jezelf zo moeilijk mogelijk te maken. Deze geven bij het voltooien van levels en andere dingen ook steeds betere beloning als wapens en pantsers. Maar persoonlijk vind ik dat tijdverspilling. Vooral omdat waar het spel op gestoeld is: het vechten, ontzettend matig is. Je hebt als speler veel verschillende vaardigheden die je vrij kan spelen om je personage veel krachtiger te maken. En dat is leuk maar weet absoluut niet de aandacht erbij te houden. Want alles neermaaien blijft alles neermaaien. Met of zonder vaardigheden. En dat is jammer. Ik denk dat als er veel meer variatie in het vechten en de levels zat het spel al een stuk minder aan zou voelen als een klusje in plaats van dat je als speler lekker een spel aan het spelen bent.
Maar wat vond ik dan wel goed? De Warhammer Fantasy setting natuurlijk! Ik heb het boek Masters of Stone and Steel gelezen. Dit is een omnibus met vier boeken en een aantal novelles over de Warhammer dwergen en heb ontzettend goede herinneringen daaraan. Hierdoor wilde ik absoluut ook de Slayer Bragi spelen. Maar ondanks dat de setting wel leuk is krijg je weinig mee van het reilen en zeilen in de wereld waardoor je eigenlijk niets leert over Warhammer.
Conclusie
Warhammer: Chaosbane is echt heel leuk als je helemaal verslaafd bent aan actie rollenspellen die tegelijk ook looters zijn. Want meer is er niet te doen. Ook moet je echt van de setting fan willen zijn anders zal dit spel echt ontzettend warrig overkomen op je. Je wordt dan gewoon in een wereld gegooid met allemaal termen over de wereld waar je als nieuwe leek in Warhammer echt niets van snapt en waar niets over uitgelegd wordt. Nee dit spel is denk ik echt een niche.
Toch, ondanks dat het na een paar uur echt aanvoelde als huiswerk of klusjes ben ik wel van Bragi Axebiter gaan houden. Zijn reacties op problemen zijn precies hoe ik mijn dwergen wil hebben. En dus kon ik voor eventjes spelen als een dwerg en alles op mijn pad om zeep helpen, goblins, trollen, mensen, demons. Alles gaat er aan.
Maar blijf echt weg bij dit spel als het eindeloze vechten niets voor jou is. Want dat is het enige dat er te doen is en eigenlijk ook gewoon het punt van het spel. Een lekker potje vechten in de Oude Wereld van Warhammer.
