Na de aanslag op zijn vader in Captain America: Civil War keert T’Challa, de Black Panther, terug naar huis om gekroond te worden tot koning van Wakanda, een Afrikaans land dat zijn geavanceerde, op Vibranium gebaseerde technologie verborgen houdt en zich voordoet als een arm derdewereldland. Zijn eerste actie is om achter Ulysses Klaue aan te gaan die een gestolen stuk Vibranium wil verkopen in Seoul. Ook CIA-agent Everett Ross zit achter Klaue aan en noodgedwongen moeten ze hun krachten bundelen als een nog grotere slechterik, Erik Killmonger, roet in het eten gooit en T’Challa uitdaagt voor het koningschap.

Een goede setting is het halve werk

Black Panther begint met een proloog; een uitleg over Wakanda en haar geschiedenis. Het is indrukwekkend hoe Marvel de cultuur van het land en de vijf verschillende stammen heeft vormgegeven. Hun geavanceerde technologie is sterk in hun cultuur geïntegreerd in plaats van deze te dicteren, iets waar het Westen nog wat van kan leren. Waar kijkers bij de grote namen als Iron Man en Captain America al gauw tevreden zijn met een beetje actie, weet Marvel met de minder bekende helden (o.a. Guardians of the Galaxy en Ant-man) steeds iets vernieuwends te brengen zodat deze personages minstens zo interessant zijn en de superheldenfilms zich niet steeds maar blijven herhalen. De Wakandase cultuur zet de toon voor de eerste helft van de film en met groot succes, want alles is nieuw, interessant en een lust voor het oog. De flow van de gevechten is super en de technische gadgets sluiten daar perfect bij aan.

Halverwege valt het een beetje stil

Wanneer Killmonger het toneel betreedt, voelt het meteen als een heel andere film. De setting is inmiddels duidelijk en de actie valt even stil. Veel nieuws en origineels krijgen we niet meer te zien en in plaats daarvan neemt het verhaal een Shakesperiaansere wending. De focus ligt op de nieuwe uitdager, de crisis binnen het koningshuis en veranderende normen en waarden. Dit conflict bouwt toe naar de grote eindstrijd, maar deze is vrij tam. Er zijn wat meer cliché Hollywoodmomenten en hoewel er een flink spektakel is, wordt er niet echt hard tegen hard gevochten.

Subliem acteerwerk

Marvel heeft altijd wel grote namen in zijn films die goed de actie op het scherm vertolken, maar in Black Panther voert de kwaliteit van het acteerwerk echt de boventoon. De evenwichtige mix van meer ervaren acteurs en aankomend talent pakt goed uit. Andy Serkis is als Ulysses Klaue een lekker vuile schoft zoals je in een goede western tegenkomt. (Fun fact: in de strips begon Klaue als een Nederlandse wetenschapper aan de TU Delft.) Met zijn zorgeloosheid en gekke maniertjes is hij een echt leuke slechterik om naar te kijken. Doodzonde dat zijn rol zo kort is gebleven. Maar Erik Killmonger (Michael B. Jordan) is een net zo interessante slechterik in een heel andere stijl. Ondanks zijn meedogenloosheid kun je hem verrassend veel vergeven en eigenlijk alleen maar sympathie voor hem voelen.

T’Challa (Chadwick Boseman) speelt daar wellicht een rol in, want deze ‘zachte’ held is zo idealistisch als Captain America, en met zijn Vibranium pantser is het niet vergezocht om hem te zien als een soort Captain Africa. Tegelijkertijd is hij zo cool als Iron Man door zijn technische en veelzijdige gadgets. Echter, de drie vrouwen die T’Challa bijstaan zetten hem zowaar een beetje in de schaduw. Nakia (Lupita Nyong’o) blijft helaas een beetje op de achtergrond, maar Okoye (Danai Gurira) is een echte ‘badass’. Ik vroeg me af of Shuri (Letitia Wright) geloofwaardig zou zijn als 16-jarige met betere tech dan Tony Stark, maar met haar enthousiasme steelt ze de show.

Ook sociaal relevant

De Black Panther bestaat al sinds 1966 en was de eerste zwarte held in de Amerikaanse popcultuur. Mede daarom is hij een belangrijke toevoeging aan de Marvel Cinematic Universe. Hij is daarbij absoluut niet ingezet om puur de diversiteit van Marvels heldenopstelling te promoten en de afzetmarkt te vergroten (alhoewel, Black Panther heeft nu al een nieuw voorverkooprecord gevestigd). Hij is een inspirerende held voor iedereen. Daarnaast zal de film met zijn ijzersterke vrouwenrollen ook goed vallen bij feministen.

Hoe nu verder?

Na het zien van deze film blikken we natuurlijk al vooruit naar Infinity War. Black Panther staat volledig op zichzelf en heeft vrijwel geen hints naar deze film, maar legt uiteraard wel het nodige grondwerk aangezien Wakanda daarin een belangrijke rol zal spelen. Everett Ross (Martin Freeman) vult perfect het gat dat Phil Coulson achterliet, Okoye is de Heimdall van Wakanda, Nakia wordt op dezelfde manier geintroduceerd als Black Widow en zoals gezegd is T’Challa een zelfde type held als Captain America. Allemaal personages waarvan gespeculeerd wordt dat ze de confrontatie met Thanos niet gaan overleven. Geen leuk vooruitzicht, maar deze film stelt mij daarin wel gerust. Mocht het ergste gebeuren, dan staat er een team zeer waardige opvolgers klaar.

Conclusie

Met Black Panther brengt Marvel ons weer een vernieuwende film in het superheldengenre. Het schitterend neergezette Wakanda is de ideale setting voor een verhaal waar superkrachten en actie ondergeschikt zijn aan een robuust plot. Het uitstekende acteerwerk met ijzersterke rollen door zowel mannen als vrouwen maakt deze film een topsucces.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.